Εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια, μια μπαλαρίνα και ο καβαλιέρος της στροβιλίζονται αγκαλιασμένοι στον ρυθμό ενός βαλς – και πάντα, στο τέλος του χορού, ανταλλάσσουν ένα φιλί. Δεν είναι άνθρωποι, είναι οι ήρωες ενός παλιού παιχνιδιού που δεν αγοράστηκε ποτέ, αλλά έζησε στην καρδιά μιας ολόκληρης γενιάς.
Το παιχνίδι αυτό δέσποζε στη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου στις Φέρες του Έβρου. Εκεί, γενιές παιδιών στάθηκαν θαυμάζοντάς το, κολλώντας τις παλάμες τους στο τζάμι και λέγοντας με λαχτάρα: «Μαμά, μπαμπά, το θέλω!» Κι όμως, κανείς δεν το απέκτησε ποτέ. Οι ιδιοκτήτες του καταστήματος το κράτησαν για τον εαυτό τους — ή ίσως για όλους μας.
Σήμερα, αυτό το μοναδικό κομμάτι νοσταλγίας έχει βρει νέο σπίτι στο Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Φερών, χάρη στον πρόεδρό του, Νικόλαο Γκότση. Μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, εξηγεί:
«Είναι ένα μικρό ζευγάρι παιχνιδιών, πλαστικά ανθρωπάκια ντυμένα με ρούχα της εποχής, τοποθετημένα πάνω σε ξύλινη βάση. Η μπαλαρίνα περιστρέφεται απαλά χάρη σε έναν μηχανισμό, ενώ ο χορευτής παραμένει σταθερός. Και στο τέλος του χορού, τα χείλη τους συναντιούνται — χάρη σε μαγνήτες, όπως ανακαλύψαμε χρόνια αργότερα.»
Το παιχνίδι που έγινε σημείο αναφοράς
Η χρονολογία κατασκευής του παιχνιδιού παραμένει άγνωστη, ωστόσο, τα υλικά και τα καλώδια ηλεκτρικής σύνδεσης υποδηλώνουν ότι πρόκειται για προϊόν της δεκαετίας του 1960 — πιθανότατα ελληνικής κατασκευής. Παρόμοια παιχνίδια υπήρχαν, αλλά κανένα δεν απέκτησε τον χαρακτήρα και τη φήμη αυτού.
Η ιστορία του ξεκινά από τον αείμνηστο Φώτη Ιωαννίδη, ιδιοκτήτη ενός πολυκαταστήματος που πουλούσε σχολικά, παιχνίδια και αρώματα. Τοποθέτησε το ζευγάρι στη βιτρίνα του, κι από τότε έγινε σημείο αναφοράς. Κάθε απόγευμα, οι πελάτες περίμεναν να μπει στην πρίζα για να ξεκινήσει ο χορός. Με περιστροφές απλές και κινήσεις γλυκές, ο μικρός μηχανισμός έμοιαζε να παγώνει τον χρόνο. Το παιχνίδι έγινε η άτυπη «μασκότ» του μαγαζιού — τόσο γνωστή στους ντόπιους όσο και στους τουρίστες που περνούσαν από την πόλη.
Με το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο κ. Γκότσης αγόρασε διάφορα αντικείμενα. Μέσα σε μια κούτα, ανακάλυψε το γνωστό παιχνίδι. Χωρίς δεύτερη σκέψη, το πήρε και του έδωσε μια νέα ζωή στο μουσείο.
Σήμερα, το ζευγάρι συνεχίζει να χορεύει στον δεύτερο όροφο του πέτρινου μουσείου των Φερών. Ο μηχανισμός λειτουργεί ακόμα κανονικά, και το κοινό μπορεί να παρακολουθήσει τον αιώνιο χορό τους. Όπως λέει ο κ. Γκότσης:
«Δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι ένα μικρό μουσείο συναισθημάτων. Είναι γλυκό, απόκοσμο, σχεδόν μελαγχολικό· ένα σύμβολο αθωότητας και συλλογικής μνήμης.»
Διαβάστε επίσης
Μυθικός Πετρούνιας: 8η φορά πρωταθλητής Ευρώπης ο «Άρχοντας των Κρίκων»
20 χρόνια attica: Η καρδιά της Αθήνας χτύπησε στον ρυθμό της μόδας με ένα ανεπανάληπτο fashion event
Σχετικά Άρθρα
Google News