999953_1695705433979554_7472439748499088765_nΜια συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης, με ήρωα έναν ονειροπόλο νέο που μεγαλώνει με φόντο την ταραχώδη Ελλάδα του ’60 μέχρι και τις αρχές του ’80, με εφόδια την ιστορία και τους μύθους μιας ολόκληρης χώρας είναι ο «Νοτιάς», η νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, που επιστρέφει 12 χρόνια μετά την τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία της «Πολίτικης Κουζίνας».




Ο σκηνοθέτης έπρεπε για χρόνια να διαχειριστεί όλη αυτή την υπέρμετρη προσδοκία της «επόμενης ταινίας». «Η αποδοχή της Πολίτικης Κουζίνας συνέβαλε στο να καθυστερήσω να καταπιαστώ με κάτι νέο. Μόλις τελείωσε η ταινία, στράφηκα λίγο στον εαυτό μου για να κατανοήσω τι μου είχε συμβεί. Ήταν καλοδεχούμενη όλη αυτή η επιτυχία αλλά ήταν και επικίνδυνη και δύσκολη να τη διαχειριστώ. Περίμενα λοιπόν να καταλαγιάσει όλο αυτό, για να ξεκινήσω να γράφω την καινούρια μου ιστορία. Στο ενδιάμεσο «έμπλεξα» (με την καλή έννοια) με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και εκεί αφιέρωσα όλη μου την ενέργεια για να στηθεί θεσμός» αναφέρει Τάσος Μπουλμέτης.

12540530_564860910346682_766743907296267840_n

Η υπόθεση της ταινίας

Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός επινοητικού μυαλού καθώς αναζητά την ταυτότητα του μέσα από τη φαντασία, τους μύθους και την τέχνη. Από τη μέρα που εμφανίζονται στον Σταύρο οι πρώτες ερωτικές ανησυχίες, φουντώνει και η επιθυμία του να λέει ιστορίες με ένα δικό του, ανατρεπτικό, τρόπο. Οι ταραχώδεις, αλλά και ταυτόχρονα πολλά υποσχόμενες για την Ελλάδα, δεκαετίες του ’60,’70 και ’80 πυροδοτούν την φαντασία του ασταμάτητα. Στο ταξίδι από την εφηβεία προς την ενηλικίωση, για να κατακτήσει αυτά που ποθεί, θα σκαρφιστεί ιστορίες για αρχαίους μύθους, μακρινά ταξίδια και όμορφες γυναίκες. Όταν έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, θα κάνει τις ιστορίες του εικόνες, και θα ανακαλύψει τον εαυτό του.

Ο τίτλος της ταινίας, είναι μία μεταφορά που έχει να κάνει και με τον καιρό αλλά και με τον προορισμό. «Όλοι οι ήρωες της ταινίας συνδέονται κατά κάποιο τρόπο είτε με τον καιρό το «Νοτιά» είτε εκφράζουν μία επιθυμία ή έχουν μία νοσταλγία για κάτι το οποίο τους συνέβη ή θέλουν να τους συμβεί στο Νότο. Βασική θεματική της ταινίας είναι η απώλεια όπως την αφηγούμαι μέσω της μελαγχολίας των ηρώων. Η διαχείριση της απώλειας άλλωστε είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο είναι μια διαχρονική θεματική των ταινιών μου. Ίσως γιατί η βασική απώλεια που έχει επηρεάσει εμένα και τελικά λειτουργεί ως ζωογόνος δημιουργική δύναμη είναι το πως έχασα με βίαιο τρόπο την Πόλη που γεννήθηκα, την Πόλη στην οποία γεύτηκα για πρώτη φορά τη μητρική τροφή. Αυτή η απώλεια, αυτός ο βίαιος αποχωρισμός ήταν τραυματογόνος και δημιούργησε τον πυρήνα μιας αφηγηματικής ανάγκης που εξελίχθηκε στις ταινίες που κάνω» σημειώνει.

ovobmnrbzp56548f98061c1

Στο «Νοτιά» συναντάμε το αναγνωρίσιμο στυλ του Μπουλμέτη: γλυκόπικρο χιούμορ, νοσταλγία και μπόλικο συναίσθημα. Για τις ανάγκες της ταινίας, ο σκηνογράφος και η ομάδα του αναβίωσαν τη «Στοά Χόλιγουντ», όπως αποκαλούσαν κάποτε το «Μέγαρο της Έβδομης Τέχνης» (στην οδό Ακαδημίας), όπου για πολλές δεκαετίες στεγάζονταν σχεδόν όλες οι ελληνικές εταιρείες παραγωγής ταινιών. Εκεί η ομάδα της παραγωγής έκανε επεμβάσεις σε μαγαζιά που ήταν κλειστά και εγκαταλελειμμένα για χρόνια, αλλά και στην ίδια τη στοά που ήταν γεμάτη μουτζούρες και συνθήματα. «Η νοσταλγία δεν είναι αυτοσκοπός . Σκέτη είναι ντεκόρ, ρούχα και ίσως λίγο φωτισμός. Στην ουσία είναι ένας αφηγηματικός μηχανισμός τον οποίο χρησιμοποιείς για να πεις ιστορίες για να αναδείξεις θεματικές και ηθικές αξίες. Μπορεί να λειτουργήσει ως όχημα για τον καθένα ν’ αξιοποιήσει το τραυματικό του παρελθόν για να στήσει ένα καλύτερο παρόν και ένα ακόμη καλύτερο μέλλον».

screen_shot_2015-06-05_at_11.49.25_pm

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας κάθε φόρα που νιώθει προδομένος και χάνει αυτή που αγαπά μπερδεύει τους καλούς με τους κακούς, τη μυθολογία με αυτά που συμβαίνουν γύρω του και πιστεύει ότι καμία φορά οι ήρωες πρέπει να συμφιλιώνονται με τους εχθρούς τους. «Σήμερα ποιος είναι ο εχθρός με τον οποίο πρέπει να συμφιλιωθούμε;» ρωτάμε τον Τάσο Μπουλμέτη. «Ο ίδιος μας ο εαυτός. Πρέπει να γίνει μία διεργασία αυτογνωσίας, π ρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά , να απαλλαγούμε από τις αγκυλώσεις που έχουμε του βολέματος και της επίπλαστης ευμάρειας την οποία αναζητούμε και η οποία μας οδήγησε στον εκμαυλισμό, στην αναλγησία, στην αναισθητοποίηση των ψυχικών μας νευρώνων και σε αυτή την κατάσταση διάλυσης. Πρέπει σιγά σιγά ν’ αρχίσει το αίμα να κυκλοφορεί πάλι μέσα στις αρτηρίες τις δημιουργικές, τις ψυχικές, τις ηθικές τις κοινωνικές με έναν τρόπο πιο υγιή για να πάρουμε μπρος και να μπορούμε να καταναλώσουμε οξυγόνο» απαντά.

Το ανθρωποκεντρικό σενάριο της ταινίας, που υπογράφει και πάλι ο σκηνοθέτης, αναδεικνύεται μέσα από τις ερμηνείες των Γιάννη Νιάρρου, Θέμη Πάνου, Μαρίας Καλλιμάνη, Ταξιάρχη Χάνου, Μελισσάνθης Μάχουτ, Xαράς Μάτα Γιαννάτου, ενώ εμφανίζεται η Ζωζώ Σαπουντζάκη σε ρόλο έκπληξη. Τη συναισθηματικά φορτισμένη και νοσταλγική ιστορία συνοδεύει η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.

από doudoumi