Τον πρωτοείδα στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2» στο θέατρο Θησείον και έμεινα άφωνη από την ενέργεια και το ταλέντο του. Έκτοτε τον ακολουθώ σχεδόν σε ό,τι και να κάνει. Η αφοσίωσή του και η σκληρή δουλειά του στο σανίδι επιβραβεύτηκε το 2017, οπότε και φόρεσε τον σταυρό του Δημήτρη Χορν στα ομώνυμα θεατρικά βραβεία για την ερμηνεία του στο έργο «Το δέντρο του Οιδίποδα» της ομάδας Ιδεά σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη.
Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Μπιμπή, έναν από τους πιο νέους ταλαντούχους και ακάματους ανθρώπους του θεάτρου.
Το Infowoman μίλησε μαζί του λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα του έργου του Λέοντος Τολστόι «Πόλεμος και Ειρήνη» που σκηνοθετεί η Ιόλη Ανδρεάδη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.




Πού μεγάλωσες Κωνσταντίνε;

Σχολείο και χειμώνες στο Παλαιό Φάληρο κοντά στη θάλασσα. Χριστούγεννα, απόκριες , Πάσχα και ατέλειωτα καλοκαίρια στη Σκύρο απ’ όπου και κατάγομαι απ’ τη μεριά του πατέρα μου. Η μάνα μου μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη όπου δυστυχώς ακόμη δεν έχω πάει.

Τι αίσθηση σου έχουν αφήσει τα παιδικά σου χρόνια; 

Η αίσθηση ήταν κυρίως θαλασσινή.  Όλα γίνονταν κοντά στη θάλασσα. Βόλτες με τους φίλους μου, τρεχαλητά, ρόλερς, μπάλα. Τους κολλητούς μου φίλους απο 5 χρονών τους έχω κρατήσει ακόμα σα φυλαχτά. Είμαστε αχώριστοι.

Πώς μπήκε η υποκριτική στη ζωή σου; 

Μάλλον από κάποιο παράθυρο που είχα αφήσει ανοιχτό. Η λαχτάρα ν’ ασχοληθώ με την υποκριτική πήγαζε από την αγάπη μου για το σινεμά και την ποίηση. Ωστόσο εκφράστηκε πραγματικά λίγο πριν τελειώσω το λύκειο κι έτσι κατ’ ευθείαν μπήκα στο Θέατρο Τέχνης.

Το θέατρο τι είναι για σένα; 

Το απάγκιο μου. Το καταφύγιο μου. Το κομμάτι της ζωής μου που με ησυχάζει και με φέρνει σ’ επικοινωνία με το κέντρο μου.

Πόλεμος και ειρήνη… Τι σε γοητεύει στο έργο αυτο; 

Το βάθος των χαρακτήρων και των σχέσεων που δημιουργούνται και εξελίσσονται μέσα σ’ αυτό το έργο. Η ανθρωπιά και η ποίηση του. Η ανεπιτήδευτη ομορφιά του.

Αποκάλυψε μας κάποια πράγματα για την σκηνοθετική προσέγγιση της Ιόλης Ανδρέαδη…

Η Ιόλη και ο Άρης (Ασπρούλης) έχουν κάνει μια εξαιρετική συμπυκνωμένη διασκευή του μυθιστορήματος. Η σκηνοθετική προσέγγιση της Ιόλης είναι ποιητική και ουσιώδης. Κινείται στο πλαίσιο του μαγικού ρεαλισμού. Δε μένει παρά να έρθετε να το δείτε…

Τι έχει να πει το έργο αυτό σήμερα; 

Τα κλασικά αριστουργήματα παραμένουν πάντοτε επίκαιρα και αγγίζουν κάθε άνθρωπο κάθε εποχής. Το έργο μιλάει για τον Άνθρωπο εν καιρώ πολέμου και τον Άνθρωπο εν καιρώ ειρήνης. Και στις μέρες μας πόλεμο έχουμε. Μη γελιόμαστε. 

