Βγαίνοντας από τα στενά όρια της θεατρικής σκηνής και συναντώντας την καθημερινότητα της πόλης, Η Σκιά της Μύγας είναι μια παράσταση που γεννήθηκε για να συνομιλεί άμεσα με τους ανθρώπους, τους χώρους και τις μνήμες τους. Ένα θεατρικό μονόπρακτο που τοποθετείται συνειδητά σε καφενεία και «ενδιάμεσους» τόπους, φωτίζοντας τις αλλαγές του αστικού τοπίου, τις γειτονιές που μεταμορφώνονται και τις ζωές που καλούνται να προσαρμοστούν. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η ηθοποιός Σοφία Λιάκου μιλά στο InfoWoman για το έργο, την ηρωίδα που ενσαρκώνει, την ιδιαίτερη εμπειρία του θεάτρου εκτός σκηνής και τη βαθιά, βιωματική σχέση που χτίζεται με το κοινό.
Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για το έργο; Ποια στοιχεία του σας γοητεύουν;
Το θεατρικό μονόπρακτο Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ γράφτηκε από την Βαλεντίνα Παπαδημητράκη για να παίζεται αποκλειστικά σε καφενεία. Σαν θέμα έχει έναν κοινό μας προβληματισμό που αφορά την ταυτότητα της πόλης μας. Είναι ένα έργο που μιλάει για την αλλαγή που συντελείται στο αστικό τοπίο, για τις γειτονιές που χάνονται, για το εσωτερικό τοπίο των ανθρώπων που πασχίζουν να προσαρμοστούν. Με συγκινεί αυτό το έργο. Είναι τόσο σύγχρονο, ρεαλιστικό και ταυτόχρονα βαθιά ποιητικό και στοχαστικό. Με γοητεύουν οι εναλλαγές των εικόνων και η ποικιλία των συναισθημάτων που το διακατέχει κι αυτό για μία ηθοποιό είναι μεγάλο ερμηνευτικό στοίχημα.
Περιγράψτε μας την ηρωίδα που υποδύεστε. Έχετε κοινά στοιχεία;
Η ηρωίδα μου είναι μία γυναίκα δυναμική που δεν διστάζει να αλλάξει τη ζωή της παρόλο που βρίσκεται σε μία μέση ηλικία και αυτό χρειάζεται τόλμη. Έχει χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Είναι πιο αποφασιστική από έμενα θα έλεγα αλλά έχουμε την ίδια αίσθηση του χιούμορ και το κυριότερο: μας αρέσουν και στις δύο τα ταξίδια! Το πάθος της για ζωή γίνεται και δικό μου. Αυτό με οδηγεί και ερμηνευτικά. Εκεί που διαφέρουμε σίγουρα είναι στο ότι το κομμάτι της μνήμης την πληγώνει, ενώ σε εμένα λειτουργεί καταλυτικά κι εξελικτικά.
Η παράσταση παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε καφενεία του Πειραιά, την περασμένη θεατρική σεζόν, σε συνεργασία με το Δημοτικό θέατρο Πειραιά. Περιγράψτε μας την εμπειρία του να παίζεις σε έναν μη θεατρικό χώρο.
Συγκλονιστική εμπειρία! Το καφενείο είναι ένας χώρος οικείος, ένας χώρος κοινωνικοποίησης, ανταλλαγής ιδεών και καθημερινής αλληλεπίδρασης. Η συνθήκη του να παίζεις σε καφενείο καταργεί την απόσταση ηθοποιού-θεατή και κάνει την επικοινωνία πολύ πιο άμεση και ουσιαστική. Οι ήχοι της πόλης μπλέκονται με τους ήχους των ποτηριών, τις μυρωδιές της κουζίνας και την ιστορία που αφηγούμαι. Οι αισθήσεις γίνονται πιο έντονες και για τον ηθοποιό αλλά και για τον θεατή. Τα καφενεία του Πειραιά αποτέλεσαν ένα φυσικό σκηνικό για την συγκεκριμένη παράσταση. Νιώθω ευγνώμων για αυτήν την εμπειρία! Ευχαριστούμε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για τη συνεργασία.
