Αρχική > Πρόσωπα > Μιχάλης Ρέππας: «Στη ζωή μου συνέβη ό,τι συνέβη στην Ελλάδα γενικώς»

Μιχάλης Ρέππας: «Στη ζωή μου συνέβη ό,τι συνέβη στην Ελλάδα γενικώς»

Γεννήθηκε στο Λουτράκι Κορινθίας. Σπούδασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου. 

Από το 1987 συνεργάζεται με τον Θανάση Παπαθανασίου γράφοντας και σκηνοθετώντας για το θέατρο, την  τηλεόραση (Τρεις Χάριτες, Το δις εξαμαρτείν) και τον κινηματογράφο (Safe Sex, Το κλάμα βγήκε από το Παράδεισο, Οξυγόνο, Αυστηρώς Κατάλληλο).  Έχουν επίσης διασκευάσει πληθώρα θεατρικών έργων.

Ο λόγος για τον Μιχάλη Ρέππα που τώρα επιστρέφει με το έτερόν του ήμισυ, τον Θανάση Παπαθανασίου στο Θέατρο Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη», με το «Φεγγάρι από Χαρτί», ένα νέο έργο ύστερα από ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου, σε δική τους σκηνοθεσία, ενώ τη μουσική υπογράφει ο Νίκος Κυπουργός και τους στίχους των τραγουδιών η Αφροδίτη Μάνου. 

Πρόκειται για ένα μουσικό έργο για όλα όσα βρίσκονται πέρα από αυτά που μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις και να κατανοήσει το μυαλό. Για τη μυστική πατρίδα όπου αγκαλιάζονται τα αντίθετα και ο πόνος συμπληρώνει τη χαρά και την ολοκληρώνει. Εκεί που το μαρτύριο και η ευτυχία γίνονται ένα στην ουτοπία του έρωτα. Αυτή τη δύσβατη Νεφελοκοκκυγία, που μόνο οι ποιητές μπορούν να την επισκέπτονται χωρίς διόδια.

Εμείς μιλήσαμε με τον Μιχάλη Ρέππα για το νέο αυτό θεατρικό έργο που θα δούμε στο Εθνικό Θέατρο από τις 20 Φεβρουαρίου κι όχι μόνο…

Τι σας εμπνέει;

Οτιδήποτε μπορεί να εμπνεύσει έναν συγγραφέα. Από μια τυχαία είδηση στην τηλεόραση η στην εφημερίδα μέχρι κάποιο σημαντικό γεγονός στην προσωπική μας ζωή. Αλλά εξ ίσου μπορεί να μας εμπνεύσει ένας ηθοποιός η ένα σημαντικό έργο του παρελθόντος. Ας πούμε το “φεγγάρι από χαρτί” είναι εμπνευσμένο από το “Μελτεμάκι” του Παντελή Χορν. Ενός σημαντικότατου και όχι όσο θα έπρεπε αναγνωρισμένου Έλληνα θεατρικού συγγραφέα.

Τι είναι αυτό που σας δένει με τον Θανάση Παπαθανάσιου; Πώς προέκυψε αυτή η κοινή… γραφή; Συμπνέετε πάντοτε;

Φυσικά και συμπνέουμε. Είμαστε δυο άνθρωποι που διαφέρουμε στα πάντα αλλά όχι στις καλλιτεχνικές μας απόψεις. Στις καλλιτεχνικές μας απόψεις είχαμε πάντα μια απίστευτη σύμπτωση.

Τι θα δούμε στο «Φεγγάρι στο Χαρτί»;

Το έργο «Φεγγάρι από χαρτί» εξελίσσεται στην καρδιά της δεκαετίας του ’60. Αρχίζει την άνοιξη του 1963 κι τελειώνει την άνοιξη του 1964. Μια εποχή που όλα έδειχναν προς ένα καλύτερο αύριο. Μια εποχή που οι άνθρωποι πίστευαν πως έκλεισαν επιτέλους οι οδυνηροί λογαριασμοί της δεκαετίας του ’40, αλλά την ίδια στιγμή στα έγκατα της ελληνικής κοινωνίας δούλευαν οι δυνάμεις του διχασμού, που τελικά οδήγησαν στο πραξικόπημα του ’67 και τη χούντα. Αυτό το συλλογικό τραύμα έγινε το πλαίσιο και το θεμέλιο των 19 χαρακτήρων του έργου. Αυτό τους έδωσε φωνή και όνομα.

