Δύο μήνες μετά τον ερχομό του γιου της στη ζωή, η Ιωάννα Παππά επιστρέφει στο θεατρικό σανίδι με ένα έργο που όπως η ίδια μας λέει, «θα συγκινήσει πολύ ύπουλα τον θεατή». Πρόκειται για παράσταση ενθύμησης μέσα από τη μουσική, την κίνηση και την αναπαράσταση. Ο αγώνας αντίστασης, απέναντι στην καταστροφική επέλαση του ολοκληρωτισμού, στην περιοχή του Πόντου στις αρχές του 20ού αιώνα, βρίσκεται στο επίκεντρο της παράστασης «Ο Χορός της Φωτιάς» που ανεβαίνει από τις 30 Οκτωβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.



Έχοντας μόλις γυρίσει από την πρόβα και ξεκλέβοντας λίγο χρόνο μέχρι να ξυπνήσει το μωρό, η ταλαντούχα ηθοποιός μίλησε στο Infowoman.gr για το διεθνές πολιτικό τοπίο, τα δεινά του πολέμου, αλλά και για τον νέο ρόλο που έχει κληθεί να αναλάβει τους τελευταίους μήνες.

Τι σας γοήτευσε σε αυτό το έργο και σας έκανε να πείτε το “ναι”;

Ήταν ένας συνδυασμός που με έκανε να πω το ναι, ήταν φυσικά το θέμα, ο Άρης Μπινιάρης που σκηνοθετεί και ο υπόλοιπος θίασος. Συνεργάζομαι και με τον Χρήστο Λούλη που είναι εξαιρετικός ηθοποιός και ήμασταν συμμαθητές στη σχολή, οπότε έχουμε την ευκαιρία μετά από χρόνια να συναντηθούμε ξανά επί σκηνής. Οπότε όλο αυτό ήταν μια πρόταση την οποία δεν μπορούσα να αρνηθώ παρ’όλο που ήξερα πώς θα συνέπιπτε με την περίοδο που θα είχα μόλις γεννήσει.


Οι πρόβες ξεκίνησαν σχεδόν αυτόματα στον πρώτο μήνα και ήδη έχουμε φτάσει σε ένα αποτέλεσμα που πιστεύω ότι θα δικαιώσει και τον θεατή, αλλά και τους ανθρώπους στους οποίους αναφερόμαστε, στους ανθρώπους που υπέφεραν τα χρόνια εκείνα με την εγκληματική πράξη των Τούρκων απέναντι στους Ποντίους και όχι μόνο. Τελέστηκε μια γενοκτονία που ακόμα δεν έχει καταφέρει να αναγνωριστεί από όλα τα κράτη, όχι μόνο από τους ίδιους τους Τούρκους, Είναι κάτι εξοργιστικό πραγματικά, αρνούνται να δουν ότι ξεκλήρισαν έναν λαό που πολιτισμικά βρισκόταν σε άνθηση, κάτι που δυστυχώς βλέπουμε να συμβαίνει από την ίδια χώρα και σήμερα. Είναι κάτι που επαναλαμβάνεται. Εμένα προσωπικά αυτό που συμβαίνει με ανατριχιάζει.

Το έργο αγγίζει το σήμερα;

Αγγίζει πολύ το σήμερα δυστυχώς. Η ιστορία επαναλαμβάνεται συνεχώς και αυτό είναι κάτι για το οποίο εμείς μιλάμε συνέχεια μέσω των παραστάσεων. Για όλη αυτή την ασχήμια του πολέμου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η τέχνη είναι ένα όχημα για να μιλήσει για τη λανθάνουσα πορεία της ανθρωπότητας, αλλά δυστυχώς καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αφύπνιση δεν υπάρχει.

Το εργό μιλάει για την επέλαση του ολοκληρωτισμού. Πιστεύετε στον θεσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή θεωρείτε ότι είναι ένα ολοκληρωτικό οικονομικό καθεστώς;

Δυστυχώς δεν έχω καταλάβει ούτε το Συμβούλιο Ασφαλείας ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, πόσο προασπίζονται τα συμφέροντα των κρατών μελών, πόσο διατηρούν την ασφάλεια μεταξύ των χωρών. Δεν έχω καταλάβει αν τελικά έχουν ισχύ οι κανονισμοί και όλα όσα έχουν συμφωνηθεί αν είναι μόνο για τους τύπους ή για να εξυπηρετούνται παράλληλα συμφέροντα.

Απ’ ό,τι φαίνεται στην πράξη, σε τέτοιες στιγμές μάλλον αργούν να δραστηριοποιηθούν και να προασπίσουν, να υποστηρίξουν τους λαούς που βρίσκονται υπό διωγμό ή σε μια οικονομική κατάσταση που μπορεί να τους οδηγήσει σε καταστροφή, όπως οδηγηθήκαμε κι εμείς πριν από μερικά χρόνια και δυσκολευτήκαμε πολύ να βρούμε ουσιαστική στήριξη. Χρειάστηκε να θυσιάσουμε ως Έλληνες αρκετά πράγματα ώστε να μπορέσουμε κάπως να ισορροπήσουμε, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν.