Οι θεατές έχουν ενεργό ρόλο στην παράσταση;
Οι θεατές δεν έχουν ακριβώς ενεργό ρόλο στην παράσταση αλλά γίνονται κοινωνοί σε μία προσωπική εξομολόγηση εκ βαθέων. Η συμμετοχή τους μπορεί να είναι το έντονο βλέμμα τους, το χαμόγελό τους ή ακόμα και το δάκρυ τους. Αυτή η εγγύτητα ορίζει κατά κάποιον τρόπο τη συμμετοχή τους. Μετά το τέλος της παράστασης όμως ηθοποιοί και κοινό συνομιλούν πίνοντας ένα ποτήρι κρασί!
Πώς χτίσατε τον ρόλο σας υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη, Τάσου Καρακύκλα;
Με τον σκηνοθέτη Τάσο Καρακύκλα είχαμε και έχουμε μία πολύ ζεστή και δημιουργική συνεργασία. Εκτός από σκηνοθέτης μου είναι και συμπρωταγωνιστής μου εφόσον υποδύεται τον καφετζή. Είναι συνεχώς παρόν και αλληλοεπιδρά μαζί μου. Με βάση το εξαιρετικό μονόπρακτο της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη εντοπίσαμε πάνω στο κείμενο δράσεις. Οργανώσαμε μία παρτιτούρα η οποία στηρίζεται σε ρυθμούς και παύσεις. Το ιστορικό-βιογραφικό του ρόλου κάνει πιο πειστικές αυτές τις δράσεις. Είδαμε την ηρωίδα σαν μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, σαν να ήμουν εγώ. Με βάση τις εμπειρίες μου και τα συναισθήματα που μου γεννούσε το κείμενο, προχωρούσα. Ταυτίζομαι σχεδόν με όλα όσα λέει οπότε ακολουθώ τη ροή του. Το εντυπωσιακό είναι ότι στο τέλος κάθε παράστασης επανεξετάζουμε σημεία μαζί με τον Τάσο Καρακύκλα γιατί κάτι αλλάζει. Είναι τόσοι πολλοί οι τρόποι για να ερμηνεύσεις ένα κείμενο μέσα σε μία τόσο ευάλωτη συνθήκη. Αυτό με μαγεύει!
Ποιες σκέψεις και συναισθήματα σάς συντροφεύουν μετά την παράσταση;
Κάθε παράσταση είναι μία γέννα. Δεν ξέρεις πώς θα πάει. Αγαπάς και χαίρεσαι γι’ αυτό που έχει γεννηθεί. Κάθε φορά είναι κάτι μοναδικό. Οι θεατές είναι άλλοι, εσύ η ίδια είσαι κάθε βράδυ αλλιώς. Οπότε σε κάθε παράσταση νιώθεις διαφορετικά αλλά εξίσου όμορφα και λυτρωτικά. Όταν φεύγω από το καφενείο παρατηρώ την πόλη και τους ανθρώπους με άλλη ματιά. Κάποιες φορές νιώθω κάτοικος και κάποιες τουρίστας.
Επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια;
Στα άμεσα σχέδιά μου είναι ένα θεατρικό ντοκιμαντέρ με την ομάδα ΑΜΕΑ του συλλόγου Άνθρωπος-Ελπίδα-Πολιτισμός με θέμα ιστορίες της καθημερινότητάς τους.
Η σκιά της μύγας: Μονόπρακτο για δύο ηθοποιούς σ’ ένα καφενείο
Το Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο, μετά τον εξαιρετικά επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων του θεατρικού έργου Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη σε καφενεία του Πειραιά, σε συνεργασία με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, επανέρχεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Ρεκτιφιέ – Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών στον Κεραμεικό.
Μια γυναίκα απροσδιόριστης ηλικίας.
Ένα καφενείο γεμάτο τουρίστες.
Μια ανακαίνιση εκ βάθρων.
Ένας προορισμός.
Μια λυτρωτική άφιξη.
