Η Αγάπη (ή Φαντάσματα ενός Μη Τόπου) είναι μία διαδραστική, work in progress παράσταση και εικαστική έκθεση μαζί που φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια «θραυσματική πόλη αγάπης», ένα έργο και συγχρόνως μια πλατφόρμα πειραματισμού που θα εξελίσσεται και θα αναδιατάσσεται με τον χρόνο, συνδέοντας τον ενδιάμεσο, εφήμερο και πορώδη χαρακτήρα της Πλατείας Ομονοίας με ένα άχρονο σύμπαν αισθημάτων.



Αναπτύσσεται στο χώρο του Μπάγκειου κτιρίου, από την είσοδο, σε όλο τον τρίτο όροφο του κτιρίου και στη διαδρομή προς αυτόν, στην Πλατεία Ομονοίας.

Ηθοποιοί, χορευτές-περφόρμερ, εικαστικοί, μουσικοί, συγγραφείς κ.ά. γίνονται οι δημιουργοί μιας «πόλης» από τα «θραυσματικά υλικά της αγάπης»: τον μετεωρισμό και την απουσία της αγάπης, τη συνεχή κι απεγνωσμένη αναζήτησή της, την πληρότητα, σωματική και ψυχική, που φέρνει η αγάπη, τις αισθήσεις που ενεργοποιεί η αγάπη, την εξάντληση και το πέρας της αγάπης, αλλά και την κατασκευή του υποκειμένου και του φύλου μέσα από την αγάπη, την ταξική και πολιτισμική παράμετρο του συναισθήματος.

Χαράσσονται έτσι διαδρομές μέσα στο κτίριο που μας οδηγούν σε μια υπαρξιακή καταβύθιση και διατυπώνουν ερωτήματα πάνω στην πολιτική και κοινωνική διάσταση της Αγάπης, αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές προβολές και τη διαχειριστική χρήση της, τις κατασκευές και την αντιστροφή της έννοιας που φτάνει μέχρι τον εκφυλισμό της.
Αποτελεί η αγάπη ως υπαρξιακό δομικό υλικό της ζωής μας ουτοπία; Είναι ένα τοπίο σε έναν μη τόπο; Είναι πέρα από το χρόνο; Είναι εμπειρία; Είναι μια διαμεσολάβηση αισθημάτων; Είναι η απουσία της; Είναι μια απάτη; Μια κατασκευή; Ένα κάλεσμα; Μια κραυγή; Είναι εκ Θεού; Είναι βαθιά ανθρώπινη; Είναι δύναμη; Είναι αδυναμία; Είναι εγωιστική; Είναι απροϋπόθετη; Είναι σκληρή; Είναι πόνος; Είναι πληρότητα; Έχει κοινωνική διάσταση; Τι σημαίνει αγαπώ; Τι σημαίνει δρω με αγάπη; Είναι μια «ιδανική πολιτεία»;


Εμείς μιλήσαμε με συντελεστές της παράστασης αυτής στην προσπάθειά μας να την αποκρυπτογραφήσουμε…

Από πού αντλήσατε υλικό για την παράσταση αυτή;

ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΑΡΑ (Σκηνοθέτης-ηθοποιός): Το υλικό της παράστασης, αυτής της συγκεκριμένης [της παράστασης- εικαστικής έκθεσης Αγάπη (ή φαντάσματα ενός μη Τόπου)], είναι αποτέλεσμα, μια εκδοχή -θα έλεγα καλύτερα- μιας ατέλειωτης, ατέρμονης συνομιλίας που αναπτύχθηκε με όλους τους συντελεστές αλλά και άλλους φίλους της όλης απόπειρας, όπως ο Βαγγέλης Μπιτσώρης, ο Δημήτρης Κοσμίδης, ο Σάββας Μιχαήλ κα, πάνω σε φιλοσοφικά, θεολογικά, λογοτεχνικά κείμενα και ό,τι αυτά περιλαμβάνουν, όπως και κείμενα μαρτυριών και εμπειριών προσώπων που μετέχουν ή όχι σε αυτή. Θα προτιμούσα να μην αναφερθώ συγκεκριμένα, περισσότερο γιατί με ενδιαφέρει ο θεατής να προσλαμβάνει το κείμενο χωρίς την «προκατάληψη» μιας συγκεκριμένης αναφοράς που έχει για το τάδε κείμενο ή συγγραφέα κοκ.

