Αρχική > Θέατρο-Χορός > «Να θυμηθούμε πως η τέχνη υπάρχει για να γινόμαστε τρυφεροί»

«Να θυμηθούμε πως η τέχνη υπάρχει για να γινόμαστε τρυφεροί»

Μια ιστορία για τη φιλία, την αγάπη, τις θυσίες και την αλήθεια, αξίες που έχουν σημαντικές πλέον θέσεις στη ζωή μας, γιατί σήμερα – σε καιρούς πανδημίας – ξαναγυρίζουμε στους ισχυρούς δεσμούς που θα μας κρατήσουν κοντά. Ή αλλιώς ένα κάλεσμα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, να ακούσουν τη «μουσική από τα βήματα ενός φίλου».

Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί «Ο Mικρός Πρίγκιπας», το κλασικό λογοτεχνικό έργο του Αντουάν ντε Σαιντ – Εξυπερύ που από την Κυριακή 18 Οκτωβρίου και κάθε Κυριακή, παίρνει σάρκα κι οστά στο θέατρο Μικρό Χορν. Στον ρόλο του Μικρού Πρίγκιπα ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ενώ τα σκηνοθετικά ηνία της παράστασης έχει αναλάβει ο Δημήτρης Αδάμης.

Εμείς μιλήσαμε με τον Θανάση Τσαλταμπάση και τον Δημήτρη Αδάμη με αφορμή την παράσταση αυτή.

Πότε πρωτοδιαβάσατε τον Μικρό Πρίγκιπα και πώς χαράχθηκε στη μνήμη σας;

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι ακριβώς, θυμάμαι όμως ότι ήμουν μικρός και ότι η μητέρα μου μού το διηγήθηκε, φαντάζομαι με τον τρόπο που η ίδια το είχε αντιληφθεί. Και εδώ να πω ότι ένα από τα μεγαλεία του έργου είναι ότι κάθε αναγνώστης το εισπράττει με έναν δικό του μοναδικό τρόπο. Αυτό που θυμάμαι πως ένιωσα, ήταν ότι τα πρόσωπα που είχαν χαθεί τότε, όπως η μία μου γιαγιά, δε χάνονται στην ουσία, αλλά με έναν μαγικό τρόπο υπάρχουν σε κάποιο αστέρι και νιώθουν όμορφα όταν δεν τους ξεχνάμε.

Γιατί θελήσατε να ανεβάσετε τον Μικρό Πρίγκιπα;

Δημήτρης Αδάμης: Είναι ένα κείμενο που επανέρχεται συνεχώς στον νου μου, σαν μουρμουρητό και σαν παγκόσμια προσευχή. Μια ευχή ολόκληρης της ανθρωπότητας, να γυρίσουμε όλοι μαζί στις βασικές μας ανάγκες, στις πρώτες μας αρχές: στη φιλία, στην αφοσίωση, στο καθαρό βλέμμα που έρχεται από το κέντρο μιας ανοιχτής καρδιάς. Σε όλα αυτά για τα οποία μιλάει ο Εξυπερύ, σε αυτό το σπουδαίο του έργο. Αν έχουμε έναν σκοπό είναι μάλλον αυτός: να ακούσουμε ξανά, τη μουσική από τα βήματα ενός φίλου. Τον απόηχο που αφήνουν τα σώματα των καλλιτεχνών στη σκηνή.

Ο Μικρός Πρίγκιπας είναι ένα έργο που απευθύνεται σ ΄ολες τις ηλικίες. Εσείς πώς το προσεγγίσατε σκηνοθετικά; Τι ηλικίες παιδιών μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση;

Δημήτρης Αδάμης: Σκηνοθετικά, προσπάθησα να δουλέψω σαν να μην πρόκειται για θέατρο, αλλά σαν να πρόκειται για παιχνίδι. Θέλησα η παράσταση να είναι ένα κάλεσμα σε ένα συνεχές παιχνίδι, καθαρό και απλό. Επειδή λοιπόν, πρόκειται για παιχνίδι, μπορούν να την παρακολουθήσουν άνθρωποι, όλων των ηλικιών. Όσοι έχουν φρέσκια, ζωντανή περιέργεια κι όσοι δεν την έχουν χάσει. Δηλαδή από πολύ μικροί έως πολύ μεγάλοι.

Σκιαγραφήστε μας τον δημοφιλή αυτόν ήρωα… Γιατί πιστεύετε πως είναι τόσο αγαπητός;

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Ο Μικρός Πρίγκιπας είναι ένα ξανθό αθώο παιδί, που ζει στον πλανήτη β612. Έχει 3 ηφαίστεια ενεργά και ένα σβηστό που τα φροντίζει καθημερινά και ένα τριαντάφυλλο μοναδικό. Του αρέσει να ρωτάει συνέχεια, αν χρειαστεί κάνει την ερώτηση ξανά και ξανά, ωστόσο ο ίδιος δεν απαντάει πάντα σε ερωτήσεις των άλλων.

Μέσα από την αθωότητά του βλέπει τον κόσμο όπως οι μεγάλοι ξεχνάνε να βλέπουν, χάνοντας την ουσία της ύπαρξης και αυτό νομίζω είναι το βασικότερο στοιχείο του που τον κάνει τόσο αγαπητό και δημοφιλή. Επίσης η διττή του ερμηνεία (ένα απλό παιδί ή ο παιδικός εαυτός όλων μας;) δημιουργεί ένα μυστήριο στο βιβλίο που το κάνει τόσο θελκτικό σε αναγνώστες όλων των ηλικιών και εποχών.

