Έχετε και σεις νιώσει ντροπή για το σώμα σας; Κάποια στιγμή στη ζωή σας σίγουρα. Πώς είναι όμως να κρύβεις το σώμα σου για μια ολόκληρη ζωή και όταν πια καταφέρνεις να ξεπεράσεις το φόβο σου να φτάνεις σε σημείο να το αγαπάς κιόλας;
Η Amari Pollard γράφει στο popsugar.com πώς κατάφερε να αγαπήσει πραγματικά το σώμα της…
“Πάντα μου άρεσε να καλύπτω το σώμα μου. Πόση μικροκαμωμένη ένιωθα κάτω από τα τεράστια πουλόβερ μου… Κανείς δεν μπορούσε να προσδιορίσει το ακριβές σχήμα του σώματός μου. Ούτε να το κρίνει ούτε να το αναλύσει. Όσο ήμουν “καλυμένη” υπήρχε αρκετός χώρος ανάμεσα σε εμένα και τους άλλους και σε αυτόν τον χώρο ένιωθα ασφαλής…
Ένιωθα τόσο άνετα όσο ήμουν ντυμένη με όλα αυτά τα τεράστια ρούχα που η ιδέα και μόνο του γυμνού μου σώματος ήταν πολύ άβολη. Όταν ήμουν πιο μικρή και ντυνόμουν στο δωμάτιο κοιτούσα πάντα το πάτωμα για να αποφεύγω να κοιτάζω την εικόνα μου στον καθρέφτη. Κι όταν ετοιμαζόμουν για ντουζ σκάρωνα ολόκληρη στρατηγική. Χαμήλωνα τα φώτα, έβγαζα τα ρούχα μου και ετρεχα με φόρα στο μπάνιο με τα μάτια καρφωμένα στην μπανιέρα. Αν κάποιο κομμάτι ξέφευγε και το μάτι μου έπιανε κάποια εικόνα από τον καθρέφτη, περνούσα την ώρα μου στο μπάνιο αναλύοντας το σώμα μου.
Δεν ξέρω πότε άρχισα να “αντιπαθώ” το σώμα μου. Δεν ήξερα ούτε πώς να το εκτιμήσω ούτε πώς να το αποδεχτώ. Δεν ήξερα ούτε σε ποιο σωματότυπο να κατατάξω την εμφάνισή μου. Σίγουρα είχα κάποια κιλά παραπάνω, αλλά όσο και αν οι γονείς μου επέμεναν πως είμαι όμορφη, εγώ ένιωθα σα γουρούνι!
Μεγαλώνοντας άκουγα συζητήσεις για τα κιλά και το βάρος και περισσότερο με ιντρίγκαραν εκείνες που αφορούσαν παιδιά. Συχνά άνθρωποι έλεγαν πόσο γλυκά είναι τα παιδάκια με παραπάνω κιλά. Η γλύκα αυτή όμως φαίνεται ότι τελείωνε μετά από μια ηλικία. Μετά από αυτή την ηλικία όπως φαίνεται τα παραπάνω κιλά παύουν να είναι συμπαθή.
Τότε ήταν πιθανότατα και η στιγμή που η απέχθεια για τον εαυτό μου άρχισε, όταν το παιδικό λίπος δεν έφευγε από πάνω μου. Καταλάβαινα πλέον πώς ήταν το σώμα μου σε σύγκριση με τα άλλα. Έβλεπα τα περιοδικά και τι αυτά πρότειναν, άκουγα τα σχόλια των άλλων για τα παραπανίσια κιλά. Δεν ένιωθα όμορφη, δεν ένιωθα επιθυμητή.
Και ενώ δεν χρειάζεται η επιβεβαίωση των άλλων για να νιώσεις αγαπητή, εγώ στηριζόμουν σε αυτό!
Αυτά τα αρνητικά συναισθήματα έγιναν τα εργαλεία για την ενίσχυση της αρνητικής γνώμης για τον εαυτό μου. Ένιωθα πως το πρόβλημα ήταν το σώμα μου και πως αν, με κάποιον τρόπο, κατάφερνα να το αλλάξω όλα θα γίνονταν καλύτερα, όλα θα λύνονταν!