Η ηρωίδα του έργου είναι έτοιμη για ταξίδι. Κατεβαίνει με τη βαλίτσα της στο καφενείο, όπου συναντά τους θεατές. Το διαμέρισμά της βρίσκεται στο ίδιο κτίριο και είναι έτοιμο να υποδεχτεί τους Ιταλούς τουρίστες που το έχουν νοικιάσει μέσω πλατφόρμας βραχυχρόνιας μίσθωσης. Έτσι ζει. Έτσι έχει οργανώσει τη ζωή της. Τουρίστες αυτοί; Τουρίστας κι η εκείνη.
Για τον νέο κύκλο παραστάσεων, Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ μεταφέρεται στο φουαγιέ ενός θεατρικού χώρου – σ’ έναν χώρο που δεν είναι πια ένα “πραγματικό” καφενείο της πόλης, αλλά ούτε και μια συμβατική θεατρική σκηνή. Είναι χώρος αναμονής, ένας ενδιάμεσος τόπος, όπου οι θεατές συναντιούνται πριν από την εμπειρία μιας παράστασης, όπως ακριβώς κάποιος που στέκεται στο κατώφλι μιας απόφασης. Αυτός ο οριακός χώρος συνομιλεί με τη δραματουργία του έργου: μια ηρωίδα σε διαρκή μετάβαση, ένα σπίτι που δεν είναι πια σπίτι, μια πόλη που αλλάζει συνεχώς μορφή. Ένας χώρος ανοιχτός, άμεσος και ταυτόχρονα φορτισμένος, που διατηρεί την κοντινή επαφή με τους θεατές και εντείνει την οικειότητα μεταξύ κοινού και ηθοποιών.
Η παράσταση επιφυλάσσει οργανικό ρόλο και στους θεατές, που, αφού σερβιριστούν και χαλαρώσουν στα «τραπεζάκια» τους, θα γνωρίσουν μια γυναίκα της διπλανής πόρτας που έχει μετατρέψει το σπίτι της σε κατ’ οίκον ξενοδοχείο απογυμνωμένο από κάθε μνήμη.
Ένα θεατρικό μονόπρακτο για την πόλη που αλλάζει.
Για τις γειτονιές που χάνονται.
Για το αστικό τοπίο που μεταβάλλεται βίαια χάριν εξευγενισμού.
Το εσωτερικό τοπίο των ανθρώπων που πασχίζουν να προσαρμοστούν.
Για τα χνάρια της ατομικής και της συλλογικής μνήμης που σβήνουν με την επέλαση του υπερτουρισμού.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
- Κείμενο: Βαλεντίνα Παπαδημητράκη
- Σκηνοθεσία: Τάσος Καρακύκλας
- Μουσική: Φώτης Σιώτας
- Κοστούμια: Βάσω Γιαρένη
- Φωτογραφίες: Σίμος Γιαννάκος & Βασίλης Καραδάτκος
- Video: Βασίλης Καραδάτκος
- Γραφιστικά: Γιώργος Χατζάκης
- Οργάνωση παραγωγής: Βαλεντίνα Παπαδημητράκη
- Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Ερμηνεία:
- Σοφία Λιάκου
- Στον ρόλο του καφετζή ο Τάσος Καρακύκλας
Παραγωγή: Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Το κείμενο αναδεικνύει έναν έντονο προβληματισμό σχετικά με τις κοινωνικές διεργασίες που πυροδοτεί η τουριστικοποίηση της πόλης και οι πρακτικές εξευγενισμού λαϊκών ή και μικροαστικών περιοχών της.
Η γειτονιά γίνεται χώρος προσωρινής διαμονής, οι κάτοικοι μεταμορφώνονται σε ήρωες ενός σκηνικού που καταναλώνεται καθημερινά από περιπατητές νέας κοπής, οι σχέσεις αναδιατάσσονται και οργανώνονται στη βάση της οικονομικής δραστηριότητας.