Πόσο – και αν- μοιάζει η ρωσική αυτοκρατορία του 1800 με τη σύγχρονη Ελλάδα;

Φαινομένικα δε μοιάζει. Θέλω να πω το περιτύλιγμα είναι εντελώς διαφορετικό. Ωστόσο αν λίγο σταθείς θα καταλάβεις τα λόγια του Τολστόι δια στόματος του μοναδικού Κώστα Καζάκου «οι άνθρωποι τότε, όπως και τώρα, αγαπούσαν πολύ και ζήλευαν πολύ».

Ταυτόχρονα πρωταγωνιστείς για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Αλφα «Οι Κάτω από τα Αστέρια» ενώ τη νέα χρονιά θα πρωταγωνιστήσεις στον «Επιθεωρητή». Να «ζήσεις» προλαβαίνεις καθόλου; Τι πράγματα έχεις χάσεις/θυσιάσει από την προσωπική σου ζωή;

Ακριβώς επειδή έχω θυσιάσει πάρα πολλά πράγματα και κυρίως ανθρώπινες σχέσεις τα τελευταία χρόνια, πλέον διεκδικώ όλο και περισσότερο χώρο και χρόνο για τη ζωή μου και τους ανθρώπους μου. Και όλο και τα καταφέρνω. Αγαπώ τη δουλειά μου πάρα πολύ ωστόσο η πορεία μου ως τώρα μ’ έχει βοηθήσει ν’ απαλλαχτώ από μια λυσσαλέα φιλοδοξία που με ταλάνιζε για χρόνια. Είμαι πιο ήρεμος πια. Κάνω όνειρα για τη ζωή μου πια κι όχι μόνο για τη δουλειά μου.

Είσαι καλλιτεχνικός διευθυντής στο θέατρο Άλφα. Θεωρείς πως σου «βγήκε» το στοίχημα να αποκτήσεις της δική σου στέγη; Είσαι ικανοποιημένος;  

Δεν ήταν ακριβώς ένα στοίχημα. Ήταν πιο πολύ μια αποκοτιά. Που προέκυψε από βαθιά ανάγκη βέβαια. Μια ανάγκη όχι για άπομόνωση φυσικά αλλά για ένα θεατρικό σπίτι με δικούς μας όρους και όχι με τους όρους της ελεύθερης αγοράς. Ήμουν 26 χρονών όταν ξεκινήσαμε στο Άλφα. Έχω να θυμηθώ ζόρια, ευτυχίες, λύπες, άγχη, εντάσεις. Πάντα όμως αργά η γρήγορα έρχεται μια στιγμή που κοιτάζω την άδεια πλατεία, δίνω ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη μου και νιώθω ευτυχισμένος.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου -καλλιτεχνικό- όνειρο/απωθημένο; 

Απωθημένα δεν έχω σίγουρα. Όνειρα έχω πολλά. Ο Γλάρος του Τσέχωφ είναι το πιο αγαπημένο μου έργο. Με συγκινεί τόσο βαθιά. Θα’ θελα κάποια στιγμή να βρεθώ στο σύμπαν αυτού του έργου.

Αν δεν ήσουν ηθοποιός θα ήσουν…

Είναι μια τόσο δύσκολη ερώτηση αυτή για μένα. Όλη την ενήλικη ζωή μου την έχω περάσει ως ηθοποιός. Οποιαδήποτε εναλλακτική  μου φαίνεται εντελώς ξένη. Σίγουρα θα μ’ άρεσε θαρρώ οτιδήποτε έχει να κάνει με τη θάλασσα. 

Ο μεγαλύτερος φόβος σου είναι… 

Η μοναξιά. Η λήθη της μοναξιάς. Ο σπαραγμός της. 

Τι είναι αυτό που σε εκνευρίζει φοβερά γύρω σου; 

Θυμώνω με τους φασίστες, τους ρατσιστές, τους νεοκαπιταλιστές, τους ομοφοβικούς. Τους σιχαίνομαι.

Σε 10 χρόνια φαντάζεσαι τον εαυτό σου να… 

Έχει οργανώσει λίγο καλύτερα την καθημερινότητα του. Να βλέπει πιο πολύ τους ανθρώπους του. Να έχει φτιάξει επιτέλους το σπίτι του πιο κοντά στο γούστο του. Να περνάει κάποιους μήνες το χρόνο στο νησί του. Πράγματα τόσο απλά κι όμως δύσκολα μέσα στη τρέλα που ζούμε.

από Γεωργία Οικονόμου