Μία από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις του χειμώνα που πέρασε, «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια», πήρε το εισιτήριο για την καλοκαιρινή περιοδεία, χάρη στην αγάπη του κόσμου που την αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Η αλήθεια είναι, πως αν μας ζητούσαν να ξεχωρίσουμε τις κορυφαίες παραστάσεις που είδαμε τον χειμώνα που πέρασε, αυτή θα ήταν σίγουρα πολύ ψηλά στη λίστα μας!



Η πρωταγωνίστρια της παράστασης με τα συνεχόμενα sold out, Λίλα Μπακλέση, μίλησε αποκλειστικά στο Infowoman.gr για το πρόσφατο ταξίδι του έργου στο εξωτερικό, την αποδοχή του κόσμου, τον ρόλο της Μένιας που υποδύεται, τον συμπρωταγωνιστή της Κωνσταντίνο Μπιμπή, αλλά και για το θέατρο γενικότερα.

Η παράσταση ταξίδεψε στο Λονδίνο και το Άμστερνταμ. Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου;

«Ο κόσμος έχει αγκαλιάσει πάρα πολύ αυτή την παράσταση γιατί νομίζω ότι ο καθένας βρίσκει με έναν τρόπο ένα κομμάτι του εαυτού του σε έναν από τους δύο ήρωες ή και κομμάτια του εαυτού του και στους δύο. Είτε είναι 16 είτε είναι 80 ετών, μπορεί με κάποιο τρόπο να ταυτιστεί γιατί προφανώς ο έρωτας είναι ένα θέμα οικουμενικό. Αυτό που έχει αρκετό ενδιαφέρον είναι ότι και μετά το τέλος της παράστασης ο κόσμος μας μιλάει, μας περιγράφει πώς ένιωσε, έχει πολύ ενδιαφέρον πώς το βλέπει ο καθένας».


Περιέγραψέ μας τον χαρακτήρα της Μένιας που υποδύεσαι…

«Η Μένια είναι μια κοπέλα που μεγάλωσε στην επαρχία, σε ένα ελληνικό νησί, τη δεκαετία του ’80 και ενώ ζει με κάποια “πρέπει” της μικρής κοινωνίας, μπορώ να πω ότι μέσα της υπάρχει κάτι ελεύθερο. Δηλαδή αυτό το “πρέπει” της ελληνικής κοινωνίας υπάρχει μέσα της δυστυχώς, αλλά είναι μια πολύ δυναμική κοπέλα. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να την περιγράψω χωρίς να αποκαλύψω πολλά πράγματα για την παράσταση! Είναι μια κοπέλα που σπούδασε, αποφάσισε να γυρίσει πίσω στο νησί της, σίγουρα είναι εκγλωβισμένη μέσα στην κοινωνική νόρμα, αλλά εγώ κάτι έχω βρει μέσα σε αυτή την κοπέλα, που θεωρώ ότι την κάνει ιδιαίτερη. Προσπάθησα σύμφωνα και με τα στοιχεία που μου έχει δώσει ο Τηλέμαχος (σ.σ. συγγραφέας του έργου) μέσα από το κείμενο να σκιαγραφήσω μια κοπέλα με σάρκα και οστά, που μπορούμε να την κατανοήσουμε, που είναι κομμάτι μου και κομμάτι όλων μας».

Μεγάλωσες στην επαρχία. Το γεγονός αυτό σε έκανε να βάλεις δικά σου στοιχεία στον ρόλο;

«Σίγουρα, αν κι εγώ μεγάλωσα στην Πάτρα που είναι ένα μεγάλο κέντρο και δεν συγκρίνεται με ένα νησί. Στο νησί υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας, ότι δεν μπορείς να φύγεις όποτε θέλεις. Έχει μεγάλη διαφορά. Σίγουρα όμως από τότε που μετακόμισα στην Αθήνα, κατάλαβα ότι αυτό το απρόσωπο έχει πάρα πολλά αρνητικά, αλλά έχει και κάποια θετικά. Σίγουρα χρησιμοποίησα κάποια στοιχεία αλλά κυρίως όλο αυτό είναι μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας μας της ερωτικής. Οπότε πάντα υπάρχουν σε μικρές κοινωνίες το τι θα πει ο κόσμος, ποιος θα μας δει, ξέρουμε ο ένας τον άλλον, ειδικά σε μια τόσο κλειστή κοινωνία, όπως αυτή ενός νησιού».

Πώς είναι η συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Μπιμπή, τόσο σε επίπεδο σκηνοθεσίας όσο και πάνω στη σκηνή;

«Τη σκηνοθεσία την κάναμε με τον Κωνσταντίνο και την Αρτέμιδα (σ.σ. Γρύμπλα). Δεν γνωριζόμασταν με τον Κωνσταντίνο, είχαμε μια τυπική σχέση. Ο Τηλέμαχος μας ήξερε και τους δύο και έγραψε αυτό το έργο, έχοντας στο μυαλό του εμάς και αυτό ήταν που μας ένωσε. Η αλήθεια είναι ότι κατακτήθηκε όλο αυτό που έχει συμβεί, που βλέπετε στη σκηνή, δεν είναι ότι ήμασταν φίλοι και δημιουργήθηκε αυτή η παράσταση. Με πολύ κόπο κατακτήθηκε αυτή η χημεία, η αμεσότητα και η επαφή που έχουμε. Το συγκλονιστικό με τον Κωνσταντίνο είναι ότι ανεβαίνω στη σκηνή κάθε βράδυ και ξέρω ότι θα παίξουμε, εννοώ ότι δεν πάμε να κάνουμε κάτι στημένο. Η παράσσταση είναι διαφορετική κάθε βράδυ. Φυσικά έχουμε τον άξονά μας, αλλά λέμε την ιστορία αυτών των δύο παιδιών και αυτό είναι πολύ σημαντικό, το ότι βρέθηκα με έναν άνθρωπο που δεν είναι εγκλωβισμένος ούτε σκηνοθετικά ούτε υποκριτικά».