Ο Νίκος, ο Αντώνης, ο Ιάσων, ο Ναπολέων, η Ρίτα, ο μπαμπάς, η μαμά, η θεία Τζίνα, ο θείος Στάθης, η θεία Ρενάτα, ο κύριος Ερρίκος, η κυρία Θάλεια, η εξαδέλφη Ειρήνη…. Γυναίκες με κρεπαρισμένα μαλλιά και κόκκινα νύχια. Άντρες σιωπηλοί με σκούρα κοστούμια που μυρίζουν καπνό και αβάσταχτη μελαγχολία. Και έφηβοι. Έφηβοι έκπληκτοι μπροστά στη ζωή που ξετυλίγεται ξαφνικά μπροστά τους. Έκπληκτοι από τη ζωή που εκρήγνυται βίαια μέσα τους. Έφηβοι που ψηλαφούν τις πρώτες τους πληγές. Αυτό ίσως είναι το επίκεντρο του έργου μας. Η δύσκολη ενηλικίωση τεσσάρων εφήβων. Ο ένας από αυτούς γνωρίζει την γλύκα και τη σκληρότητα του έρωτα στο πρόσωπο μιας όμορφης εξαδέλφης του, της Ειρήνης. Η Ειρήνη έρχεται από την Πάτρα για να φιλοξενηθεί για ένα χρόνο στο πατρικό του. Αυτός την ερωτεύεται παράφορα και όταν είναι έτοιμος να της εκφράσει τον έρωτα του, διαπιστώνει ότι η Ειρήνη είναι ερωμένη του πατέρα του.

Γιατί Φεγγάρι από χαρτί; Τι σημαίνει αυτός ο τίτλος;

Είναι μια πλάγια αναφορά σε μια από τις πέντε μελωδίες που χαρακτήρισαν την δεκαετία του 60. Στο «Χάρτινο το φεγγαράκι» του Μάνου Χατζιδάκι.

Γιατί επιλέξατε τη δεκαετία του ‘60 προκειμένου να διαδραματιστεί το νέο σας αυτό μουσικό έργο;

Η δεκαετία του ’60 μαζί με την δεκαετία του ’70 είναι μια εποχή μετάβασης από έναν κόσμο στατικό, συντηρητικό, πατριαρχικό με σταθερές αξίες σε ένα κόσμο δυναμικό όπου το άτομο αυτοπροσδιορίζεται και αυτοπραγματώνεται μέσα σε μια τεράστια πληθώρα από δυνατότητες κατανάλωσης.

Τι θυμάστε πιο έντονα από αυτή τη δεκαετία; Αναμνήσεις;

Θυμάμαι την ημέρα που έγινε το πραξικόπημα του 1967. Είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία μετά το ηλιοβασίλεμα. Αλλά σε μια κωμόπολη, όπως το Λουτράκι που είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου, η διαταγή αυτή δεν μπορεί να είχε την ίδια αυστηρότητα με αυτήν που είχε στα μεγάλα αστικά κέντρα. Οπότε οι άνθρωποι μέσα στη γειτονιά μας, κυκλοφορούσαν κανονικά. Θυμάμαι τον πανικό που ένοιωθα, όταν η μαμά μου έβγαινε από το σπίτι, για να πάει σε κάποια γειτόνισσα. Και της φώναζα, γιατί φοβόμουν ότι θα την συλλάβουν οι αστυνομικοί, επειδή παραβίασε την απαγόρευση της κυκλοφορίας.

