Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Άλμπερτ Εσπινόζα “Πες μου να έρθω κι όλα τ’ αφήνω, αλλά πες μου το” πραγματικά με άφησε σκεφτική για πολύ ώρα. Πόσα νοήματα, αλήθεια, κρύβονται σε λίγες φράσεις. Πόση κατάδυση άραγε και εσωτερική γαλήνη χρειάζονται για να μπορέσουμε να ανδυθούμε καλύτεροι, αγνότεροι, σοφότεροι;

Ας διαβάσουμε το απόσπασμα

«Ύστερα θα πρέπει να επιστρέψεις. Αλλά το σημαντικό είναι πως για τρεις νύχτες θα σταματήσουμε τον κόσμο”.
“Θα σταματήσουμε τον κόσμο;”
Έγνεψε καταφατικά. […]
“Δεν έχεις σταματήσει ποτέ τον κόσμο;”
“Τί είναι να σταματήσω τον κόσμο;”
“Να σταματήσεις τον κόσμο είναι να αποφασίσεις συνειδητά πως θα βγεις απ’ αυτόν για να καλυτερέψεις εσύ και να καλυτερέψεις κι αυτόν. Για να μπορέσεις να κινηθείς και να τον κινήσεις καλύτερα. Αυτό το διάστημα πρέπει να προσπαθήσεις να μη σού δημιουργήσει προβλήματα κανένας και τίποτα. Να τραφείς με καλή λογοτεχνία, με καλό σινεμά, και κυρίως με τη συζήτηση με τον μοναδικό άνθρωπο που σε εμπνέει στον κόσμο. Και ξέρεις κάτι;”
“Τί;” είπα συγκινημένος και γοητευμένος.
“Ύστερα ο κόσμος σε ανταμείβει.”

| Αλμπερτ Εσπινόζα | Πες μου να έρθω κι όλα τ’ αφήνω, αλλά πες μου το | μτφρ.: Μ. Παλαιολόγου | εκδόσεις Πατάκη |

από Σοφία Κωστάρα