Τη φετινή σεζόν την απολαμβάνουμε ως Σίρλεϋ Βαλεντάιν στο ομώνυμο έργο του Willy Russell που σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Ρήγας. Μια γυναίκα λίγο μετά τα 50, μάνα δύο παιδιών που έχουν τη δική τους πλέον ζωή και σύζυγος ενός άνδρα που η σχέση τους χάθηκε κάπου στην πορεία των χρόνων. Ένα ταξίδι στην Ελλάδα αποτελεί αφορμή για να κάνει την επανάστασή της απέναντι σε όσα την καταπιέζουν. Πόσο όμως θα κρατήσει αυτή η επανάσταση;

Η σπουδαία ηθοποιός Μπέσυ Μάλφα καθηλώνει το κοινό με την ερμηνεία της σε ένα έργο γεμάτο συναίσθημα, γέλιο, συγκίνηση και απρόοπτα. Λίγο πριν το τέλος των παραστάσεων στο θέατρο Ριάλτο και την έναρξη της περιοδείας σε Ελλάδα και εξωτερικό, μίλησε στο Infowoman.gr για τη συνεργασία της με τον Αλέξανδρο Ρήγα, τη σχέση με τον σύζυγό της Γεράσιμο Σκιαδαρέση, τις δίδυμες κόρες της και τα μελλοντικά της σχέδια.

Πώς είναι η συνεργασία σας με τον κύριο Αλέξανδρο Ρήγα;

«Η συνεργασία με τον Αλέξανδρο Ρήγα, επειδή κρατάει πολλά χρόνια, από το 2011, καταλαβαίνετε ότι θα πρέπει να είναι κάτι σημαντικό για εμένα, για να επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά. Εγώ εκτιμώ πάρα πολύ τους ανθρώπους που δεν μιλάνε πολύ και πράττουν. Μου αρέσουν οι σιωπηλοί άνδρες που έχουν να δείξουν κάτι παραπάνω με την ύπαρξή τους, και μέσα σε αυτό συγκαταλέγεται και αυτός ο σπουδαίος θεατράνθρωπος, ο οποίος είναι σκηνοθέτης, συγγραφέας, ηθοποιός, σεναριογράφος και πολλά άλλα. Είναι ευγενής, είναι ευφυής, ξέρει πολύ καλά τι θέλει και μου το δίνει να το καταλάβω, υπάρχει δηλαδή ένας κώδικας επικοινωνίας».


Πρόκειται για έναν μονόλογο, ένα έργο που καλείστε να σηκώσετε μόνη στις πλάτες σας… Πόσο δύσκολο είναι αυτό για έναν ηθοποιό;

«Εξαρτάται τι έχει στο μυαλό του. Εγώ πάντα έκανα θέατρο για την ψυχή μου. Αν βγάζω και χρήματα είναι καλοδεχούμενα, γιατί έχω οικογένεια και πρέπει να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Το σημαντικό όμως είναι ότι το συγκεκριμένο έργο αισθάνθηκα ότι -επειδή ταίριαζε πολύ ιδεολογικά σε αυτό που πιστεύω, στο ποια είμαι και τι κάνω, τι έκανα και τι δεν έκανα, τι θα ήθελα να είχα κάνει, όλη αυτή η υπαρξιακή αναζήτηση αν θέλετε- δεν με κουράζει καθόλου γιατί αυτό το μήνυμα που περνάει το έργο και με τη συγκεκριμένη σκηνοθεσία έχει σαν αποτέλεσμα να γινόμαστε ένα με τους θεατές. Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω, παρά μόνο αν το ζήσετε. Είναι άγια στιγμή! Όταν λοιπόν μια άγια στιγμή επαναλαμβάνεται, μόνο να σε κουράσει δεν μπορεί. Ψυχική ανάταση θα το ονομάσω. Κάθαρση».