Η ηρωίδα της ιστορίας μας συμπυκνώνει τις ιδιότητες αυτού του νέου τύπου κατοίκου. Η ζωή της κινείται στο περιθώριο της καθημερινής εναλλαγής-συναλλαγής. Το σπίτι της, έχοντας χάσει τις παραδοσιακές του συνδηλώσεις, γίνεται τόπος φιλοξενίας των πελατών και της ίδιας. Ένας τόπος χωρίς μνήμη, ένας τόπος ανοίκειος με καλά (;) κρυμμένες εσωτερικές ρωγμές. Επιχειρούμε να προσεγγίσουμε τον λόγο της ηρωίδας ως μίγμα εσωτερικού μονολόγου και αφήγησης. Τυπικά έχει συνομιλητή της τον γνώριμο ιδιοκτήτη του καφενείου.
Σαν άλλη “μπεκετική” ηρωίδα τού απευθύνεται συνεχώς, εξομολογείται, μοιράζεται.
Εκείνος όμως είναι απόλυτα ενσωματωμένος στον χώρο και μαζί με τους θεατές-θαμώνες συγκροτούν έναν ανταγωνιστικό πόλο, έναν τόπο δημόσιας μοναξιάς που σταδιακά μεταμορφώνεται σε απειλή. Δεν θα της απευθύνει ποτέ κανείς τον λόγο. Οι ήχοι της μηχανής του καφέ, του τηγανιού στη φωτιά, των ποτηριών που τσουγκρίζουν, των τραπεζιών που μετακινούνται, των αυτοκινήτων από τον περιβάλλοντα χώρο ενορχηστρώνονται και συνυπάρχουν με τις παύσεις και τις συνειρμικές λειτουργίες της ηρωίδας δημιουργώντας ένα “φυσικό” ηχοτοπίο.
Η περιορισμένη της κίνηση στον χώρο, η αναμονή της σε σημεία εξόδου και η μόνιμη κατάσταση επιφυλακής, αποτελούν τις βασικές σωματικές της δράσεις και κλιμακώνουν τη δραματουργία τη στιγμή της ρήξης με τη νέα της κανονικότητα. Η επανασύνδεσή της με τη φθίνουσα μνήμη της την οδηγεί για πρώτη φορά να κινηθεί θαρρετά μέσα στον γνώριμο και οικείο χώρο του καφενείου, να συνομιλήσει πραγματικά με τον καφετζή, να δει τους θαμώνες ως πλάσματα με ζωή και ιστορία, όπως και η ίδια.
Η ανάγκη για ανασύνθεση της μνήμης και αντίσταση στη λήθη κορυφώνονται με το τραγούδι της εξόδου από το καφενείο, το οποίο σηματοδοτεί την πιθανή επαναοικειοποίηση της πόλης της. Του σπιτιού της. Εν τέλει, και του εαυτού της.
Τάσος Καρακύκλας, ηθοποιός, σκηνοθέτης
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
κάθε Τετάρτη και Σάββατο στις 19:00
από 28 Ιανουαρίου 2026 έως 28 Φεβρουαρίου 2026
στο ΡΕΚΤΙΦΙΕ – Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών
Κωνσταντινουπόλεως 119, Κεραμεικός
- Κανονικό εισιτήριο: 14 ευρώ με κέρασμα (ένα ποτήρι κρασί)
- Μειωμένο εισιτήριο (άνω των 65, ΑΜΕΑ, φοιτητές, ατέλειες): 10 ευρώ
- Προσφορά προπώλησης (έως 27 Ιανουαρίου): 10 ευρώ
Εισιτήρια:
- – Ηλεκτρονικά στην ticketservices.gr
- – Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39, Αθήνα
- – Τηλεφωνικά: 210 – 7234567
- – Στο ΡΕΚΤΙΦΙΕ πριν από την έναρξη της παράστασης (εφόσον υπάρχει διαθεσιμότητα)
Video
Διάρκεια: 50 λεπτά
Πληροφορίες: 6945032304
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
