«Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια»

«Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δε σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δε ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής.

Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δε νιώθουν ανίσχυροι.

Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δε θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί “ένα ίσον κανένα”. Ή τρία, αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: “Πώς ξέπεσες έτσι;”

Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις. Ο Μικροαστός δε θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό δε μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος.

Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς».

Μαλβίνα Κάραλη (3-2-1952–7-6-2002)

Διαβάστε επίσης: Γιατί γιαγιά φοράς άσπρα γάντια; Και γιατί δεν με ακουμπάς;

Τα λόγια αυτά της Μαλβίνας Κάραλη ηχούν σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ. Αποτελούν γροθιά στο στομάχι με την σκληρή αλήθεια που κρύβουν μέσα τους. Κακά τα ψέματα, την τελευταία δεκαετία έχουμε δει τόσους επαναστάτες να κάνουν την επανάστασή τους από τον καναπέ του σπιτιού τους που μας κάνουν και απορούμε. Η Μαλβίνα έλεγε την αλήθεια πάντα χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Όσοι διαβάζαμε και ακούγαμε τις συνεντεύξεις της το ξέραμε. Κρίμα που έφυγε νωρίς. Μόλις στα 50 της χρόνια.