Αλλάζει η ώρα τα ξημερώματα της Κυριακής

Αλλάζει η ώρα τα ξημερώματα της Κυριακής, 31 Μαρτίου και οι δείκτες των ρολογιών θα πρέπει να μετακινηθούν μία ώρα μπροστά, δηλαδή από 3 π.μ. σε 4 π.μ.

Υπενθυμίζεται πως την Κυριακή λήγει η εφαρμογή του μέτρου της χειμερινής ώρας, σύμφωνα με την οδηγία 2000/84 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 19ης Ιανουαρίου 2001, σχετικά με τις διατάξεις για τη χειμερινή ώρα.

Στην Ευρώπη υπάρχουν τρεις ζώνες ώρας. Η Δυτική Ώρα Ευρώπης την οποία ακολουθούν Ιρλανδία και Πορτογαλία. Η Κεντρική Ώρα Ευρώπης που ακολουθούν τα 17 κράτη – μέλη της ΕΕ.

Και τέλος, η Ανατολική Ώρα Ευρώπης την οποία ακολουθεί η Ελλάδα και η Βουλγαρία, η Κύπρος, η Εσθονία, η Φινλανδία, η Λιθουανία, η Ρουμανία και η Λετονία.

Γιατί αλλάζει η ώρα

Η θερινή ώρα επιλέχθηκε με στόχο επίσης την εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας και έχει έναν «ευγενή πατέρα»: η πρώτη εφαρμογή της χρονολογείται από τον 18ο αιώνα. Ήταν ο Αμερικανός Μπένζαμιν Φραγκλίνος, ο πολιτικός και εφευρέτης του αλεξικέραυνου και των διεστιακών φακών, μεταξύ άλλων, που κατάλαβε πριν 230 χρόνια ότι η αλλαγή της ώρας ανάλογα με τις διακυμάνσεις του φωτός κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, θα είχε σημαντικό όφελος όσον αφορά την εξοικονόμηση ενέργειας.

Η ιδέα παρέμεινε νεκρό γράμμα μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν υιοθετήθηκε από την Αυστρία και τη Γερμανία σε μια προσπάθεια εξοικονόμησης άνθρακα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Στις 30 Απριλίου 1916 στις 11 το βράδυ οι δείκτες μετακινήθηκαν μία ώρα μπροστά μέχρι τον επόμενο Οκτώβριο. Το μέτρο ακολούθησαν το Βέλγιο, η Δανία, η Γαλλία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία, η Σουηδία, η Τουρκία και η Τασμανία.

Περίπου ένα μήνα αργότερα, στις 21 Μαΐου 1916, ήταν η σειρά της Βρετανίας. Την επόμενη χρονιά πείστηκε και η Αυστραλία.

Το 1918 εγκρίθηκε η θερινή ώρα και στις Ηνωμένες Πολιτείες,αλλά η εφαρμογή του μέτρου ανατέθηκε στις πολιτείες και έγινε αποσπασματικά.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ εισήγαγε το νόμο της θερινής ώρας όλο το χρόνο. Από τον Φεβρουάριο του 1942 έως τον Σεπτέμβριο του 1945, η “θερινή ώρα” με το παρατσούκλι “Wat Time” παρέμεινε σε ισχύ. Μετά κατέληξε να ξεχαστεί να εμφανιστεί ξανά με το πρώτο πετρελαϊκό σοκ.

Το 1980, η θερινή ώρα υιοθετήθηκε από όλα τα κράτη της Ευρωπαικής Ένωσης, αλλά το καθένα επέλεξε τις δικές του ημερομηνίες. Τρομερή επιπλοκή. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το 2002 για την εναρμόνιση των ημερολογίων χάρη στην οδηγία 2000/84/ΕΚ. Το σύστημα εναλλάσσει τους 5 μήνες της χειμερινής ώρας με τους 7 μήνες της θερινής ώρας.

Με τα χρόνια αποδείχθηκε ότι η θερινή ώρα δεν προσφέρει κάτι σημαντικό στην εξοικονόμηση ενέργειας και η πρόθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν να την καταργήσει.

Διαβάστε επίσης:

Δύσκολες ώρες για τον Δημήτρη Κόκοτα – Τα νεότερα για την υγεία του

Στρούντελ με μήλα, σοκολάτα και χαλβά για τη νηστεία και όχι μόνο