Οκτώβριος: Ο μήνας που μάς καλεί να στραφούμε με αγάπη στο σώμα μας

Ο Οκτώβριος πάντα είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να μας συγκινεί. Τα φύλλα των δέντρων αλλάζουν χρώματα, η μέρα μικραίνει, και η αίσθηση του φθινοπώρου γεμίζει την ατμόσφαιρα με νοσταλγία και απαλές αποχρώσεις. Όμως, αυτός ο μήνας έχει και μια άλλη διάσταση, έναν πιο σοβαρό και βαθύ συμβολισμό: είναι ο μήνας της ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού. Ο Οκτώβριος μάς καλεί να στραφούμε με αγάπη προς το σώμα μας, να αγκαλιάσουμε τη ζωή και να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας την αξία της #πρόληψης.

Κάθε γυναίκα που έχει δώσει τη μάχη της με τον καρκίνο του μαστού γνωρίζει ότι το ταξίδι αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ιατρική πρόκληση. Είναι ένας δρόμος μεταμόρφωσης, βαθιάς αλλαγής και ανακάλυψης. Όταν η θεραπεία ολοκληρώνεται…η ψυχολογία αλλάζει. Η ίδια η ζωή μοιάζει διαφορετική. Είναι σαν να κοιτάζεις τον κόσμο μέσα από έναν καθρέφτη που, ξαφνικά, αντανακλά με μεγαλύτερη διαύγεια όλα όσα είχες σταματήσει να εκτιμάς στην καθημερινότητα σου.

Η σχέση με τον εαυτό σου μετά τη μάχη με τον καρκίνο γίνεται πιο ουσιαστική. Όσα θεωρούσες δεδομένα, τώρα τα κοιτάς με αγάπη και ευγνωμοσύνη. Η υγεία σου γίνεται το μεγαλύτερο δώρο της ζωής σου. Αγαπάς την κάθε στιγμή, το πρωινό φως που περνάει από το παράθυρο, το άγγιγμα του αέρα στο δέρμα, το χαμόγελο ενός αγαπημένου προσώπου, την σιγαλιά του δάσους, την ευωδιά ενός λουλουδιού, την απεραντοσύνη της θάλασσας, όλα μα όλα γίνονται πρωτόγνωρα.

Η διαδρομή με τον καρκίνο του μαστού είναι μια από τις πιο δύσκολες που μπορεί να διαβεί μια γυναίκα. Δεν πρόκειται μόνο για μια μάχη του σώματος, αλλά και για μια ψυχολογική αναμέτρηση που επαναπροσδιορίζει τη #θηλυκότητα και την αντίληψη για την ίδια την ύπαρξη σου. Η ψυχή καλείται να επουλώσει πληγές που κανείς άλλος δεν μπορεί να δει.

Η αφαίρεση του μαστού είναι #ακρωτηριασμός. Δεν σου το λέει κανείς αλλά έτσι το βιώνεις. Κανείς δεν σου δίνει τον οδικό χάρτη της διαδρομής σου μετά από την επέμβαση. Κανείς δεν σε βοηθάει να διαπλεύσεις μέσα από το #πένθος που νιώθεις. Κανείς δεν σε προειδοποιεί ότι θα αλλάξει ο τρόπος που ντύνεσαι, ο τρόπος που κοιμάσαι, ότι η γυναικεία φιλαρέσκεια σου θα εξαφανιστεί, ότι το δέρμα στην τομή θα μοιάζει…νεκρωμένο. Ακόμη και αν είναι μια χειρουργική πράξη που σου χάρισε την ζωή, εσύ γνωρίζεις ότι η ψυχή σου δεν θα είναι ίδια. Η απώλεια του στήθους είναι η απώλεια ενός συμβόλου άρρηκτα συνδεδεμένου με την θηλυκή ταυτότητα, με την μητρότητα, τον ερωτισμό.

Μέσα από αυτή τη δοκιμασία, όμως, αναδύεται κάτι πιο βαθύ. Κάτι που ξεπερνά την απώλεια και αναζητά την αποδοχή, την αυτοανακάλυψη και την επανένωση με το σώμα σου. Κάθε γραμμή, κάθε ουλή, κάθε αλλαγή είναι μια υπενθύμιση της δύναμης, της επιμονής και της πίστης που κρύβει μέσα της η διεκδίκηση της ζωής. Αυτή η νέα αντίληψη για την ομορφιά και την αξία της ύπαρξης μπορεί να ανοίξει δρόμους για μια βαθύτερη αγάπη προς τον εαυτό σου. Μια αγάπη που δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα. Η αυτοφροντίδα, η αποδοχή των αλλαγών και η κατανόηση ότι η ζωή μας δεν καθορίζεται από τα εξωτερικά μας χαρακτηριστικά είναι τα κλειδιά για την επούλωση της ψυχής.

Ο Οκτώβριος ετοιμάζεται να ρίξει την αυλαία του αλλά τα φώτα των προβολέων θα βρίσκονται πάνω στη δύναμη όλων εκείνων των γυναικών που πολέμησαν ηρωικά μια άνιση μάχη με τον καρκίνο και νίκησαν. Όλων εκείνων των γυναικών που αγάπησαν τον εαυτό τους πιο συνειδητά και συναισθάνθηκαν το πόσο πολύτιμες και μοναδικές ψυχές είναι. Που σκύβουν μητρικά πάνω στις υπόλοιπες γυναίκες προτρέποντας τις να προσέχουν την υγεία τους, να αγαπούν τον εαυτό τους, να εκτιμούν την κάθε στιγμή, την κάθε ανάσα, την κάθε νίκη – μικρή ή μεγάλη – που θα τις φέρει πιο κοντά στην ουσία της ζωής.