ΜΥΡΤΩ ΔΕΛΗΜΙΧΑΛΗ (Χορογράφος-χορεύτρια): Το υλικό προέκυψε από προσωπικές εμπειρίες των ανθρώπων που συμμετέχουν στο έργο σε συνδυασμό με τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ελένης Καλαρά. Η ερευνητική διαδικασία που προηγήθηκε συμπεριλάμβανε αναγνώσεις και αναλύσεις κειμένων που σχετίζονταν με το θέμα ενώ κλήθηκαν άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές ως δημιουργικοί συνεργάτες (πχ. Σάββας Μιχαήλ). Όλη αυτή η διαδικασία λειτούργησε ως πηγή έμπνευσης για τους ηθοποιούς οι οποίοι είτε μετέχουν στη διαδικασία με δικό τους κομμάτι είτε ακολούθησαν τις σκηνοθετικές οδηγίες προκειμένου να δημιουργήσουν μία από τις δράσεις που λαμβάνουν χώρα στα δωμάτια του τρίτου ορόφου του μπαγκείου. Η κατάθεση του προσωπικού στοιχείου εκ μέρους των ηθοποιών ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για το έργο και την εξέλιξή του

ΕΥΑΓΓΕΛΗ ΦΙΛΗ: Από βιβλία, ταινίες, τραγούδια, φωτογραφίες, άπειρες συζητήσεις, αναμνήσεις και προσωπικά βιώματα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΝΑΒΑΚΗ : Από προσωπικές ιστορίες, από ανάγκες και αναφορές πολύ προσωπικές.

Πώς μπορεί κάποιος να διερευνήσει τις διαδρομές της αγάπης;

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΝΑΒΑΚΗ: Τολμώντας

ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΑΡΑ: Όταν αφεθεί (αυτό και για τη ζωή και για την παράσταση)

ΜΥΡΤΩ ΔΕΛΗΜΙΧΑΛΗ: Όσον αφορά στις διαδρομές που εκτυλίσσονται στο έργο θα πρέπει να είναι έτοιμη/ος να παρακολουθήσει μια σειρά από διαφορετικές ιστορίες αγάπης οι οποίες λέγονται με διαφορετική γλώσσα η καθεμία. Τα κείμενα και οι δράσεις που εν τέλει χρησιμοποιούνται σχηματίζουν μια πολυμορφική αφήγηση για το τι είναι αγάπη και την προσεγγίζουν από διαφορετικές θέσεις. Ο θεατής περνάει από σκηνικούς χώρους και αφηγήσεις που άλλοτε παραπέμπουν στην οικογένεια άλλοτε στις προσωπικές σχέσεις άλλοτε σε μονολόγους εσωτερικού χαρακτήρα ή σε κείμενα φιλοσοφικού ύφους. καταλήγει σε μια γιορτή μικρών εξομολογήσεων. Καθεμιά και καθένας βρίσκει το δικό του δρόμο μέσα σε αυτήν την πορεία.

Η παράσταση διαβάζουμε πως φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια «θραυσματική πόλη αγάπης», ένα έργο και συγχρόνως μια πλατφόρμα πειραματισμού που θα εξελίσσεται και θα αναδιατάσσεται με το χρόνο, συνδέοντας τον ενδιάμεσο, εφήμερο και πορώδη χαρακτήρα της Πλατείας Ομονοίας με ένα άχρονο σύμπαν αισθημάτων. Μπορείτε να μας εξηγήσετε που στοχεύετε;

ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΑΡΑ: Η Αγάπη (ή φαντάσματα ενός μη Τόπου)], όπως αναφέρω και πιο πάνω δεν είναι μόνο μια παράσταση αλλά και μια εικαστική έκθεση μαζί, που με αφορμή την έννοια της αγάπης και δουλεύοντας πάνω σε αυτή τη θεματική, στήνει ένα παιχνίδι, μια απόπειρα αλληλεπίδρασης διαφορετικών πεδίων τέχνης, όπως τα εικαστικά και η θεατρική πρακτική/performance πάνω σε έναν ενιαίο δραματουργικό άξονα. Είναι ένα εγχείρημα work in progress μιας σύνθεσης όπου ο χώρος (Μπάγκειο) και ο τόπος (Ομόνοια), η μουσική, τα εικαστικά έργα και οι δημιουργοί τους, ο σκηνικός χώρος, οι performers,τα κείμενα, ο φωτισμός, ο κάθε συντελεστής, το κάθε τι που συνθέτει αυτή την δημιουργία δεν είναι απλώς παράλληλα ή βοηθητικά στοιχεία, αλλά ουσιαστικά δραματουργικά υλικά-στοιχεία της παράστασης. Μία αλλαγή ή μία μετακίνηση ακόμα και ενός στοιχείου από αυτά (πχ. αλλαγή χώρου), μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μιας άλλης εκδοχής της παράστασης. Είναι μια παράσταση-ζωντανός οργανισμός, θα μπορούσαμε να πούμε. Ανοιχτή σε κάθε ενδεχόμενο και όχι ένα κλειστό οργανωμένο σύστημα, που όπου κι αν το μεταφέρεις ή ότι του αλλάξεις, μετακινήσεις θα παραμείνει ίδιο. Μπορεί να ακούγεται αρκετά θεωρητικό, αλλά νομίζω ότι όποιος παρακολουθήσει την παράσταση μπορεί να το αντιληφθεί αυτό, παράλληλα, μαζί με την καταβύθιση στον κόσμο των τοπίων της αγάπης. Βάση αυτού, φιλοδοξούμε στο μέλλον να δώσουμε μια συνέχεια εξελίσσοντας αυτήν την απόπειρα και αναδιατάσσοντας την στο χρόνο.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΝΑΒΑΚΗ : Στο μοίρασμα της εμπειρίας, στη δημιουργία μιας νέας ταυτότητας μέσα από αυτήν την έστω θραυσματική εμπειρία, στο να ανοίξει ένας (όχι κατ’ ανάγκην λεκτικός) διάλογος πάνω στο ποια θα μπορούσε να είναι η μεταξύ μας (επί)κοινωνία, τι είναι αυτή η επικινδυνότητα που δεν βάζουμε συνήθως στην εξίσωση της καθημερινότητάς μας.

