Η συγγραφέας Μαρίνα Γιώτη γεμάτη θλίψη: “Ας μην τους δίνουμε τόσο εύκολα άλλοθι”

η-συγγραφέας-μαρίνα-γιώτη-γεμάτη-θλίψ

Ειλικρινά δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ, γι’ αυτό γράφω. Λόγω επαγγελματικής ιδιότητας έτσι μπορώ και βάζω σε μια σειρά τα συναισθήματά μου. Καταφέρνω να διαχειριστώ όλα αυτά που σπρώχνονται μέσα στο μυαλό μου την τραγική εβδομάδα που μας πέρασε.

Σε λιγότερο από μια εβδομάδα έτρεξα για να μην καώ με την οικογένειά μου στον Κάλαμο και να μην πνιγώ μόνη μου γυρνώντας στο σπίτι μου στην Ν. Ερυθραία. Αν και για μερικές στιγμές ένιωσα τον πανικό, να προσπαθώ να σώσω ό,τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή για μένα από τη φωτιά, δεν συγκρίνεται με την ανείπωτη τραγωδία που εξελίσσεται τις τελευταίες μέρες στο Μάτι.

Παρακολουθώ τα νέα εντελώς μουδιασμένη. Σαν μην έχω φωνή. Βαθιά θλίψη και θυμός, πολύς θυμός που έρχεται σε κύματα και δεν βρίσκουν τρόπο διαφυγής. Παρακολουθώ την κόρη μου να παίζει και σκέφτομαι όλες τις μαμάδες που δεν θα έχουν πια αυτή τη τύχη. Την αγκαλιάζω λίγο πιο σφιχτά αυτές τις μέρες. Θέλω να φωνάξω. Ακόμα καλύτερα θέλω να ουρλιάξω, αλλά τελικά δεν λέω τίποτα. Σιωπή. Παραμένω βουβή, που δεν είναι στον χαρακτήρα μου, και απλά παρακολουθώ τη μια τραγωδία να διαδέχεται την άλλη. Ιστορίες που σου ματώνουν την καρδιά. Νιώθω ότι πενθώ μαζί με ένα ολόκληρο έθνος, αλλά το σοκ δεν αφήνει κανέναν να κουνηθεί. Να μιλήσει. Θέλω να είμαι ψύχραιμη, αλλά δεν μπορώ.

Δεν μπορώ, όταν κανείς δεν παίρνει την ευθύνη. Όταν όλοι όσοι είναι σε θέσεις ΕΥΘΥΝΗΣ λένε ότι όλα καλά τα κάναμε. Όταν βρίσκουν δικαιολογίες του τύπου φταίνε οι προηγούμενοι, φταίνε οι πολίτες, φτάνε όλοι οι άλλοι εκτός από ΕΜΑΣ. Όταν ακούγονται από κυβερνητικά χείλη ότι δεν θα άλλαζαν κανέναν από τους χειρισμούς τους.

Δεν έχει πιστεύω τόση σημασία τι έκαναν οι προηγούμενοι. Δεν είναι δικαιολογία για όσους σχεδιάζουν τις πολιτικές για την πυροπροστασία σήμερα. Υποτίθεται ότι θα ‘πρεπε οι επόμενοι να τα κάνουμε καλύτερα από τους προηγούμενους. Να μαθαίνουμε, να διορθώνουμε, να λύνουμε τα προβλήματα. Αυτό μας εξελίσσει ως έθνος, ως είδος. Πόσα ακόμα παιδιά θα θρηνήσουμε πριν μάθουμε από τα λάθη μας; Καλή η αυτοθυσία, αλλά όταν επανειλημμένως βασιζόμαστε μόνο σε αυτή γίνεται εθνική βλακεία.

Η ατομική ευθύνη είναι μεγάλο πράγμα και σίγουρα ως πολίτες θα μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα, αλλά θα πρέπει και αυτοί που έχουν την ΕΥΘΥΝΗ του κράτους μας σήμερα, κάποια στιγμή να απολογηθούν για όσα δεν κάνανε κυρίως ΠΡΙΝ τη φωτιά. Δεν είναι πυρηνική φυσική, αλλά χρειάζεται βούληση και οργάνωση. Ας μην τους δίνουμε, λοιπόν, τόσο εύκολα άλλοθι.