Έχεις βιώσει έναν παρόμοιο καλοκαιρινό έρωτα;

«Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω βιώσει κάτι παρόμοιο, έναν καλοκαιρινό έρωτα που να μου έχει μείνει απωθημένο, αλλά νομίζω ότι σε όλους μας συμβαίνει να ωραιοποιούμε κάποιες καταστάσεις οι οποίες δεν εξελίσσονται όσο θέλαμε ή όπως θέλαμε. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ιστορία αν αυτοί οι δύο άνθρωποι έμεναν για χρόνια μαζί. Εμείς τους βλέπουμε από τη στιγμή που έχουν ήδη χωρίσει μια δεκαετία, οπότε δε ξέρω πώς θα ήταν τα πράγματα διαφορετικά».

Σε γνωρίσαμε μέσα από το «Ταμάμ». Σε φόβισε η ξαφνική επιτυχία που είχε αυτή η σειρά;

«Δεν μπορώ να πω ότι με φόβισε, απλώς ήταν μια αλλαγή το ότι μπορεί να μου μιλούσαν στον δρόμο. Κατά τ’ άλλα εγώ κάνω τις επιλογές μου. Σίγουρα είναι βοηθητικό να είσαι σε μια σειρά που νιώθεις καλά μέσα σε αυτήν και σε καλλιτεχνικό επίπεδο και σε επίπεδο συνεργασίας, πόσο μάλλον όταν αρέσει και στον κόσμο. Αυτό μόνο θετικά συναισθήματα φέρνει στο μυαλό μου όταν το σκέφτομαι. Και σίγουρα με βοήθησε στο να μπορώ να κάνω κάποιες επιλογές, αλλά η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει να πειραματίζομαι».

Πριν από την τηλεόραση όμως είχες κάνει κινηματογράφο. Έχεις αδυναμία σε αυτό το είδος;

«Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο. Με εντυπωσιάζει, είμαι σαν μικρό παιδί γιατί με ενδιαφέρει πολύ τι γίνεται και πίσω από τις κάμερες. Έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον για μένα, από τη στιγμή που ξεκινάει η σύλληψη μιας ταινίας και αποτυπώνεται στο χαρτί ή τον υπολογιστή, μέχρι τη στιγμή του μοντάζ. Έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον. Έχει μια μεγάλη διαφορά βέβαια από το θέατρο. Όταν παίζεις στο θέατρο καταλαβαίνεις την ανάσα του κόσμου, κάτι που είναι ανεκτίμητο. Οπότε, για να πω την αλήθεια, δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Θεωρώ ότι εμείς οι ηθοποιοί έχουμε την ανάγκη να κάνουμε και τα δύο».

Θα άλλαζες κάτι στο ελληνικό θέατρο αν μπορούσες;

«Είναι πολύ θετικό το ότι ο κόσμος έχει επιστρέψει στο θέατρο, απλώς είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις παραγωγή στο θέατρο, να βγουν παραγωγές που να είναι βιώσιμες. Επίσης, αν μιλήσουμε με όρους επιχειρηματικούς, στην τέχνη πρέπει να επιτρέπεται να κάνεις λάθος. Δηλαδή δε γίνεται να έχεις κάθε χρόνο επιτυχία, αλλιώς δε μπορείς να δοκιμάσεις τίποτα και δεν μπορεί τίποτα να προχωρήσει σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Θα ήθελα να υπάρχει διαφορετικό πλαίσιο και σε κρατικό επίπεδο. Δυστυχώς με τον πολιτισμό για κάποιο λόγο δεν ασχολείται η κρατική μηχανή.

Αλλά δεν θα μείνω σε αυτό… Να πω κάτι θετικό. Θεωρώ ότι τα πράγματα γίνονται πλέον διεθνή, αυτό πρέπει να καταλάβουμε. Και στις ταινίες και στο θέατρο μπορούν να γίνουν πολύ ωραία πράγματα. Εμείς παίξαμε στο εξωτερικό στα ελληνικά, με αγγλικούς υπέρτιτλους, και ήρθαν Βρετανοί και Ολλανδοί αντιστοίχως και μας είπαν ότι μπορούσαμε να κλείσουμε τα μάτια μας και να καταλάβουμε ακριβώς τι συμβαίνει, το οποίο ήταν υπέροχο! Και είχαν έρθει κάποιοι άνθρωποι που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έρχονταν, αλλά διαβάζοντας την περίληψη του έργου, ήρθαν γιατί είχαν ζήσει έναν αντίστοιχο καλοκαιρινό έρωτα στην Ελλάδα πριν χρόνια, όταν ήταν 18-20 ετών. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό».

Ποια είναι τα μελλοντικά επαγγελματικά σου σχέδια;

Ο Αύγουστος θα με βρει σε γυρίσματα γιατί θα συμμετέχω στην ταινία που είναι βασισμένη στη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Τον χειμώνα θα είμαστε πάλι στο θέατρο Άλφα.Ιδέα για κάποιες περιορισμένες παραστάσεις με τους «Κάτω απ’ τ’ αστέρια».

από Μαρία Ιωαννάτου