Υπήρξαν στιγμές στη ζωή σας που θελήσατε να κάνετε τη δική σας επανάσταση;

«Επειδή είμαι ένα πολύ ανήσυχο παιδί και εξακολουθώ να είμαι παιδί, καθημερινά κάνω επαναστάσεις. Έκανα επανάσταση από τη στιγμή που γεννήθηκα! Οι συγγενείς με φώναζαν “γλωσσού” επειδή είχα μια απάντηση σε όλα, οδήγησα μηχανή όταν δεν οδηγούσε καμία γυναίκα στην Ελλάδα […] Κάνω καθημερινά μικρές επαναστάσεις και αυτό με έχει κρατήσει σε εγρήγορση που είναι πολύ σημαντικό. Όσον αφορά την οικογένεια, επανάσταση για εμένα είναι ότι έκανα οικογένεια. Οπότε δεν θέλω να ξεφύγω καθόλου, είναι κάτι που με ευχαριστεί και όχι απλώς το ζω στο έπακρο, αλλά είναι επιλογή μου, είναι χαρά μου, είναι η ζωή μου, είναι η ευτυχία μου».

Παίζετε, τραγουδάτε, χορεύετε συγχρόνως με μεγάλη επιτυχία… Είναι κάτι που σας ιντριγκάρει; Υπάρχουν ηθοποιοί που τα καταφέρνουν εξίσου καλά;

«Με ιντριγκάρει οτιδήποτε με κάνει να εκφράζω αυτό που έχω στην ψυχή μου. Με ιντριγκάρει οποιαδήποτε μορφή έκφρασης, μπορεί να με πιάσει να ζωγραφίσω έναν πίνακα ή να γράψω κάτι, εκφράζομαι συχνά. Βεβαίως υπάρχουν ταλέντα, είναι λίγα αλλά υπάρχουν. Προσωπικά, αν καταφέρνω να τα κάνω όλα αυτά καλά, είναι επειδή τα έχω σπουδάσει και θεωρώ ότι ένας ηθοποιός πρέπει να φροντίζει τον εαυτό του -που είναι το εργαλείο του- ώστε να μη σκουριάσει και βεβαίως να το σφυρηλατήσει. Μια μορφή σιδήρου δεν γίνεται ποτέ σπαθί αν δεν σφυρηλατηθεί. Αυτό γίνεται με τη μόρφωση και η μόρφωση είναι απαραίτητη.

«Κάθε καλλιτέχνης οφείλει να είναι μορφωμένος»

Υπάρχουν κάποια άτομα, εγώ μπορώ ενδεικτικά να σας πω κάποιες κυρίες, όπως είναι η Τάνια Τρύπη, η Μελίνα Μποτέλη και πολλές άλλες κυρίες που έχουν σπουδάσει ή που έχουν ασχοληθεί πιο σοβαρά με αυτό. Αν πρέπει να ακούσουν κάτι οι νεότεροι είναι ότι πρέπει να σπουδάσουν, δεν πρέπει να κάνουν πασαλείμματα, δεν πρέπει λίγο να παίζουν, λίγο να χορεύουν και λίγο να τραγουδούν. Γι’ αυτό τελείωσα τρία πανεπιστήμια. Το Ωδείο Αθηνών, την Κρατική Σχολή Χορού, που είναι πολύ σημαντικά πανεπιστήμια όπως ξέρετε και το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. Κάθε καλλιτέχνης οφείλει να είναι μορφωμένος. Απαγορεύεται να μην γνωρίζει το παρελθόν των τεχνών και το παρόν».

Πόσο εύκολο είναι να συνυπάρξουν δύο καλλιτέχνες στο ίδιο σπίτι;

«Όταν κάποιος είναι καλλιτέχνης δεν μπορεί να γίνεται κάτι άλλο όταν πηγαίνει στο σπίτι του. Θεωρώ ότι είναι ευτυχής η συνύπαρξη με τον σύζυγό μου επειδή ο ένας θαυμάζει τον άλλον. Αυτό που είμαστε στο σπίτι μας είμαστε και στη δουλειά μας. Είμαστε η Μπέσυ και ο Γεράσιμος. Είμαστε ειλικρινείς, είμαστε αγωνιστές, είμαστε κανονικοί άνθρωποι. Αυτό που κάνουμε το αγαπάμε πολύ και το θεωρούμε σημαντικό. Είναι εξαιρετική η συνύπαρξή μας γιατί είμαστε πρώτα απ’ όλα καλά ο καθένας με τον εαυτό του».