Ποια είναι τα «θραυσματικά υλικά της αγάπης»;

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΝΑΒΑΚΗ : Συνήθως πονικές και πονεμένες ιστορίες αλλά όχι κατ’ ανάγκη. Μπορεί να περιέχει η συνταγή χαρά ή τρέλλα ή ενθουσιασμό, φιλοσοφία, έρωτα και θάνατο (φυσικά) και πολλά πολλά ακόμα. Στην τελική από όποια γωνία λήψης κι αν εστιάσει κανείς, από όποιο δρόμο κι αν ξεκινήσει μπορεί να φτάσει στη Ρώμη. Στην Αγάπη δηλαδή.

ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΑΡΑ: Τα ίχνη που αφήνει στα σώματά μας η απουσία ή η παρουσία της, ό,τι την καθιστά ως απουσία ή παρουσία στη ζωής μας.

ΜΥΡΤΩ ΔΕΛΗΜΙΧΑΛΗ:Τα μετέωρα λόγια που δεν ακούστηκαν ποτέ, τα μετέωρα συναισθήματα, οι χαμένες ιστορίες αγάπης, τα όσα εγγράφονται ως συναισθηματική ιστορία ερήμην μας, οι λοξόδρομες προσδοκίες και ο προσωπικός χαρακτήρας που καθεμιά και καθένας νιώθει στο άκουσμα της λέξης ‘αγάπη’.

Τι σημαίνει αγάπη για εσάς;

ΜΥΡΤΩ ΔΕΛΗΜΙΧΑΛΗ:Αφοσίωση

ΕΥΑΓΓΕΛΗ ΦΙΛΗ: Αποδοχή, φροντίδα, νοιάξιμο. Πράξη προσφοράς και δοσίματος. Άνοιγμα. Ένωση. Ένα φιλί στο μέτωπο που καίει, ένα χέρι που σε κρατάει να μην πέσεις. Εκείνο το νανούρισμα κάθε βράδυ. Η γάτα που χουρχουρίζει ξαπλωμένη πάνω στο στέρνο μου. Μια αγκαλιά που δε λέει να τελειώσει. Η αγκαλιά που σε χωράει τέλεια. Να αποκοιμιούνται δυο και να ξυπνούν σαν ένα σώμα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΝΑΒΑΚΗ : Ένας κοινός χώρος που υπάρχουμε μαζί, που τον ψάχνουμε συνέχεια και τον δημιουργούμε ασταμάτητα.

ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΑΡΑ: Ελευθερία και μοίρασμα

Ποιες οι διαστάσεις της;

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΝΑΒΑΚΗ : 2×3, κόχη και λατρεία, τοίχος και φιλιά (χαχα, είναι τωρα ερώτηση αυτη; έλα ντε, πώς μετριέται ο χωρόχρονος;;; – όσο ζήσει ο άνθρωπος και ίσως και πιο πολύ – Ε=mc2 αν και αμφιβάλλω αν υπάρχει εξίσωση που να το μετρά αυτό;;)

ΜΥΡΤΩ ΔΕΛΗΜΙΧΑΛΗ: Μη μετρήσιμες θα έλεγα. συνεχώς προς εξερεύνηση
ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΑΡΑ: Είναι μια εκτίναξη στο άπειρο

Αγαπημένη φράση από το έργο;

ΜΥΡΤΩ ΔΕΛΗΜΙΧΑΛΗ:«Θα σωθούμε από μια γλυκύτητα στεφανωμένη με αγκάθια.»
Φράση του Ν.Καρούζου που επιλέχθηκε από τον περφόρμερ Αντώνη Αντωνίου τον οποίο φέτος αντικαθιστά ο Ορφέας Γεωργίου

ΕΥΑΓΓΕΛΗ ΦΙΛΗ: “Αυτό είναι ο ερωτευμένος. Αυτός που δε ζητάει ευθύνες για αμαρτήματα, αλλά συγχωρεί.”

