Κάθε καλοκαίρι, οι παραλίες γεμίζουν κορμιά. Λεπτά, γεμάτα, με ραγάδες, με σημάδια, με τατουάζ, με ουλές, γυμνασμένα ή όχι, «φτιαγμένα» ή «ακατέργαστα». Και όλα δικαιούνται εξίσου να βρίσκονται εκεί.
Γράφει η Γεωργία Δρακάκη
Βλέμματα που τρυπούν σαν βέλη στις παραλίες μάς κάνουν να αισθανόμαστε άβολα για μια σειρά από λόγους για τα σώματά μας. Ιδίως εμείς οι γυναίκες. Κάθε χρόνο, ίσως όσο περνάνε τα καλοκαίρια πιο διακριτικά, παίζεται στις πλαζ το ίδιο έργο: κριτικές ψιθυριστές και φωναχτές. Σώματα που σκανάρονται από πάνω μέχρι κάτω. Κοιλιές που «δεν θα έπρεπε» να φαίνονται, μπούτια που «καλό είναι» να κρύβονται, μπράτσα και στήθη που «δεν κάνουν για μπικίνι». Μια αόρατη, πλην πολύ αισθητή, αστυνομία εμφάνισης, στήνει μπλόκο στις ακτές. «Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να φορέσεις αυτό το μαγιό;», «Ποια νομίζεις ότι είσαι να κυκλοφορείς έτσι;».
Φυσικά, δεν προέρχονται μόνο από άντρες, αλλά και από γυναίκες. Κάποιες μάς βρίσκουν προκλητικές, θα προτιμούσαν να φοράμε πιο φαρδύ μαγιώ και να μην παίζουμε στο νερό και στην παραλία. Να μην φαινόμαστε και πολύ…
Το bodyshaming δεν είναι αθώο. Σχόλια σαν τα παραπάνω δεν είναι πλάκα, δεν είναι καλοπροαίρετη «παρατήρηση». Είναι βία και απόρριψη που μας γεμίζει ενοχές και μάς χαλάει το κέφι. Ένα κέφι που δεν χρωστάμε σε κανέναν να χαραμίσουμε. «Μήπως να μη βγω;», «Μήπως να φορέσω κάτι πιο φαρδύ;», «Μήπως να καθίσω σπίτι;». Έτσι σκεφτόμαστε και, σιγά σιγά, μια βουτιά γίνεται βάρος. Ένα καλοκαίρι γεμάτο ήλιο, αλμύρα και δυνατότητες, φυλακίζεται πίσω από πετσέτες, παρεό και σκέψεις που σφίγγουν σαν αλυσίδες.
Τα άρθρα που συμβουλεύουν τι πρέπει να τρώμε και να πίνουμε όλο το καλοκαίρι για να έχουμε το ιδανικό beach body παίζουν με την σειρά τους τον ρόλο τους στην γενικότερη ζημιά. Εκτός από την λογοκρισία, έχουμε και την αυτολογοκρισία. Μας φαινόμαστε εμείς ακατάλληλες για παραλία-επειδή πήραμε ή χάσαμε μερικά κιλά, επειδή το στήθος μας έπεσε μετά την εγκυμοσύνη, επειδή μαυρίζουμε λιγότερο εύκολα πια, επειδή δεν προλάβαμε να πάμε για αποτρίχωση.
Η αποδοχή του σώματος δεν είναι hashtag. Είναι στάση ζωής. Είναι να βλέπεις το δικό σου κορμί να βουτάει και να χαίρεσαι. Είναι να βλέπεις το κορμί του διπλανού και να μην σε νοιάζει τι γράφει η ζυγαριά του ή ο καθρέφτης σου. Είναι να μαθαίνουμε από μικροί και μικρές πως το σώμα είναι σπίτι — και κάθε σπίτι είναι μοναδικό. Το φροντίζουμε, το χαιρόμαστε, το σεβόμαστε. Δεν το σκανάρουμε, δεν το αξιολογούμε, δεν το κρίνουμε-το ερωτευόμαστε. Κι αν δεν μας αρέσει το σώμα κάποιου άλλου, του αφήνουμε στην ησυχία του και συνεχίζουμε με τις ζωές μας.
Η θάλασσα δεν θέλει φίλτρα. Δεν έχει photoshop, ούτε χρειάζεται approval. Η θάλασσα ζητά μονάχα ένα μαγιό, ένα βιβλίο, κάτι δροσερό και μια πετσέτα-και καμιά φορά ούτε αυτά. Ζητά κορμιά ελεύθερα, μυαλά ανοιχτά, βλέμματα καθαρά. Ζητά να αφήσουμε στην άκρη ό,τι μας δίδαξαν στραβά για το «τέλειο σώμα». Δεν υπάρχει τέλειο σώμα. Υπάρχει μόνο το σώμα που μας κουβαλάει ως εδώ- που μας σηκώνει από το κρεβάτι, που μας κρατάει όρθιους στη δουλειά, που μας ρίχνει στην αγκαλιά της θάλασσας όταν η ζέστη γίνεται ανυπόφορη, αλλά και στις αγκαλιές των ανθρώπων που αγαπάμε και μας αγαπούν.
Φέτος, ας πούμε όχι στο bodyshaming. Ας πούμε όχι στις κρίσεις, στα μισόλογα, στα βλέμματα που κλέβουν χαμόγελα. Ας πούμε ναι στην ελευθερία του σώματος, ναι στην αποδοχή, ναι στην πραγματική ζωή χωρίς φίλτρα, ρετούς και τοξικές νόρμες. Γιατί όλα τα σώματα αξίζουν θάλασσα. Ανεξαρτήτως κιλών, χειρουργείων, τατουάζ, κυτταρίτιδας ή κοιλιακών. Αν κάτι χρειαζόμαστε φέτος στις παραλίες, είναι αντηλιακό, όχι ντροπή.
Διαβάστε επίσης
ΕΟΤ και Netflix συνεργάζονται σε ένα μοναδικό βίντεο για τον ελληνικό τουρισμό
Σχετικά Άρθρα
Google News