Και τα δύο κορίτσια σας είναι ηθοποιοί. Πώς αισθάνεστε γι’ αυτό;

«Και οι δύο έπαιξαν σε σημαντικές παραστάσεις τον χειμώνα και έχουμε συνυπάρξει στη σκηνή και με τα δύο κορίτσια. Με την Όλγα πρόσφατα μας είδατε στη Σφίγγα, με τη Νίκη άλλες φορές σε άλλες συναυλίες. Έχω δουλέψει πολύ με τα παιδιά. Το συναίσθημα όταν βρέθηκα για πρώτη φορά επί σκηνής μαζί τους ήταν υπέροχο! Ήταν πριν από πολλά χρόνια, σε ένα έργο που λεγόταν «No Shakespeare please» στο Casablanca στα 13-14 χρόνια τους. Τραγουδήσαμε μαζί και ήταν πάρα πολύ συγκινητική στιγμή. Τώρα πια όλη αυτή η συγκίνηση, όταν πηγαίνω να τις δω στο θέατρο, έχει μετατραπεί σε ηρεμία, γαλήνη και ασφάλεια θα έλεγα, γιατί αφού τα παιδιά μου κάνουν αυτό που αγαπούν και εγώ αισθάνομαι ότι το κάνουν καλά, είμαι ήσυχη».

Ποια συμβουλή τους έχετε δώσει;

«Δεν είμαι από τους ανθρώπους που δίνουν συμβουλές, θεωρώ ότι το κάνουμε με τις πράξεις μας. Αν έχεις να πεις κάτι το δείχνεις μέσα από την καθημερινότητα και τις πράξεις σου. Ωστόσο, θα τους έλεγα να είναι αγωνίστριες, να διεκδικούν αυτό που θέλουν και πιστεύουν και πάνω απ’ όλα να είναι γνώστες του αντικειμένου τους, να είναι σεμνές και ταπεινές και να μη βιάζονται».

Γίνατε ιδιαίτερα αγαπητή στο κοινό μέσα από την τηλεόραση. Πιστεύετε ότι βοηθάει τους ηθοποιούς στο ξεκίνημά τους;

«Δεν νομίζω ότι έναν ηθοποιό πρέπει να τον απασχολεί αυτό. Εμένα δεν με απασχολεί καθόλου, παρά το γεγονός ότι έκανα τηλεόραση. Μπορεί να βοηθάει, μπορεί και όχι γιατί είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να βοηθάει τους παραγωγούς που νομίζουν ότι μια καλή παράσταση πρέπει να στηρίζεται σε αυτό το κομμάτι. Όμως μια καλή παράσταση στηρίζεται βασικά στη σκηνοθεσία, το έργο και τους ηθοποιούς, δηλαδή στο καλό υλικό. Και ένα καλό υλικό δεν είναι απαραίτητα ένα γνωστό υλικό. Ο στόχος του θεάτρου που είναι ιερός, είναι να οδηγήσει τον θεατή σε μια πνευματικότητα, στην κάθαρση. Στην ίαση της ψυχής».

Ποια είναι τα μελλοντικά επαγγελματικά σας σχέδια;

«Οι παραστάσεις σταματάνε για το Πάσχα κι έπειτα θα συνεχίσουμε σε όλη την Ελλάδα. Φεύγουμε για Λονδίνο στις 9-12 Μαΐου, θα μας φιλοξενήσουν στο Tabernacle Theatre στο Notting Hill και βεβαίως θα ακολουθήσει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα όλο το καλοκαίρι, από το Μάιο μέχρι τον Σεμπτέμβρη, και μετά θα συνεχίσουμε σε κάποια αθηναϊκή σκηνή».

από Μαρία Ιωαννάτου