Η «Μέση Διάρκεια ζωής των πλυντηρίων», της πολυβραβευμένης Ελίζε Βιλκ δεν έχει ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα και αφορά την ιστορία μιας τριμελούς οικογένειας που ζει στην επαρχία.



Με το κλείσιμο ενός μεγάλου εργοστασίου της πόλης τους, λόγω οικονομικής κρίσης, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ποσοστό ανεργίας. Μεταξύ των ανέργων που παρέμειναν στην πόλη και δεν μετανάστευσαν στο εξωτερικό, είναι και αυτή η οικογένεια. Ο πατέρας ο Τζίκο είναι άνεργος δύο χρόνια και βρίσκει τον τελευταίο μήνα μια ευκαιριακή δουλειά, ράβει μάτια σε λούτρινα αρκουδάκια στο σπίτι του κρυφά από την γυναίκα του. Με τα λεφτά που βγάζει θα πάει στην συναυλία της Μαντόνα γιατί είναι ερωτοχτυπημένος μαζί της. Η μητέρα βρίσκει δουλειά σε μια επιχείρηση που φτιάχνει φέρετρα για χάμστερ. Τον υπόλοιπο χρόνο της τον περνάει μπροστά στην τηλεόραση, εθισμένη στις τηλεαγορές ψωνίζει διάφορες αηδίες. Κουκουβάγιες από την Κίνα που φέρνουν γούρι. Το μαγικό δάσος που θα αλλάξει την τύχη της οικογένειας, και άλλα άχρηστα πράγματα για να ξεφύγει από την πραγματικότητα. Και η κόρη δουλεύει ως υπάλληλος αλλά είναι εγκλωβισμένη σε έναν παράνομο δεσμό με τον παντρεμένο γείτονα. Καθένας κάνει τα δικά του όνειρα. Ζουν τη δική τους τρέλα, τη δική τους φαντασίωση.
Τι είναι όμως αυτό που θα τους αλλάξει τη ζωή;

Εμείς μιλήσαμε με τη συγγραφέα Ελίζε Βιλκ για το έργο αυτό που σκηνοθετεί ο Νίκος Σακαλίδης στο θέατρο Πρόβα.

Φέτος σας γνωρίζουμε στην Αθήνα με ένα έργο που θα έλεγα ότι μοιάζει και πολύ ελληνικό, σε ό,τι αφορά τη νοοτροπία και τις σχέσεις των ηρώων. Μιλήστε μας λίγο για τη Μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων και πως σας προσέγγισε η Μαίρη Ραζή;


Στις αρχές του 2020 συμπληρώνονται 10 χρόνια από τότε που έγραψα την ”Μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων”. Όταν έγραψα το έργο το 2010 είχα εμπνευστεί από μία είδηση που διάβασα σε μία εφημερίδα. Ένας άντρας από μία πόλη της Ανατολικής Ρουμανίας εξαφανίστηκε από το σπίτι του αφήνοντας ένα σημείωμα στο οποίο έγραφε ότι πάει να συναντήσει την τραγουδίστρια Μαντόνα, που είναι η μεγάλη αγάπη της ζωής του. Συμπτωματικά μερικούς μήνες μετά αφού είχα διαβάσει την είδηση, η Μαντόνα ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιήσει μία συναυλία στο Βουκουρέστι. Εντωμεταξύ η οικονομική κρίση μόλις είχε ξεκινήσει. Εμπνευσμένη από όλα αυτά αλλά ίσως και από πράγματα της δικής μου οικογένειας, έγραψα τη ”Μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων”. Χαίρομαι πάρα πολύ που ανεβαίνει και στην Ελλάδα. Το κείμενο ταίριαξε στην Αμερική, στη Νορβηγία και στη Γερμανία- εκεί όπου δεν το περίμενα. Πίστευα πως είναι ένα κείμενο αρκετά ρουμάνικο για να το καταλάβουνε σε άλλες χώρες. Το κείμενο έφτασε στην κα. Ραζή, αφού μεταφράστηκε από τον Βαγγέλη Δουκουτσέλη, τον οποίο και ευχαριστώ γι’ αυτό. Ένας μεταφραστής είναι ο καλύτερος πράκτορας ενός συγγραφέα. Στην Ελλάδα είναι ήδη η δεύτερη φορά που ανεβαίνει ένα έργο μου. Προηγήθηκε η ”Πράσινη γάτα” (μεταφρασμένη επίσης από τον Βαγγέλη Δουκουτσέλη) σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Μια παράσταση που μου άρεσε πάρα πολύ.