Όταν άρχισα να παίζω λακρός στο γυμνάσιο έχασα έναν μεγάλο αριθμό κιλών. Κι όμως ακόμα και πιο αδύνατη δεν ένιωθα άνετα με το σώμα μου. Η απώλεια κιλών, λοιπόν, δεν είχε τα αποτελέσματα που ήθελα. Εκείνο, όμως, που βοήθησε ήταν οι γυμναστές μου. Όταν μου εξήγησαν τι σχέση είχε το σώμα μου με το παιχνίδι. Τα πιο δυνατά πόδια μου ήταν η βάση για καλύτερη απόδοση. Ήταν σημάδι δύναμης και σταθερότητας. Με έκαναν καλύτερη στην άμυνα, αλλά και στην επίθεση.
Κοιτούσα το γήπεδο και έβλεπα μια γκάμα από σώματα, όλα σχεδιασμένα για κάποιο σκοπό. Όλα να χαίρουν εκτίμησης και αποδοχής. Τα σώματά μας υπηρετούσαν ένα σκοπό. Σημασία δεν είχε να αλλάξεις το σώμα σου, αλλά το να το βελτιώσεις ώστε να γίνει δυνατότερο. Αρχίζοντας να αντιλαμβάνομαι το σώμα μου κατά αυτόν τον τρόπο άρχισα και να εκτιμώ ότι ήταν δικό μου.
Είναι απίστευτο το πόσοι τρόποι υπάρχουν για να μισήσεις το σώμα σου χωρίς ουσιαστικό λόγο…
Το λακρός με ανάγκασε να δω το σώμα μου και το πόσο τοξικά του συμπεριφερόμουν. Έτσι αποφάσισα να αγαπήσω το σώμα μου και να του δώσω την προσοχή που του χρειαζόταν, ξεκινώντας φυσικά από τη ρουτίνα του μπάνιου μου. Πλέον δεν έτρεχα στη ντουζιέρα. Κοιτούσα το σώμα μου, ακόμα και τα σημεία που μισούσα. Το μελετούσα για να το κάνω καλύτερο.
Στην αρχή ένιωθα παράξενα, όπως με όλα τα καινούρια πράγματα που ξεκινώ. Κι όταν ήμουν περισσότερο αυστηρή με τον εαυτό μου τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Άφηνα, όμως, τον εαυτό μου να έχει και αυτές τις στιγμές ανασφάλειας. Για να εκτιμώ κάθε μικρή λεπτομέρεια του εαυτού μου. Για να αγαπήσω το σώμα μου έπρεπε να αγαπήσω και κάθε πτυχή του εαυτού μου, του χαρακτήρα μου, του ποια ήμουν.
Και τώρα, ακόμα και τόσα χρόνια μετά, αυτή είναι η ρουτίνα του μπάνιου μου. Μελετώ το σώμα μου, αναλύω τις ανασφάλειές μου. Το να νιώσεις άνετα με το σώμα σου είναι μια ολόκληρη διαδικασία που χρειάζεται δουλειά.
Έμαθα ότι το να αγαπάς τον εαυτό σου και εκείνα που σε κάνουν αυτό που είσαι είναι πολύ σημαντικό!
Θα μου άρεσε πολύ να πω ότι νιώθω κάθε μέρα άνετα με το σώμα μου, αλλά αυτό δεν ισχύει και δεν πειράζει… Αυτό είναι κομμάτι της ανθρώπινης υπόστασής μου. Και δεν βρήκα κανένα ενδιαφέρον στο να προσπαθώ να είμαι κάτι άλλο από εμένα.
Μπορώ, πλέον, να δω και να αναγνωρίσω την ομορφιά σε ένα άλλο σώμα αγαπώντας παράλληλα και το δικό μου!
Το να μιλάς στον εαυτό σου στον καθρέφτη μπορεί να ακούγεται παράξενο και μπορεί επίσης να μην έχει αποδειχθεί η χρησιμότητά του, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι το να αλλάξουμε τη ρητορική απέναντι στο σώμα μας είναι πολύ σημαντικό.
Και νιώθω τόσο όμορφα μπορώντας να κοιτάξω τον εαυτό μου και νιώθωντας άνετα. Μου αρέσουν τα φουντωντά μαλλιά μου και το σκούρο δέρμα μου, οι ραγάδες και η κάθε μικρή αλλαγή στο σώμα μου. Νομίζω οι περισσότεροι άνθρωποι υποτιμούν το πόσο λυτρωτικό μπορεί να είναι να αγαπάς τον εαυτό σου…
Και γω νιώθω τόσο ελεύθερη…
Σχετικά Άρθρα
Google News