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΝΑΒΑΚΗ : Θα πω 3 που μου έρχονται τώρα για άλλους λόγους η κάθε μία
Είμαι γιατρός.
Τόση αναισθησία; Θα είχαμε ήδη καταστραφεί…
Σας γνωρίζω….. Είμαι κι εγώ σαν κι εσάς.

Οι αντιδράσεις του κοινού ποιες είναι;

ΕΥΑΓΓΕΛΗ ΦΙΛΗ: Οι θεατές περνούν από διάφορα στάδια…ξαφνιάζονται, διστάζουν, παραξενεύονται, ντρέπονται, συγκινούνται, γελούν, θυμούνται, συμμετέχουν, συμπάσχουν, δακρύζουν, αγκαλιάζουν, χορεύουν, νιώθουν, μοιράζονται. Κάποιοι αγαπούν.

ΜΥΡΤΩ ΔΕΛΗΜΙΧΑΛΗ:Συνήθως αρκετά άμεσες, θερμές και συγκαταβατικές μιας και για τη διαδρομή του έργου είναι σημαντική η συνεργασία του κοινού.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΝΑΒΑΚΗ : Εμείς πάντως παίρνουμε πολλή αγάπη από αυτήν την παράσταση. Ελπίζουμε να φτάνει και η δική μας στους ανθρώπους που έρχονται να τη δουν – έτσι μας λένε τουλάχιστον ❤

ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΑΡΑ: Θα τις ονόμαζα συγκινητικές. Πολλές φορές την ώρα της υπόκλισης στο τέλος δακρύζω από χαρά, βλέποντας απέναντί μου πρόσωπα με μάτια βουρκωμένα και πλημμυρισμένα με την ευφορία μιας ανέλπιστης λύτρωσης.

Συντελεστές – Καλλιτέχνες

Ιδέα -Σύνθεση-Σκηνοθεσία- Επιμέλεια: Ελένη Καλαρά
Σύμβουλος δραματουργικής σύνθεσης: Μάριος Χατζηπροκοπίου
Σύμβουλος επιμέλειας έκθεσης: Θεόφιλος Τραμπούλης
Σκηνική επιμέλεια χώρου, κοστούμια: Kenny MacLellan
Σχεδιασμός ήχου: Ελένη Καβούκη
Επιμέλεια κίνησης: Μυρτώ Δελημιχάλη
Σχεδιασμός φωτισμού: Χάρης Δάλλας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μυρτώ Δελημιχάλη
Υπεύθυνος παραγωγής: Σταμάτης Τσιμπίδης
Βοηθός παραγωγής: Δώρα Κόχυλα
Βοηθός ήχου: Ευτυχία Καμενάκη
Οπτική ταυτότητα: The Birthdays Design
Video trailer: Ιάσων Αθανασιάδης/Iason Athanasiadis
Φωτογραφίες παράστασης: Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Δημήτρης Συρανίδης, Ιάσων Αθανασιάδης

Ηθοποιοί-χορευτές/περφόρμερ: Ηλίας Βογιατζηδάκης, Ορφέας Γεωργίου, Μυρτώ Δελημιχάλη, Ελένη Καλαρά, Αναστασία Κατσιναβάκη, Βαγγέλης Παπαδάκης, Ευαγγελή Φίλη, Χάρης Φραγκούλης, Αλεξάνδρα Χασάνη.

Εικαστικοί: Μαργαρίτα Αθανασίου, Αντώνης Αντωνίου, Μανώλης Δασκαλάκης-Λεμός, Γιάννης Ισιδώρου, Αλεξία Καραβέλα, Χριστίνα Κατσάρη, Καρολίνα Κρασούλη, Άννα Λάσκαρη, Κυριακή Μαυρογεώργη, Βασίλης Παπαγεωργίου.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ –ΕΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ

Ημέρες παραστάσεων:

Πέμπτη, Παρασκευή 20.15
και Σάββατο, Κυριακή: 18.00

Τελευταία παράσταση 23 Φεβρουαρίου 2020

Αυστηρή ώρα προσέλευσης: 15 λεπτά νωρίτερα
Διάρκεια παράστασης: 120 λεπτά

Μπάγκειον Ξενοδοχείο: (3ος όροφος και η διαδρομή από την είσοδο έως αυτόν), στην Ομόνοια.

Εισιτήρια:
12,00 ευρώ, μειωμένο/ ατέλεια 7,00 ευρώ
Προπώληση: viva.gr

Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση: 694 7632298

από Γεωργία Οικονόμου