Νίκος Ορφανός: «Αποδέχτηκα την πρόταση της Φώφης Γεννηματά γιατί το ΚΙΝΑΛ με εκφράζει πραγματικά»

Τον πυρετό της προεκλογικής περιόδου βιώνει ο ηθοποιός Νίκος Ορφανός, ο οποίος ύστερα από πρόσκληση της Φώφης Γεννηματά, κατεβαίνει υποψήφιος στη Β’ Πειραιώς με το Κίνημα Αλλαγής στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου.

Έχοντας διανύσει σημαντική πορεία στην υποκριτική με συμμετοχές σε αρκετές τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές, ο ηθοποιός που πρόκειται να δοκιμάσει ξανά τις δυνάμεις του στον πολιτικό στίβο, μίλησε αποκλειστικά στο Infowoman.gr για την απόφασή του να ασχοληθεί με τα κοινά πριν από μερικά χρόνια, για την υποκριτική και την οικογένειά του.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την πολιτική;

«Εγώ πάντα ήμουν ενεργός πολίτης, πάντα ήμουν ενημερωμένος, διάβαζα, παρακολουθούσα τις πολιτικές εξελίξεις. Δεν είχα ενταχθεί ποτέ στη ζωή μου σε κάποιο κόμμα και ένας από τους λόγους ήταν ότι ακόμα και τα κόμματα που ψήφιζα δεν με ικανοποιούσαν όσον αφορά το οργανωτικό τους κομμάτι, δηλαδή δεν αισθανόμουν ότι ανήκω σε ένα κόμμα ποτέ μόνο και μόνο επειδή αποφάσιζα να το ψηφίσω.

Όταν δημιουργήθηκε το Ποτάμι, δημιουργήθηκε σαν μια πολύ ελευθεριακή κολεκτίβα πάρα πολύ σημαντικών και εξαιρετικών ανθρώπων, που οι περισσότεροι δεν είχαν ενταχθεί μέχρι τότε στην πολτιική, αλλά ακολουθούσαν τη δική τους επαγελματική και επιστημονική πορεία. Αισθάνθηκα ότι αυτή η παρέα με αφορούσε και μπορούσε να δοκιμαστεί στο να προτείνει ένα καινούργιο είδος κόμματος. Εντάχθηκα στο κομμα αυτό, συμμετείχα ως υποψήφιος στις Ευρωεκλογές το 2014, πήρα μια ενθάρρυνση καθώς βγήκα δεύτερος επιλαχών, και κατόπιν είπαμε να το συνεχίσουμε και με τις εθνικές εκλογές που ακολούθησαν. Εκεί εξελέγην βουλευτής και υπηρέτησα μια σύντομη θητεία 7 μηνών στις γειτονιές που μεγάλωσα, στη Β’ Πειραιά. Έπειτα το κόμμα έχασε την έδρα και εγώ επέστρεψα στη δουλειά μου, γιατί αποστασιοποιήθηκα και σε επίπεδο αρχών από τις πρακτικές του».

Γιατί δεχτήκατε την πρόταση της Φώφης Γεννηματά να κατεβείτε υποψήφιος με το Κίνημα Αλλαγής;

«Για τρία χρόνια παρέμεινα στο σπίτι μου ως ανένταχτος -ενεργός πολίτης πάντα- και τώρα κατόπιν της πρόσκλησης της Φώφης Γεννηματά, της προέδρου του Κινήματος Αλλαγής, δέχτηκα όχι μόνο γιατί μου δίνει την ευκαιρία να υπηρετήσω ξανά τις γειτονιές που μεγάλωσα, γαλουχήθηκα και έζησα το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου, αλλά γιατί το πρόγραμμα του Κινήματος Αλλαγής με αφορά πραγματικά, με εκφράζει και θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή απάντηση στη σύγχρονη κοινωνία. Βέβαια είναι ένα μικρό κόμμα, δεν έχει πολλές πιθανότητες να βγάλει έδρα, αλλά αυτό δεν με αφορά. Εγώ πάντα υπηρετώ αυτό που πιστεύω χωρίς συμφεροντολογικές τρίτου τύπου σκέψεις».

Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές ήσασταν υποψήφιος με τον Κώστα Μπακογιάννη. Πού οφείλεται αυτή η στροφή;

«Δεν υπάρχει καμία στροφή. Ο Κώστας Μπακογιάννης δεν είναι κόμμα, ήταν ένας υποψήφιος δήμαρχος που σχημάτισε μια πολυσυλλεκτική, πολυκομματική ομάδα. Εγώ είχα αναλάβει κυρίως τα θέματα πολιτισμού της Αθήνας, που ειναι η πόλη που εργάζομαι 30 χρόνια τώρα και την ξέρω πάρα πολύ καλά. Συμμετείχα κυρίως συμβουλευτικά, αφού δεν έκανα προεκλογική εκστρατεία, γιατί απουσίαζα όλο εκείνο το διάστημα στην Θεσσαλονίκη για επαγγελματικούς λόγους. Πιστεύω στις ικανότητες του Κώστα Μπακογιάννη, στην αξία του, στο έργο που έχει κάνει ως περιφερειάρχης, γι’ αυτό και δέχθηκα να τον βοηθήσω. Η καλύτερη πρόταση που χρειαζόταν αυτή τη στιγμή η Αθήνα, ήταν η πρόταση του Κώστα Μπακογιάννη. Δεν μπήκα σε κόμμα, ούτε βγήκα από κάποιο άλλο για να πάω στο Κίνημα Αλλαγής».

Ποια θεωρείτε ότι είναι η πιο άμεση προτεραιότητα για τον Πειραιά;

«Δύο είναι οι βασικές προτεραιότητες θεωρώ. Πρώτον, να γίνουν κάποια μεγάλα έργα που θα φέρουν τις γειτονιές του Πειραιά, που είναι ουσιαστικά στην άκρη της πόλης, πιο κοντά στο διοικητικό κέντρο. Οι γειτονιές του Πειραιά τα τελευταία χρόνια στερούνται μεγάλων έργων. Δύο σταθμοί του μετρό είναι προγραμματισμένοι να εγκαινιαστούν και αναβάλλονται από χρόνο σε χρόνο, οι οποίοι θα δώσουν μεγάλη ανάσα και στις μετακινήσεις των κατοίκων και κυρίως στην εξωστρέφεια που έχουν ανάγκη αυτοί οι δήμοι.

Κατά δεύτερον, οι γειτονιές αυτές έχουν από τους υψηλότερους δείκτες ανεργίας άνω του 30% και άνω του 50% στους νέους. Ουσιαστικά έχουμε γειτονιές σε καθεστώς κοινωνικού αποκλεισμού. Πρέπει λοιπόν μια πολύ δυνατή στόχευση επενδύσεων, είτε εξωγενών είτε εσωτερικών, να σχεδιαστεί με γνώμονα τις ανάγκες των δήμων της Β’ Πειραιά, που είναι λαϊκοί δήμοι, λαϊκοί άνθρωποι με χαμηλά εισοδήματα, που ακριβώς λόγω της γεωγραφίας των γειτονιών αυτών βρίσκονται μακριά και έχουν περιορισμένες επιλογές. Αν αυτοί οι δύο βασικοί άξονες τρέξουν άμεσα, σε πολύ σύντομο χρόνο θα μπορούν να δημιουργήσουν μια κοινωνική ανακατάταξη».

Η υποκριτική παραμένει στη ζωή σας;

«Εννοείται. Εγώ ηθοποιός δηλώνω, από αυτό βιοπορίζομαι και ήδη έχω κλείσει δύο θεατρικές παραστάσεις για τον επόμενο χειμώνα. Η μία είναι ένα εξαιρετικό έργο, από τα ωραιότερα θρίλερ που έχει γράψει η Αγκάθα Κρίστι, ο «Απρόσκλητος Επισκέπτης», που θα ανέβει στο θέατρο Eliart στο Γκάζι σε σκηνοθεσία Γιώργου Φραντζεσκάκη με μία πάρα πολύ εξαιρετική ομάδα, και το δεύτερο είναι μία παιδική παράσταση στο Θέατρο Ζίνα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, που λέγεται «Ο Συννεφένιος», ένα έργο ελληνικό του Γιώργου Λεμπέση, σε σκηνοθεσία της Βίκυς Κουμούτσου. Εγώ ως ηθοποιός παραμένω πάντα ενεργός. Οι εκλογές είναι κάτι το οποίο δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει, είναι κάτι πολύ αβέβαιο και περαστικό, αν θέλετε».

Το ελληνικό θέατρο βίωσε μία έντονη περίοδο κρίσης. Μείνατε ποτέ χωρίς δουλειά και πώς το αντιμετωπίσατε;

«Αμέσως μόλις έχασα τη βουλευτική μου έδρα, επειδή αυτό έγινε μάλιστα τέλος Σεπτεμβρίου και φυσικά είχε κλείσει η θεατρική σεζόν, έμεινα χωρίς καμία πρόταση. Ουσιαστικά έμεινα άνεργος. Έπρεπε να περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος ώστε να μπορέσω να ενταχθώ ξανά στη θεατρική αγορά εργασίας. Αυτό δεν οφειλόταν τόσο στην κρίση, όσο στο γεγονός ότι έμεινα ξεκρέμαστος και αυτό με δυσκόλεψε πολύ οικονομικά, αλλά μετά από ένα χρόνο και με τη βοήθεια της οικογένειάς μου μπήκα ξανά στην αγορά. Αυτό είναι μια εποχικότητα που την γνωρίζουμε στη δουλειά μας τόσα χρόνια, απλώς εκείνο το διάστημα δεν μπορούσα να προβλέψω και να κάνω κάποιες αντίστοιχες κινήσεις. Το διάστημα εκείνο ήταν ασφυκτικό».

