Είναι εξαιρετικά δραστήρια, ανήσυχη και πολυτάλαντη καλλιτέχνιδα. Παίζει, σκηνοθετεί και πρόσφατα δοκίμασε τις δυνάμεις της και στη θεατρική συγγραφή.



Οι περισσότεροι τη γνωρίσαμε ως Σταχτοπούτα στο εξαιρετικό «Πιάνω Παπούτσι πάνω στο Πιάνο» των Patari Project στο θέατρο Πόρτα, το καλοκαίρι που μας πέρασε την είδαμε στη Μικρή Επίδαυρο στη «Θεογονία». ενώ τώρα σκηνοθετει τις «Λουόμενες» στο θέατρο Skrow και πρωταγωνιστεί στην παιδική παράσταση που σκηνοθετεί η Σοφία Πάσχου «4 εποχές» στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής Σκηνής.

Ο λόγος για την Κατερίνα Μαυρογραώργη με την οποία είχαμε μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Είχατε ανέκαθεν καλλιτεχνικές ανησυχίες;
Ναι, από παιδί. Έφτιαχνα παραστάσεις παντού, στο σπίτι, στο χωριό, στο σχολείο. Ήταν αυτό που μου άρεσε να κάνω.


Αγαπημένη χριστουγεννιάτικη απόδραση/ ανάμνηση;
Δεν έχω φύγει ποτέ την ημέρα των Χριστουγέννων από την Αθήνα. Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, ούτε τα μισώ,ούτε τα απεχθάνομαι όπως πολλοί. Πάντα θυμάμαι τραπέζια, μαζώξεις, παλιά οικογενειακές τώρα φιλικές που πάλι οικογενειακές είναι τελικά… Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη ανάμνηση, μόνο αισθήσεις, μυρωδιές, γεύσεις. Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι την αγωνία να κερδίσω το φλουρί της βασιλόπιτας και την απογοήτευση όταν έπεφτε σε αόρατες έννοιες όπως ο ξένος, ο Χριστός, το σπίτι κ.λ.π.

Ποια παραμονή Πρωτοχρονιάς θυμάστε περισσότερο έντονα και γιατί;
Μία Πρωτοχρονιά που παίζαμε πόκερ πίνοντας ρούμι σαν πειρατές και στο τέλος κέρδισα με καρέ.

Πόσο συμβολικό είναι πως η ιστορία στις Λουόμενες διαδραματίζεται παραμονή Πρωτοχρονιάς;
Η Πρωτοχρονιά λειτουργεί σαν κλεψύδρα, σαν αντίστροφη μέτρηση. Είναι περισσότερο τεχνικός ο ρόλος αυτού του ευρήματος για να πυκνώσει ο ρυθμός της παράστασης, παρά συμβολικός. Σύμβολο είναι τα ίδια τα λουτρά.

Τι σας ενέπνευσε προκειμένου να γράψετε τις «Λουόμενες»;
Οι φίλες μου και οι ιστορίες τους. Η αδερφή μου, η μαμά μου. Οι ηρωίδες της όπερας. Οι γιαγιάδες με τα παρδαλά σκουφάκια που συναντώ στο κολυμβητήριο. Οι άνθρωποι που επιθυμούν να αφήσουν τη ζωή τους να ξεμπλοκάρει, να κυλήσει σαν το νερό. Η Ικαρία, το Λουτράκι, η Αιδηψός. Ένα όνειρο που είδα, ότι η μεταθανάτια ζωή είναι ένα χαμάμ γεμάτο ατμούς.