Παρακολουθώ τις εξαγγελίες για μέτρα κατόπιν εορτής με πομπώδης τίτλους. Νιώθω ότι είμαστε κομπάρσοι όλοι μας για την παράστασή τους. Δεν μου είναι αρκετό να κάνουν, και καλά τώρα, ό,τι έπρεπε να είχε γίνει πριν χαθούν 91 και πλέον ψυχές. Μας διαχειρίζονται επικοινωνιακά για να μην ξεσπάμε και συνεχίζουν τη δουλίτσα τους ανενόχλητοι. Καμιά ντροπή. Πώς γίνεται όμως να μην ντρέπεσαι για τα τόσα παιδιά που χάθηκαν, ενώ εσύ υποτίθεται ότι τα προστάτευες. Αυτός δεν είναι ο όρος της πολιτικής προστασίας; Υπουργός πολιτικής προστασίας σου λέει ο άλλος. Στα 2/3 του όρου απέτυχες και κράτησες μόνο το Υπουργός. Την καρέκλα. Πώς φαίνεται το καμένο τοπίο από εκεί ψηλά; Βλέπεις τα αποκαΐδια μιας ζωής; Βλέπεις πόσο κόσμο κατέστρεψες; Αντιλαμβάνεσαι πόσο λιγότερος των περιστάσεων είσαι;

Γι’ αυτό χρειάζονται οι άξιοι. Γιατί όχι μόνο προσπαθούν περισσότερο, αλλά όταν και αν έρθει η ώρα έχουν αρκετή αξιοπρέπεια να πουν ότι δεν τα κατάφερα. Απέτυχα και παραιτούμαι. Αλλά έχουμε γίνει μια χώρα μετρίων που αντί να λέμε «θέλω να δώσω το καλύτερο για την πατρίδα μου και αν δεν μπορώ θα αφήσω να αναλάβει κάποιος που μπορεί» επαναπαυόμαστε στο «και οι άλλοι καλύτεροι είναι;» λες και αυτό είναι δικαιολογία. Ας μην τους δίνουμε, λοιπόν, τόσο εύκολα άλλοθι.

Τους παρακολουθώ να μεταθέτουν την απόδοση ευθυνών, την εξαγγελία των αγνοουμένων και πόσα άλλα σε μεταγενέστερο χρόνο. Περιμένουν να ξεχάσουμε. Να έρθουν τα μπάνια του λαού και να περάσει το θέμα ήσυχα πριν γυρίσουμε στην καθημερινότητά μας. Όμως ο θυμός είναι μεγάλος και αρνούμαι να ξεχάσω. Δεν ξεχνώ τα θύματα, δεν ξεχνώ τα παιδιά που χάθηκαν, δεν ξεχνώ την ευθύνη όλων τους. Ποτέ. Καμία ανοχή. Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο, στα πλαίσια της δημοκρατίας μας, να λογοδοτήσουν και να λειτουργήσει όλο αυτό ως μια διαρκή υπενθύμιση σε όσους θέλουν να αναλάβουν από εδώ και πέρα θέσεις ΕΥΘΥΝΗΣ. Έτσι δεν τις λένε; Μαζί με τα προνόμια έρχονται και οι ευθύνες. Πού είναι η ευθύνη όλων τους; Μόνο το μπαλάκι ξέρουν να πετάνε ο ένας στον άλλον σαν τα τρίχρονα. Αν και τα τρίχρονα μια αίσθηση ντροπής την έχουν.

Σχετικά Άρθρα
Πόσα νέα κρούσματα, διασωληνώσεις και θανάτους ανακοίνωσε σήμερα, 27/7, ο ΕΟΔΥ
Πόσα νέα κρούσματα, διασωληνώσεις και θανάτους ανακοίνωσε σήμερα, 27/7, ο ΕΟΔΥ
%ce%bd%ce%ad%ce%bf-%ce%bc%ce%ae%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-112-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ac-%cf%83%cf%84%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%ac%cf%840
Νέο μήνυμα του 112 για τη φωτιά στη Σταμάτα: “Κλείστε καμινάδες, παράθυρα, πόρτες”
Η ΕΡΤ απέλυσε τον δημοσιογράφο Δημοσθένη Καρμοίρη μετά από ρατσιστικό σχόλιο για αθλητές στους Ολυμπιακούς
Η ΕΡΤ απέλυσε τον δημοσιογράφο Δημοσθένη Καρμοίρη μετά από ρατσιστικό σχόλιο για αθλητές στους Ολυμπιακούς
Έτσι είπαν «όχι» στη σεξουαλικοποίηση των γυναικών στον αθλητισμό
Έτσι είπαν «όχι» στη σεξουαλικοποίηση των γυναικών στον αθλητισμό
Μεγάλη φωτιά στη Σταμάτα- Εκκενώνεται οικισμός
Μεγάλη φωτιά στη Σταμάτα- Εκκενώνεται οικισμός
Την ώρα που τα κρούσματα ανεβαίνουν οι εικονικοί εμβολιασμοί συνεχίζονται;
Την ώρα που τα κρούσματα ανεβαίνουν, οι εικονικοί εμβολιασμοί συνεχίζονται;

Ακολουθήστε μας στο Google News
και ενημερωθείτε πρώτοι για τα νέα άρθρα του