Ποιος είναι ο στόχος σας με την παράσταση αυτή;

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Θα φανεί λίγο εγωιστικό ίσως, αλλά ο πρωταρχικός στόχος μου είναι να καταφέρω να επιστρέψω εγώ ο ίδιος στην χαμένη μου παιδικότητα.

Κάνοντας βέβαια αυτό η αλήθεια είναι ότι ανοίγω έναν δίαυλο με τα παιδιά για να μπορέσω ακόμα πιο εύκολα να τους ταξιδέψω σε μαγικά μονοπάτια που μόνο το θέατρο ξέρει. Και μαζί με τους υπόλοιπους εξαιρετικούς συναδέλφους να τα πάρουμε σε μία “γύρα” στον έναστρο ουρανό και να συναντήσουμε πολλούς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες που θα τα κάνουν να γελάσουν, να συγκινηθούν, να αισθανθούν το μεγαλείο της ψυχής, της αγάπης, της φιλίας, της διαφορετικότητας.

Όταν μία παράσταση έχει όραμα, αισθητική, όνειρο, έρευνα και κόπο, τότε είναι σίγουρο με μαθηματική ακρίβεια ότι θα αρέσει σε όλα τα παιδιά. Εγώ προσπαθώ να τα συνδυάζω όλα αυτά έτσι κι αλλιώς σε κάθε μου καλλιτεχνική προσπάθεια. Πολλώ δε μάλλον τώρα που βρήκα έναν υπέροχο σκηνοθέτη με ακριβώς την ίδια αντίληψη στα πράγματα και με μία τεράστια εμπειρία και αγάπη στο θέατρο για παιδιά. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν πολλοί, πολλά χρόνια τώρα, που μπαίνουν στο κομμάτι του παιδικού θεάτρου με μόνο γνώμονα το εφήμερο κέρδος. Αυτοί είναι που έχουν δημιουργήσει αυτή την αίσθηση. Όμως εγώ πάντα αισιοδοξώ και πιστεύω ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα γιατί υπάρχουν κι αυτοί που το πονάνε και το σέβονται όπως εμείς, νομίζω το καλό θα νικήσει…

Δημήτρης Αδάμης: Ειδικά λόγω των δύσκολων συνθηκών που όλοι βιώνουμε, θέλω να θυμηθούμε πως η τέχνη υπάρχει για να γινόμαστε τρυφεροί. Για να θυμηθούμε το χρέος της αγάπης του ενός στον άλλον, το χρέος της φροντίδας προς τα παιδιά, να σηκώσουμε τα μάτια μας ψηλά.

Πώς μπορεί μια παράσταση να απευθυνθεί σ΄όλα τα παιδιά, αν λάβει κανείς υπόψιν πως τα σύγχρονα παιδιά μπαίνουν στην εφηβεία πολύ νωρίτερα και πολλές φορές από τις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού αρχίζουν να θεωρούν πως το παιδικό θέατρο απευθύνεται σε μικρότερες ηλικίες; Επίσης τι πιστεύετε πως φταίει σ΄αυτό;

Δημήτρης Αδάμης: Η παράσταση απευθύνεται σε όσα παιδιά θέλουν να ακούν ακόμα παραμύθια. Το κάθε παιδί έχει να πει και το ίδιο μια προσωπική ιστορία. Οι έφηβοι ακόμα περισσότερο είναι αυτοί που έχουν ανάγκη από σύμβολα και αλληγορίες. Το στοίχημα για το θέατρο είναι να τους κάνει να ακούσουν και να φαντασθούν και να ονειρευθούν σε μία ταχύτητα διαφορετική από αυτή που επιβάλλει η ρουτίνα και η συνήθεια του διαδικτύου. Έχει ευθύνη για την άρνησή τους πάντως, κι ένα κακώς εννοούμενο θέατρο για παιδιά, που στρογγυλεύει αφελώς τα πάντα και τα απλουστεύει, στριμόχνωντάς τα σε υποκοριστικά. Σε αυτό αντιδρούν οι έφηβοι.

Η περίοδος της καραντίνας και το κλίμα αυτό του φόβου που επικρατεί πιστεύετε πως έχει επηρεάσει τα παιδιά;

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Σίγουρα έχει επηρεάσει, αλλά με άλλο τρόπο από ότι τους μεγάλους! Το ότι είχαν πολύ περισσότερο χρόνο με τους γονείς τους, νομίζω πως είχε και τα θετικά του. Όπως και να έχει, εμείς ετοιμάζουμε μία υπέροχη δουλειά που θα τους δώσει άπειρη χαρά και ελπίδα, ιδιαίτερα σε αυτή την τόσο περίεργη εποχή που διανύουμε.

Φοβάστε τον φετινό χειμώνα λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού;

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Ανησυχώ για την ίδια την πανδημία και τις επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων και τους ανθρώπους που χάνονται. Στο κομμάτι του θεάτρου πιο πολύ με ανησυχεί η αντιμετώπιση του υπουργείου Πολιτισμού παρά η ίδια η πανδημία.

Δημήτρης Αδάμης: Φοβάμαι τον τρόμο των ανθρώπων, φοβάμαι όταν δεν ενημερωνόμαστε σωστά, φοβάμαι όταν παριστάνουμε πως το πρόβλημα δεν υπάρχει, φοβάμαι όταν το υπουργείο υποτιμά ή δεν εκτιμά σωστά την αξία της τέχνης. Και για αυτό θα λειτουργήσουμε με προστασία, φροντίδα και κανόνες. Χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Να μην εγκαταλείψουμε εμείς την τέχνη μας, να μη μας εγκαταλείψει το κοινό μας. Ένα κοινό, πάντως, που έδειξε το καλοκαίρι που πέρασε, πως σέβεται τις συνθήκες και ξέρει να προστατεύεται. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στο κοινό του καλού θεάτρου.