Κάθε φορά που κάποιος ρωτάει ένα θύμα σεξουαλικής βίας τι φορούσε τη στιγμή της επίθεσης, υπονοεί ότι εκείνος ή εκείνη ευθύνεται και ότι θα μπορούσε να την αποτρέψει. Οι κατηγορίες προς το πρόσωπο του θύματος παίρνουν την ευθύνη από τον δράστη και την τοποθετούν στους ώμους του θύματος.

Για την καταπολέμηση του μύθου ότι η σεξουαλική παρενόχληση θα μπορούσε να αποφευχθεί από το θύμα, δημιουργήθηκε η έκθεση «Τι φορούσες;» που δείχνει τι φορούσαν τα θύματα κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Η ιδέα γεννήθηκε από την Jen Brockman, διευθύντρια του KU’S Sexual Assault Prevention and Education Center και την Dr. Mary A. Wyandt-Hiebert που επιβλέπει όλα τα προγράμματα του κέντρου εκπαίδευσης για τον βιασμό του Πανεπιστημίου του Αρκάνσας.

Τα πρώτα εκθέματα τοποθετήθηκαν από φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας το 2014, οι οποίοι συμμετείχαν με την ανταλλαγή σύντομων περιγραφών του τι φορούσαν όταν έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.


Η έκθεση είχε τρομερή απήχηση, δεδομένου ότι από τότε που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά πριν από 5 χρόνια, ταξίδεψε από το ένα πανεπιστήμιο στο άλλο. Έχει επίσης εμπνεύσει άλλες παρόμοιες εκθέσεις και προκάλεσε έντονη συζήτηση γύρω από το γιατί ο κόσμος κατηγορεί τα θύματα της επίθεσης.

Δείτε μερικά από τα εκθέματα και τις ιστορίες τους

«Ένα ριγέ φόρεμα. Μήνες αργότερα, η μητέρα μου στεκόταν μπροστά στη ντουλάπα μου και παραπονιόταν επειδή δεν φορούσα πια κανένα από τα φορέματα μου. Ήμουν έξι ετών».

«Φορούσα το μπικίνι μου. Κάναμε κανό στο ποτάμι όλη μέρα. Ήταν πολύ διασκεδαστικό! Ξαφνικά μπήκαν στη σκηνή μου καθώς προσπαθούσα να αλλάξω ρούχα».

«Την αγαπημένη μου κίτρινη μπλούζα, αλλά δεν θυμάμαι τι παντελόνι φορούσα. Θυμάμαι να είμαι τόσο μπερδεμένος και απλά να θέλω να φύγω από το δωμάτιο του αδελφού μου».

«Μπλουζάκι και τζιν. Αυτό συνέβη τρεις φορές, από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Κάθε φορά φορούσα ένα μπλουζάκι και τζιν παντελόνι».

«Έλειψα από τη δουλειά δύο μέρες. Όταν γύρισα, το αφεντικό μου, με ρώτησε το ίδιο πράγμα. «Ένα μπλουζάκι και τζιν, εσείς τι φοράτε σε έναν αγώνα μπάσκετ;», είπα. Έφυγα και δεν επέστρεψα ποτέ».

από Μαρία Ιωαννάτου