Ποια θεωρείτε μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα σας στην υποκρική αλλά και στην πολιτική;

«Στην πολιτική δεν έχω πολλές αξιοσημείωτες στιγμές. Ήταν ουσιαστικά οι 7 μήνες ενεργούς θητείας. Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους. Για μένα μεγάλη στιγμή ήταν η ορκωμοσία μου ως βουλευτής γιατί ήταν μεγάλη τιμή να με εμπιστευτούν οι συμπολίτες μου για να τους εκπροσωπήσω έστω και σε ένα μικρό κόμμα, καθώς και η πρώτη φορά που εκφώνησα την πρώτη μου ομιλία από το βήμα της Βουλής, αυτό το ιστορικό βήμα που τόσες προσωπικότητες της πολιτικής, της Δημοκρατίας, της ιστορίας έχουν ανέβει και έχουν τιμήσει.

Στο θεάτρο και την καλλιτεχνική μου πορεία έχω πάρα πολλές εξαιρετικές στιγμές, οι οποίες δεν ταυτίζονται πάντα με την εμπορικότητα της εργασίας μου. Εγώ δηλαδή έχω σπουδαίες συνεργασίες να θυμάμαι και από δουλειές που δεν πήγαν και πάρα πολύ καλά ενδεχομένως. Αλλά ακόμα είναι υπό διαμόρφωση, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια στιγμή γιατί η καριέρα μου ακόμα τρέχει».

Πώς ήταν η εμπειρία στη σειρά «Το Νησί», σε μία από τις μεγαλύτερες παραγωγές της ελληνικής τηλεόρασης;

«Σίγουρα το Νησί είναι μία από τις στιγμές που ξεχωρίζω στην καριέρα μου, όχι μόνο λόγω της επιτυχίας του, αλλά και λόγω των συνθηκών που γυρίστηκε. Ήταν μια συγκυρία εξαιρετικών παραγόντων, εξαιρετικών ανθρώπων, καλλιτεχνών, τεχνικών, του σκηνοθέτη, της σεναριογράφου, της συγγραφέως του βιβλίου, των συνθηκών παραγωγής που όμοιες της δεν έχουν ξαναγίνει σε ελληνική σειρά και θα αργήσουμε πάρα πολύ να ξαναδούμε, και βεβαίως το γεγονός ότι γυρίστηκε σε ένα από τα ωραιότερα μέρη της Ελλάδας και της Κρήτης».

Στο παρελθόν έχετε μιλήσει για το ενδεχόμενο υιοθεσίας. Είναι κάτι που εξακολουθείτε να σκέφτεστε με τη σύζυγό σας;

«Η υιοθεσία δεν είναι εύκολη διαδικασία, είτε κάποιος υιοθετεί παιδί από την Ελλάδα είτε από χώρα υψηλού κινδύνου μέσω της κοινωνικής υπηρεσίας. Υπάρχει μια γραφειοκρατία υπολογίσιμη, υπάρχει ένας χρόνος που πρέπει να περάσει προκειμένου να βεβαιωθούν οι άνθρωποι που σε βοηθάνε να το φέρεις εις πέρας, ότι όντως έχεις σοβαρές και καλές προθέσεις απέναντι στην ευθύνη που πρόκειται να αναλάβεις. Θέλει δηλαδή μια αντοχή όλο αυτό.

Εμείς το σκεφτήκαμε αλλά προς το παρόν το έχουμε αφήσει. Έχουμε φίλους που το έχουν κάνει, έχουν υιοθετήσει παιδιά από χώρες υψηλού κινδύνου και έχουν υπέροχες οικογένειες. Πιστεύω πολύ στο να βοηθάς. Ό,τι περίσσευμα αγάπης έχει κάποιος είναι καλό να το δίνει σε ένα παιδί, σε κάποιον που το έχει ανάγκη γενικότερα. Εμείς θέλαμε να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας και εφόσον δεν μας προέκυπτε φυσιολογικά, σκεφτήκαμε να δώσουμε αγάπη σε ένα παιδί που το έχει ανάγκη, που θα άξιζε μιας καλύτερης πιθανόν ζωής. Δεν ξέρω αν αξιωθούμε να το κάνουμε, προς το παρόν το έχουμε αφήσει λίγο στην άκρη. Ενθαρρύνω όμως κι εγώ με τη σειρά μου όποιον το σκέφτεται, να το τολμήσει».