Έχουν ανέβει δικά σας θεατρικά έργα στην Ρουμανία;

Μέχρι τώρα έχω γράψει 17 έργα και όλα έχουν ανέβει στη Ρουμανία, τα περισσότερα αρκετές φορές. Νομίζω πως μέχρι τώρα γίνανε περίπου 50 παραστάσεις από τα κείμενά μου.

Πώς είναι το θεατρικό τοπίο στην Ρουμανία; Το κράτος είναι παρόν; Με επιχορηγήσεις ή οι παραγωγές είναι ελεύθερες; Επίσης υπάρχει υπερπληθώρα παραγωγών, όπως και στην Αθήνα;

Υπάρχουν κρατικά θέατρα και υπάρχουν και μερικά ανεξάρτητα θέατρα που έχουν κάνει ένα καλό όνομα (τα περισσότερα στο Βουκουρέστι, αλλά και σε πόλεις όπως το Κλουζ, το Τίργκου Μούρες ή το Ιάσιο). Συνήθως τα ανεξάρτητα θέατρα κερδίζουν επιχορηγήσεις μετά από κάποιο διαγωνισμό όπου ο ανταγωνισμός είναι αρκετά μεγάλος. Όχι μόνο είναι δύσκολο να παράγεις μία παράσταση, αλλά είναι δύσκολο και να την διατηρήσεις. Εγώ συνεργάζομαι τόσο με κρατικά, όσο και με ανεξάρτητα θέατρα. Συνήθως τα ανεξάρτητα θέατρα είναι πιο ”γενναία” ως προς το να πιάσουνε θέματα-ταμπού και να πάρουνε περισσότερα ρίσκα.

Μια συγγραφέας θεατρικών έργων μπορεί να ζήσει από τη συγγραφή στην Ρουμανία;

Μπορεί, αλλά το ρισκάρει. Μπορεί να έχεις 10 πρότζεκτ το χρόνο, ενώ τον επόμενο χρόνο να έχεις μόνο ένα. Είναι πιο σίγουρο αν έχεις και μία μόνιμη απασχόληση.

Εχοντας κι εσείς ως χώρα περάσει πρόσφατα σχετικά μέσα από μεγάλες αλλαγές και δυσκολίες πως έχει διαμορφωθεί το πολιτιστικό τοπίο;

Δυστυχώς τον πολιτισμό δεν τον παίρνουνε στα σοβαρά. Υπάρχουν πολύ λίγα προγράμματα ενθάρρυνσης των καλλιτεχνών.

Συντελεστές: 

Κείμενο: Elise Wilk
Μετάφραση: Βαγγέλης Δουκουτσέλης
Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
Πρωτότυπη Μουσική: Αλέξανδρος Μέντης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Φλάβιος Νεάγκου
Φωτογραφίες Προβών: Μάνος Γαρυφάλλου
Φωτογραφίες Παράστασης: Γιώργος Πανηγυρόπουλος
Video Art: Παναγιώτης Τσαγκάς
Εικαστική Επιμέλεια: Νίκος Σακαλίδης
Παίζουν
Μαίρη Ραζή , Σωτήρης Τσόγκας, Κωνσταντίνα Κουτουλάκη

Στο θέατρο ΠΡΟΒΑ κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

Η προπώληση μέσω Viva.gr ξεκίνησε ( ισχύει προσφορά προπώλησης 8€):
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-prova/i-mesi-diarkia-zois-ton-plintirion/

από Γεωργία Οικονόμου