Πώς αντιδράτε όταν βλέπετε μικρά παιδιά- προσφυγόπουλα να πεθαίνουν;

Αυτές οι εικόνες είναι θλιβερές. Υπάρχει η έκφραση “παιχνίδια πολέμου”, σκεφτόμουν πρόσφατα ότι δεν μπορείς ποτέ να ταιριάξεις τη λέξη παιχνίδι με τη λέξη πόλεμος. Για μένα, είναι δύο έννοιες που κανονικά δεν θα έπρεπε να συνδυάζονται αλλά δυστυχώς παιχνίδια πολέμου συμβαίνουν στην κυριολεξία. Κάποιοι παίζουν με τις ζωές άλλων ανθρώπων. Σίγουρα αν έχεις αποκτήσει κι εσύ παιδί, μπαίνεις ακόμα πιο βαθιά στη θέση ενός ανθρώπου που κρατά αγκαλιά το πεθαμένο παιδί ή εγγόνι του. Ανεξάρτητα αν κάποιος είναι γονιός ή όχι, το συναίσθημα είναι το ίδιο, οι εικόνες το ίδιο σκληρές και η πραγματικότητα το ίδιο άδικη.

Σκιαγραφήστε μας τον ρόλο σας

Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αφηγούμαστε αυτή την ιστορία με επικεφαλής εμένα και τον Χρήστο Λούλη σαν κορυφαίοι ενός χορού. Μέσα από αυτή την αφήγηση γινόμαστε μνήμονες της ιστορίας, γινόμαστε οι γηγενείς, δεν αναφερόμαστε στην εθνικότητα ακριβώς επειδή με αφορμή αυτή την ιστορία μιλάμε για κάτι οικουμενικό. Με αφορμή όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα, μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε για οικουμενικά ζητήματα. Τους Τούρκους τούς έχουμε ορίσει ως δογματικούς, γιατί το κίνημα των Νεότουρκων ήταν ένα εθνικιστικό κίνημα που βασίστηκε σε αυτές τις ακραίες αντιλήψεις όσον αφορά τη διαφορετικότητα στη θρησκεία και στην εθνότητα. Επρόκειτο για ένα κίνημα ακραία φασιστικό και δογματικό φυσικά, όσον αφορά στην ιδεολογία του.

Ο Άρης Μπινιάρης είναι γνωστό ότι συνδυάζει τη μουσική και τον λόγο στα έργα του. Πώς συνυπάρχουν εδώ;

Αυτά τα δύο συνδυάζονται απόλυτα γιατί η κίνηση και η μουσικότητα υπήρχε πριν από τον λόγο ούτως ή άλλως. Υπάρχει φυσικά και λόγος στην παράσταση. Νομίζω ότι επειδή αυτή η παράσταση μιλάει έμμεσα, με έναν τρόπο αμιγώς καλλιτεχνικό, γι’ αυτή την ιστορία, ακριβώς εκεί βρίσκω και την επιτυχία στο εγχείρημα του Άρη σε σχέση με τη γενοκτονία των Ποντίων. Αυτή η παράσταση νομίζω ότι θα συγκινήσει πολύ ύπουλα τον θεατή. Δηλαδή θα είναι σαν να προετοιμάζεται κατά τη διάρκεια της παράστασης για να έρθει μια στιγμή που θα τον χτυπήσει πολύ βαριά και ξαφνικά θα καταλάβει ακριβώς τι βλέπει, θα νιώσει ακριβώς το συναίσθημα, την απόγνωση, την απελπισία αλλά και την οργή που ανάγκασε αυτούς τους ανθρώπους να φτάσουν στο σημείο να αντισταθούν μέχρι τέλους.

Μέσα από όλη αυτή την πολύ μαύρη ιστορία, εμείς καταφέρνουμε να κρατήσουμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να βρει τέτοια δύναμη, έχει τέτοια ψυχή και όταν βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση να ξεπερνάει τα όριά του, προσπαθεί να μείνει ζωντανός έχοντας ακόμα ελπίδα. Κι εμείς αυτό θέλουμε ουσιαστικά να περάσουμε, να μιλήσουμε για το πείσμα των ανθρώπων και το θάρρος που είχαν να αντισταθούν και να ζήσουν παρά τα όσα μαρτύρια υπέστησαν.

Οι πρόβες τώρα με το παιδί είναι πιο κουραστικές;

Σίγουρα υπάρχει λιγότερος χρόνος για ξεκούραση. Υπάρχει μια κούραση παραπάνω που όμως καταφέρνω και την ξεπερνάω.

