Αρχική > Βιβλίο > Λίνα Ζαρκαδούλα, ποιος είπε ότι τα παραμύθια πρέπει να έχουν αίσιο τέλος; 

Λίνα Ζαρκαδούλα, ποιος είπε ότι τα παραμύθια πρέπει να έχουν αίσιο τέλος; 

«Γύρισε το εξώφυλλο με το δείκτη της. Άκουγα την καρδιά μου, μπορεί και τη δική της, να χτυπάει σαν τρελή, σαν τα τύμπανα των Ινδιάνων πριν εξαπολύσουν τις αιματηρές τους επιθέσεις, την ώρα που οι καουμπόηδες ήταν στην εκκλησία του χωριού, την ιστορία που παίξαμε οι τρεις μας, την προηγούμενη Κυριακή με τα πλεϊμομπίλ ακόμα απλωμένα, όπως τα είχαμε παρατήσει τότε πάνω στο πολύχρωμο χαλί. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι ο δείκτης της Ναταλίας ήτανε πολύ πιο τολμηρός απ’ τον δικό μου…»

Το απόσπασμα αυτό προέρχεται από από το οπισθόφυλλο του βιβλίου της Λίνας Ζαρκαδούλα «Τα παγοπέδιλα». Ιστορίες που ακροβατούν ανάμεσα στην πραγματικότητα και το παραμύθι, το ρεαλιστικό και το ακραία υπερεαλιστικό, που ζουν ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, ανάμεσα στην τρυφερότητα και τον κυνισμό, γλιστρούν με τα παγοπέδιλά τους στο χιόνι που ραγίζει απ’ το βάρος του ανεκπλήρωτου.

Οι περισσότεροι γνωρίζαμε τη συγγραφέα από το θέατρο, καθώς είναι σκηνοθέτις και σκηνογράφος. Δείγματα της δουλειάς της στο θέατρο είναι οι παραστάσεις «Η εποχή του κυνηγιού» (2015), «Έπεσε Νέκρα» (2016), «Ω, Θεέ μου!» (2017). Εμείς της ζητήσαμε να μας συστηθεί εκ νέου και να μας περιγράψει τη δική της «περιπέτεια» που την οδήγησε στη συγγραφή.

Είμαι η Λίνα Ζαρκαδούλα. Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα.

Από μικρή ζωγράφιζα αρκετά καλά, οπότε οι γονείς μου πίστευαν πως θα ασχοληθώ με τα εικαστικά. Ωστόσο, όταν πήγα για πρώτη φορά ως παιδί στον κινηματογράφο, μαγεύτηκα. Άρχισα να ονειρεύομαι –και να το δηλώνω- πως θα γίνω σκηνοθέτις. Στο μυαλό μου γύριζα ταινίες και έφτανα, μάλιστα, να κερδίσω και Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες! Μέχρι που ένα μοιραίο βράδυ, χρόνια αργότερα, παρακολούθησα στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων τον «Κατσούρμπο» του Χορτάτση, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Ήταν η βραδιά που ερωτεύτηκα τόσο το θέατρο, ώστε έγινε για τη ζωή μου μονόδρομος.

Το θέατρο

Σπούδασα, λοιπόν, αρχικά Σκηνογραφία-Ενδυματολογία και στη συνέχεια Σκηνοθεσία. Αφοσιώθηκα στο θέατρο, αποκλειστικά και ολοκληρωτικά, για 22 χρόνια. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα πέρασα από διάφορα πόστα… βοηθός ζωγραφικής εκτέλεσης σκηνικού, βοηθός σκηνογράφου, βοηθός σκηνοθέτη για μια δεκαετία και εν τέλει σκηνοθέτις. Συνολικά έχω σκηνοθετήσει οκτώ παραστάσεις.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, ένιωσα πως χρειάζομαι να επαναπροσδιοριστώ και να αφεθώ δημιουργικά ελεύθερη. Ως άνθρωπος, είχα πάντα την ανάγκη να λέω ιστορίες. Αυτό έκανα, άλλωστε, τόσα χρόνια και μέσα από το θέατρο.

Τα παγοπέδιλα

Το διήγημα το είχα πρωτοαγαπήσει από τον Η. Χ. Παπαδημητρακόπουλο. Η μικρή φόρμα ανέκαθεν με γοήτευε. Το 2016 αρχίζω να γράφω και από το 2017 του αφοσιώνομαι συστηματικά.

Ήθελα να μιλήσω για το εύθραυστο της παιδικής ηλικίας και τα παιδικά τραύματα, για τη «μητέρα», για τη φιλία, για το ξύπνημα της σεξουαλικότητας, για τη μοναξιά και τον φόβο των γηρατειών, για τον έρωτα και την μεταφυσική του πόθου. Κυρίως, όμως, να μιλήσω για τον θάνατο κι έτσι να έρθω αντιμέτωπη μαζί του και να καταφέρω να συμφιλιωθώ, όσο μπορεί να συμφιλιωθεί κανείς με την περατότητά του ή αυτή των αγαπημένων του ανθρώπων.

Μόλις εκδόθηκε, λοιπόν, από τις εκδόσεις Ενύπνιο του Στάθη Ιντζέ, η πρώτη μου συλλογή διηγημάτων, «Τα παγοπέδιλα».

«Αισθάνομαι συχνά σε λάθος εποχή»

Αγαπώ τα βιβλία, τα ζώα, τα παλιά πράγματα και το καλό κρασί. Αισθάνομαι συχνά σε λάθος εποχή. Νιώθω ιδιαιτέρως τυχερή για τους φίλους που απέκτησα, γιατί είναι τα αδέλφια μου. Ημερεύω μόνο κοιτώντας τη θάλασσα. Μια εικόνα ευτυχίας, το ανέμελο παιδί που υπήρξα -και που κρύβω εντός μου ακόμα- να κάνει βόλτες με το κατακόκκινο ποδήλατό του στη Μονς, τη μικρή μεσαιωνική πόλη του Βελγίου όπου μεγάλωσα. Πυξίδα μου στη ζωή ήταν, είναι και θα είναι η καρδιά.

Η πανδημία που ζούμε ελπίζω να μας κάνει να αναλογιστούμε πάνω στο νόημα της ζωής, να έχουμε όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες και να βγούμε σοφότεροι από αυτή τη δοκιμασία.