Πώς προέκυψαν οι 19 χαρακτήρες του έργου;

Όλα ξεκίνησαν από την δύσκολη σχέση πατέρα γιου, με πέτρα του σκανδάλου την όμορφη εξαδέλφη. Αυτομάτως ήρθαν τα πρόσωπα της μητέρας και του αδερφού του κεντρικού ήρωα. Μετά η υπηρέτρια του σπιτιού. Μετά οι θείοι, οι θείες, τα ξαδέρφια, οι γείτονες και πάει λέγοντας. Αν δεν είχαμε τον περιορισμό των δυο ωρών που πρέπει να κρατάει ένα θεατρικό έργο ίσως είχαμε πολλά περισσότερα πρόσωπα στο έργο μας.

Πού ακουμπά στο σήμερα αυτό;

Σε μια σειρά από διαχρονικά θέματα, όπως οι σχέσεις γιου και πατέρα, γιου και μητέρας, η ανακάλυψη του άλλου φύλου, ο έρωτας, η αγάπη και η προδοσία.

Ποια θεωρείτε ως την καλύτερη στιγμή της καλλιτεχνικής σας πορείας έως σήμερα; Αυτή που συχνά αναπολείτε;

Είναι πολλές οι καλές στιγμές. Ευτυχώς πάρα πολλές. Αλλά δε θέλω να τις αναπολώ. Θέλω να πιστεύω ότι έχω μέλλον και να ονειρεύομαι παρά να αναπολώ. Πάντως σίγουρα δυο σημαντικές στιγμές στη ζωή μου είναι δεμένες με τον θέατρο Ρεξ και την προεδρία Νίκου Κούρκουλου. «Βίρα τις άγκυρες» και «Ποια Ελένη.

Έχετε δηλώσει σε προσφατες συνεντεύξεις σας πως αντιμετωπίζετε οικονομικά προβλήματα και πώς σας βοήθησαν πολύ ο Θ. Παπαθανασίου και ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος. Τι πιστεύετε πως πήγε λάθος;

Στη ζωή μου συνέβη ότι συνέβη στην Ελλάδα γενικώς. Μην τα λέμε ξανά και ξανά. Η χώρα μας για πολλά χρόνια έζησε πάνω από τις δυνάμεις της. Με δανεικά. Αυτά τα δανεικά μας τίναξαν στον αέρα το 2010.

Το Mega επιστρέφει… Πώς αισθάνεστε γι΄αυτό;

Πολύ καλά. Ελπίζω το νέο Μέγκα να ακολουθήσει την λογική του παλιού.

Θα επιστρέφατε ποτέ με τις Τρεις Χάριτες; Το Καφέ της Χαράς για παράδειγμα επέστρεψε και μάλιστα έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές.

Χάρηκα πολύ για τον φίλο μου το Χάρη (Ρώμα) και τη φίλη μου την Άννα (Χατζησοφιά) αλλά και όλους τους φίλους μου παίζουν στο σήριαλ αυτό. Η Τζόυς, η Ρένια, ο Χάρης, η Φωτεινή, η Χριστίνα και όλα όλα τα παιδιά που παίζουν. Όσο για μας; Όχι δεν θα σκεφτόμασταν να ξανακάνουμε Χάριτες.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Η αρρώστια και η ανημπόρια.

Θέατρο- Κινηματογράφος – Τηλεόραση: Η μεγάλη σας αγάπη;

Όπου μας δίνεται η δυνατότητα να εκφραστούμε εκεί αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη και αγάπη. Και την τηλεόραση αγαπάμε, γιατί μας έδωσε την πρώτη και μεγάλη μας ευκαιρία με τις Τρεις Χάριτες. Και το θέατρο αγαπάμε γιατί εδώ και εικοσιπέντε χρόνια είναι η κύρια

κατοικία μας.

Σε δέκα χρόνια φαντάζεστε τον εαυτό σας να….

Θέλω να είμαι ζωντανός. Όλα τα άλλα……