Αρχική > Featured > Να δω ή να μη δω το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

Να δω ή να μη δω το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

Ένα θρυλικό αριστούργημα του σύγχρονου θεάτρου, που ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία, το παράλογο και την τραγωδία παρουσιάζεται στο θέατρο Αθηνών υπό τα σκηνοθετικά ηνία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη μ΄ ένα dream cast στους πρωταγωνιστικούς ρόλους: Τον ίδιο (τον Κ. Μαρκουλάκη), τη Μαρία Πρωτόπαππα, τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο και την Ντάνη Γιαννακοπούλου.

Ο λόγος για το θρυλικό και πολυπαιγμένο “Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ” του Έντουαρντ Άλμπι, έργο που αποτελεί μία δυνατή σκιαγράφηση των ανθρώπινων σχέσεων και περιστρέφεται γύρω από τα επικίνδυνα παιχνίδια που παίζουν ένα βράδυ δύο ζευγάρια ανθρώπων. Παιχνίδια που γκρεμίζουν κάθε ζωτικό ψεύδος και φέρνουν με το φως της αυγής την αλήθεια στο φως.

Ο ευνουχισμένος Τζωρτζ κι η κυριαρχική και σεξουαλικά ανικανοποίητη Μάρθα – παντρεμένοι πάνω από είκοσι χρόνια – είναι οι βασικοί παίκτες του έργου. Οι δύο στήνουν στο σαλόνι τους τα παιχνίδια αλληλοεξόντωσης και εμπλέκουν σ΄αυτά ένα νεαρότερο ζευγάρι, τον Νικ και τη Χάνι. Ξεσκίζουν και ξεσκίζονται, γιατί μόνο έτσι επιβιώνουν.

Στο ξημέρωμα, όταν το πάρτι τελειώσει, κανείς τους δεν είναι πια ο ίδιος. Κι ό,τι έχει γκρεμιστεί, πρέπει να χτιστεί ξανά, με θεμέλιο την αλήθεια. Και την αγάπη.

Το Infowoman είδε την παράσταση και μέσω ενός «διαξιφισμού» δίνει τη δική του απάντηση στο να δει κάποιος την παράσταση ή όχι.

  • Η σκηνοθεσία. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης έδωσε την ευκαιρία στο κείμενο του Άλμπι να «ακουστεί», ενώ οι διάλογοι των πρωταγωνιστών έφταναν στ΄αφτιά μας ευκρινείς, ρεαλιστικοί και ταυτόχρονα δηκτικοί, καθρεφτίζοντας εύστοχα τις ανθρώπινες σχέσεις. Ωστόσο, ο ρυθμός της παράστασης κάποιες φορές χωλαίνει, οι διάλογοι πλατειάζουν, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που το έργο γινόταν αψυχολόγητα κωμικό αποσυντονίζοντας τη θέαση. 
  • Οι ερμηνείες. Το κουαρτέτο αυτό των ηθοποιών δένει μια ξεχωριστή χημεία, αλλά και μία υποκριτική αρμονία – γεγονός που αναμφίβολα οφείλεται στην καλή σκηνοθετική καθοδήγηση. Τη μεγαλύτερη έκπληξη κάνει η Ντάνη Γιαννακοπούλου στο ρόλο της αφελούς νεαρότερης Χάνι. Η νεαρή ηθοποιός εξέπληξε με την υποκριτική της άνεση, την κινησιολογία της και με το γενικότερο στήσιμό της. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης απέδωσε φυσικά και αβίαστα τον ευνουχισμένο χαρακτήρα Τζωρτζ χαρίζοντάς μας κάποιες πολύ δυνατές υποκριτικές του στιγμές, πιο αδύναμη η Μαρία Πρωτόπαππα στον ρόλο της Μάρθα μάς έδωσε την εντύπωση πως επαφίεται σε υποκριτικές ευκολίες, ενώ αρκούντως αξιοπρεπής ήταν και η ερμηνεία του Προμηθέα Αλειφερόπουλου στο ρόλο του Νικ. 
  • Το σκηνικό της Αθανασίας Σμαραγδή. Αναμενόμενο σαν σκηνική όψη των έργων του Άλμπι, γεγονός που στέρησε το στοιχείο της έκπληξης. Ωστόσο, άψογο αισθητικά, με μια εσάνς από ‘60s και πολύ λειτουργικό. 

Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα πολύ αξιοπρεπές ανέβασμα του έργου του Άλμπι, που ωστόσο δεν καταφέρνει να απογειωθεί.