Τι έχει αλλάξει στην κοσμοθεωρία σας τους δύο τελευταίους μήνες που γίνατε μητέρα;

«Σίγουρα ο ερχομός ενός παιδιού σε κάνει να στρέφεις την προσοχή σου σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό προς εκείνο. Όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά, είναι κάτι που λειτουργεί εντελώς από ένστικτο. Είναι μια κατάσταση που μας ξεπερνάει, δεν έχει λογική. Έχεις την ανάγκη να προστατέψεις ένα καινούργιο πλάσμα που έχεις την απόλυτη ευθύνη του. Αλλά είναι μια διαδικασία που εμένα τουλάχιστον με ενεργοποιεί και με κάνει να δραστηριοποιούμαι ακόμα πιο πολύ σε σχέση με το παρελθόν. Ίσως να είμαι και πιο δημιουργική, θα δείξει (γέλια).

View this post on Instagram

#babylove #2019 #hands #toes #love #life

A post shared by Ioanna_Pappa_official (@ioannapappa11) on

Έχετε φοβίες και ίσως κάποιες νέες που αποκτήσατε μετά τον ερχομό του μωρού;

Είναι μερικά πράγματα που δεν κάθεσαι να τα σκεφτείς. Σε έναν πόλεμο, για παράδειγμα, η σκέψη ότι έχω παιδί με τρελαίνει σε σχέση με το παρελθόν που είχα μόνο τον εαυτό μου και τους αγαπημένους μου να σκεφτώ ότι μπορεί να πάθουν κάτι κακό. Σίγουρα σε φορτίζει κάποια συνθήκη που μπορεί να σε τρομάζει παραπάνω, ακριβώς γιατί φέρεις αυτή την ευθύνη, αλλά είναι κάτι φυσιολογικό. Γενικά νομίζω ότι ο φόβος στη ζωή δε βοηθάει κανέναν. Η ανησυχία είναι κάτι που μπορεί να μας ενεργοποιήσει. Καλό είναι να προσπαθούμε να μην εξελίσσεται σε φόβο το οτιδήποτε.

Καριέρα ή οικογένεια;

«Με τη λέξη καριέρα δεν ξέρω αν τα πηγαίνω καλά, αλλά όσον αφορά το επάγγελμά μου, το θέατρο, και την προσωπική μου ζωή, προσπαθώ να τα καταφέρνω όσο μπορώ και στα δύο, στο βαθμό που επιθυμώ. Και επιθυμώ πολύ να είμαι παρούσα και στα δύο. Γι’ αυτό και ξεκίνησα αμέσως να δουλεύω. Δε σημαίνει ότι αισθάνομαι λιγότερο ικανή αυτή τη στιγμή να αντιμετωπίσω τη μία ή την άλλη κατάσταση. Μπορεί να χρειάζεται να καταπονούμαι λίγο περισσότερο σωματικά κυρίως, αλλά είναι κάτι που επιθυμώ να συμβεί.

Υπάρχει χρόνος για χαλάρωση;

Ακόμα είναι πολύ νωρίς για να υπάρχει ελεύθερος χρόνος. Σίγουρα είναι μια μεταβατική φάση για εμάς, που αυτή τη στιγμή έχουμε ένα καινούργιο πλάσμα στη ζωή μας και επανατοποθετούνται τα πράγματα στην καθημερινότητα, και σε σχέση με το πώς κινούμασταν μέχρι στιγμής και τις συνήθειες μας. Όλα αυτά χρειάζονται λίγο χρόνο προσαρμογής.

Σας άγχωσε το πώς θα χάσετε τα κιλά της εγκυμοσύνης;

Δε πήρα εξωφρενικά πολλά κιλά. Πήρα τα επιτρεπτά κιλά σε σχέση με το βάρος μου, οπότε ήξερα ότι θα χαθούν εύκολα γιατί δεν είχα ξεπεράσει το όριο. Επίσης, το ότι θα ξεκινούσα να δουλεύω ήταν σημαντικό, γιατί είχαμε και σωματική άσκηση σε καθημερινή βάση μέσα στην πρόβα, που πιστεύω ότι καλό είναι μια γυναίκα μετά τη διαδικασία της εγκυμοσύνης να βάζει το σώμα της γρήγορα σε μια διαδικασία κίνησης, γιατί μπορεί να έχει μείνει αρκετά ακίνητη κατά τη διάρκεια της κύησης, αφού κάθε περίπτωση έχει τις ιδιαιτερότητές της. Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν την άσκηση που είναι ειδική για το μετεγχειρητικό στάδιο, είτε μετά από ατυχήματα, οπότε μπορούν οι γυναίκες να μπουν σε προγράμματα αποκατάστασης όπου γίνεται ειδική γυμναστική, πολύ προσεκτική, ειδικά αν έχει γίνει μια γέννα με καισαρική και θέλει παραπάνω προσοχή για να μην αποφευχθεί η κίνηση και η σωματική άσκηση, αλλά με τον τρόπο που χρειάζεται χωρίς να προκαλέσει κάποιο τραύμα.

από Μαρία Ιωαννάτου