…”Αν το θέατρο είναι ούτως ή άλλως συνέργεια –περισσότερο από κάθε άλλη τέχνη– το θέατρο που βγαίνει από τις αίθουσες και μπαίνει σε χώρους οι οποίοι καταργούν τα όρια μεταξύ θεατών και ηθοποιών πολλαπλασιάζει αυτή την εμπειρία, στέλνοντάς την στη στρατόσφαιρα… Την ηρωίδα μας, που έχει κατέβει με τη βαλίτσα της στο καφενείο να περιμένει τους τουρίστες του Airbnb που διαθέτει από πάνω, ενσαρκώνει με πηγαίο μπρίο και απολαυστικούς αυτοσχεδιασμούς η Σοφία Λιάκου. Η ευρηματική σκηνοθεσία του Τάσου Καρακύκλα της δίνει τον χώρο που χρειάζεται για να περάσει με ευκολία από την τεχνητή χαρά για το επερχόμενο δικό της ταξίδι στην ήσυχη μελαγχολία για ένα δύσκολο παρελθόν”
Ηρώ Κουνάδη, in2life.gr
…”Όλα στην παράσταση γίνονται φυσικά. Η Σοφία Λιάκου, με τη βελούδινη φωνή της, σε παρασέρνει σιγά-σιγά στην εξιστόρηση μιας ιστορίας που είναι η δική της, αλλά θα μπορούσε να είναι και η δική σου, ενός συγγενή ή μιας γειτόνισσας, κάποιου γνωστού που σου την έχουν μεταφέρει. … Η συγγραφέας δεν αρκείται απλώς να περιγράψει ή να καυτηριάσει τα φαινόμενα του Airbnb, του Booking και τις επιπτώσεις τους. Επιχειρεί κάτι πολύ πιο ουσιώδες. Μια προσέγγιση του φαινομένου από κοινωνιολογική διάσταση, όχι μόνο διερευνώντας τις επιπτώσεις του, αλλά κυρίως επιχειρώντας την ανάδειξη των αιτιών του “…
Άννα Κοντολέων, diastixo.gr
“Μου έκανε εντύπωση το οικείο, ανθρώπινο και παυσίλυπο θεατρικό κείμενο της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη, η άμεση υποκριτική απεύθυνση της Σοφίας Λιάκου […] και ο βουβός καφετζής–σκηνοθέτης, Τάσος Καρακύκλας, που γίνεται ο άξονας μνήμης – λήθης της θεατρικής ιστορίας. Ήταν μια μικρή λειτουργία, παυσίπονη και παυσίλυπη, που την είχα μεγάλη ανάγκη”…
Γιάννης Αντιόχου, ποιητής
“Σε ένα από αυτά τα μικρά καφενεία στις στοές του λιμανιού, μία ευφυής θεατρική σύλληψη. Οι θεατές και οι ηθοποιοί στα τραπεζάκια και στον πάγκο. Δείτε το. Εκτός από καλή ηθοποιία και σκηνοθεσία είναι ένα πολύ εύστοχο σχόλιο για τον τουρισμό και τον Πειραιά”…
Νίκος Μπελαβίλας, καθηγητής ΕΜΠ
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
(Η σκιά της μύγας, Κάπα Εκδοτική)
…”Η ηρωίδα, ακολουθώντας τη μοίρα των κατοίκων των τουριστικών περιοχών, σκέφτεται πλέον ανοίκεια για τον εαυτό της, θεωρεί ότι μπορεί και πρέπει να υπηρετήσει τα γούστα των άλλων, το σπίτι της μπορεί να είναι ένα ακόμα σημείο στον χάρτη… διαθέσιμο. Στόχος μας, αν γίνεται να εξαφανιστούμε. Αν και το έργο γράφτηκε για την πόλη της Αθήνας, μπορεί κάλλιστα να προσαρμοστεί και να παρουσιαστεί σε οποιαδήποτε πόλη”…
Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, σκηνοθέτις
Διαβάστε επίσης:
Eurovision: «Sing for Greece – Εθνικός Τελικός 2026»
«Η Κυρά της Ρω» στο θέατρο ΦΙΛΙΠ – 9ος χρόνος παραστάσεων
Σχετικά Άρθρα
Google News