Σκιαγραφήστε μας τους χαρακτήρες του έργου.
Υπάρχει η Λίντια η ιδιοκτήτρια, η μαέστρος της υπόθεσης. Θα σε ξεπλύνει, θες δε θες. Απ’ έξω παγωμένη, από μέσα βράζει, σαν το νησί της καταγωγης της, την Ισλανδία. Την ερμηνεύει η Νικολίτσα Ντρίζη. Η Μαρία, ο ρόλος της Μαρίας Πετεβή, είναι ένα κορίτσι 22 χρονών που φτάνει στον Ασκηπιό μ’ ένα τρομερό μυστικό και μια μεγάλη αθωότητα. Είναι σαν ηρωδία της όπερας από την επαρχία και δεν το ξέρει φυσικά. Και υπάρχει και η Κάτια, δηλαδή η Κατερίνα Λάττα, πληθωρική, καταλυτική, ανάλαφρη, οδοστρωτήρας, ένθερμη οπαδός των απολαύσεων…

Πώς μπορούμε αλήθεια να ξεπλύνουμε τις αμαρτίες μας; Ξεπλένονται αυτές;

Δεν μπορουμε πολύ εύκολα νομίζω γιατί δεν εκπαιδευόμαστε στη συγχώρεση, αλλά στην αυστηρότητα και τις ενοχές. Για όλα φταίμε και για όλα κάποιος μας φταίει.

Συγχωρείτε εύκολα τις αμαρτίες των άλλων;

Αν έχουν αντίκτυπο σε μένα, ναι συγχωρώ. Εύκολα δεν ξέρω. Στον χρόνο μου. Αλλά δεν θα κρατήσω κακίες ούτε θα καταστρώσω σχέδια εκδίκησης.

Πόσο ανάγκη έχουμε ως άνθρωποι από προσωπικές επανεκκινήσεις;

Είναι απαραίτητες και η φύση τις φέρνει συνέχεια, θέλουμε δε θέλουμε. Αρκεί από κάθε επανεκκίνηση να κρατείται και κάτι, κάποιο νέο στοιχείο που φέρνει εξέλιξη προσωπική. Αλλιώς είναι κύκλοι και πάλι κύκλοι.

Παράλληλα πρωταγωνιστείτε και στις 4 Εποχές των Patari Project στη Λυρική. Τι θα δούμε σε εκείνη την παράσταση;

Οι 4 εποχές δεν είναι καλές και γλυκές, ούτε υποφέρουν από την κακία και την αστοχία των ανθρώπων που δε σέβονται το περιβάλλον. Οι 4 εποχές είναι προσωποποιημένες και έχουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά οι ίδιες! Η παράσταση είναι ένα παιχνίδι ανταγωνισμού μέχρι τέλους, μεταξύ των ερμηνευτών και των μουσικών, και μεταξύ των 4 εποχών μεταξύ τους. Κατα τη γνώμη μου, ενας πολύ αληθινός δρόμος για να δείξεις αυτό που συμβαίνει και τώρα στον πλανήτη: Όλα χανονται, γιατί ο καθένας νομίζει πως μπορεί να επιβιώσει μόνος του, εξοντώνοντας τους άλλους.

Παλιότερα σας είδαμε και στο εξαιρετικό «Πιάνω Παπούτσι Πάνω στο Πιάνο» και στους “Χιονάνους” στο θέατρο ΠΟΡΤΑ. Τι σας αρέσει στο παιδικό θέατρο;

Δεν το θεωρώ παιδικό, το θεωρώ θέατρο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για σοβαροφάνεια, όταν απευθύνεσαι και σε παιδιά. Πρέπει να βρεις έναν έξυπνο δραματουργικά τρόπο να πεις άμεσα και απλά μια ιστορία. Πολύ δύσκολο και έχει θεαματικά αποτελέσματα και στους ενήλικες.

Συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός… Αν έπρεπε, ποια ιδιότητα θα επιλέγατε;

Ευτυχώς δεν πρέπει!

Μελλοντικά σχέδια;

Εχω ξεκινήσει να γράφω το επόμενο έργο. Οι 4 Εποχές θα παίζονται όλο τον Δεκέμβριο στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής.

από Γεωργία Οικονόμου