Αρχική > Μουσική > Γιώργος Περρής: «Φοβάμαι μην τυχόν δεν αγαπήσω ή δεν αγαπηθώ όσο θέλω»

Γιώργος Περρής: «Φοβάμαι μην τυχόν δεν αγαπήσω ή δεν αγαπηθώ όσο θέλω»

Ο Γιώργος Περρής με τη χαρακτηριστική, ζεστή φωνή του και το πάθος του για το τραγούδι οδηγεί σταθερά τα… όνειρα και επιστρέφει με νέο άλμπουμ και τραγούδια που «γέννησαν» η Ευανθία Ρεμπούτσικα, σε μία άκρως γόνιμη στιγμή της και η Λίνα Νικολακοπούλου με την πάντα επίκαιρη και διεισδυτική ματιά της.

Ο ταλαντούχος ερμηνευτής, αυτό το δύσκολο καλοκαίρι λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, ξεκινά περιοδεία ανά την Ελλάδα με την Ευανθία Ρεμπούτσικα σε σολιστικό ρόλο καθώς και την 5μελή ορχήστρα τους. Το ταξίδι αυτής της συνεργασίας ξεκινάει από το Βεάκειο θέατρο στις 17/7 και θα ακολουθήσουν συναυλίες σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.

Εμείς μιλήσαμε με τον Γιώργο Περρή για τη νέα αυτή δουλειά, την περιοδεία των… ονείρων και όχι μόνο…

Τι είναι η μουσική για εσάς;

Τα πάντα, όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Κυλάει μέσα μου όπως το αίμα στις φλέβες μου και το οξυγόνο στην αναπνοή μου, χωρίς υπερβολή. Η μουσική έδωσε ελευθερία και θάρρος σε ένα τόσο ντροπαλό και φρικτά ανασφαλές παιδί όπως είμαι εγώ. Έγινε το αποκούμπι μου, το λιμάνι μου, ο πιο πιστός μου σύντροφος και η απόλυτη προτεραιότητα μου. Για τη μουσική ξεπέρασα τα όριά μου, βρήκα αποθέματα υπομονής και επιμονής εκεί που νόμιζα ότι τα είχα εξαντλήσει όλα. Η μουσική επίσης θεωρώ πως με έκανε έναν άνθρωπο που έχει να προσφέρει κάτι στην κοινωνία. Με ταξίδεψε, με απογείωσε, με προσγείωσε και μου έδωσε ελπίδα στις πιο δύσκολες στιγμές μου.

Πρώτη σας μουσική ανάμνηση;

Κλεισμένος σε μία ντουλάπα στα 4 μου, ακούω το «Χάρτινο το Φεγγαράκι» με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη από τα ακουστικά του πρώτου μου Walkman. Για πρώτη φορά στη ζωή μου κατάλαβα πως αν πιστέψω κάτι πολύ, ίσως και να γίνει πραγματικότητα.

Αν δεν ήσασταν μουσικός θα ήσασταν…

Ειλικρινά δεν ξέρω. Κάτι γύρω από τη μουσική πάλι θα ήταν. Ίσως παραγωγός, ίσως μάνατζερ. Ή αλλιώς μάγειρας. Θα είχα ένα μικρό ωραίο ταβερνάκι κάπου κοντά στη θάλασσα και θα μαγείρευα για όλο τον κόσμο κάθε μέρα.

Καλλιτέχνες ορόσημα για εσάς;

Νάνα Μούσχουρη, Μάνος Χατζιδάκις, Charles Aznavour, Lara Fabian, Μαρία Κάλλας, George Michael, Νίκος Γκάτσος, Λίνα Νικολακοπούλου. Νομίζω πως αυτοί οι καλλιτέχνες συνθέτουν στο μεγαλύτερο βαθμό το δικό μου μωσαϊκό, τις επιρροές μου. Από εκείνους πήρα τα στοιχεία που «ζήλεψα».

Μιλήστε μας για τη νέα σας δουλειά «Σταθερά στα όνειρα». Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τις δύο σπουδαίες κυρίες του ελληνικού τραγουδιού, την Ευανθία Ρεμπούτσικα και την Λίνα Νικολακοπούλου;

Ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα που έκανα στην Ευανθία. Την Ευανθία την ακούω και την θαυμάζω από την εφηβεία μου. Οι ορχηστρικοί της δίσκοι έπαιζαν συνεχώς στο σπίτι και πάντα ονειρευόμουν να την τραγουδήσω. Οι μελωδίες της με συγκινούν βαθιά και ανεξήγητα, όπως συνήθως μόνο η μουσική ξέρει να προκαλεί. Εκείνο τον καιρό λοιπόν ετοίμαζα τον δεύτερο αγγλόφωνό μου δίσκο και ήθελα να έχω δυο αυθεντικά, ελληνικά κομμάτια στο δίσκο και έτσι τόλμησα να της τηλεφωνήσω με όλο το θάρρος. Στον καφέ που ήπιαμε, η Ευανθία με ένα τεράστιο χαμόγελο και με αυτή την υπέροχη ανοιχτή καρδιά της μου είπε το ναι κι έτσι γεννήθηκαν τα «Ποιος Φοβάται Την Αγάπη» και η «Ηλιοφάνεια» σε στίχους του Άρη Δαβαράκη. Λίγο αργότερα αποφασίσαμε να κάνουμε έναν ολοκληρωμένο δίσκο μαζί και έτσι προσεγγίσαμε την Λίνα και γεννήθηκαν τα καινούργια μας τραγούδια. Η Λίνα είναι βίβλος για μένα, μέσα από τον στίχο της μου έχουν λυθεί ερωτηματικά για τη ζωή και τον έρωτα, αλλά μου έχουν γεννηθεί κι άλλα τόσα. Νιώθω πραγματικά μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη που ήρθαμε κοντά οι 3 μας και κάναμε αυτά τα υπέροχα τραγούδια και χαίρομαι ιδιαίτερα που ένωσα αυτές τις σπουδαίες γυναίκες για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια. Είναι υπέροχο σαν εμπειρία να δουλεύεις με δύο γυναίκες που η καθεμία έχει διανύσει τη δική της πορεία, τα δικά της χιλιόμετρα στην εθνική μας μουσική οδό, αλλά και να βλέπεις τον αυθορμητισμό, την υπέροχη αυτή «συνενοχή» μεταξύ τους. Και για μένα προσωπικά είναι πολύ σημαντικό το ότι επιστρέφω με νέο υλικό στα ελληνικά μετά από 10 χρόνια με έναν τέτοιο δίσκο. Πιστεύω πως θα τον κουβαλάω σαν παράσημο στα γαλόνια μου. Το άλμπουμ αυτό μέσα μου άνοιξε μία πόρτα χωρίς επιστροφή, έγινε πυξίδα και κατεύθυνση για το μέλλον μου.

«Η κυκλοφορία ενός ολοκληρωμένου δίσκου είναι λόγος για γιορτή» διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου της νέας σας δουλειάς. Θέλετε να κάνετε ένα σχόλιο επ’ αυτού;

Δεν είναι μυστικό ότι η δισκογραφία διανύει πολύ δύσκολους καιρούς. Κατ’ αρχάς αναπόφευκτα, καθώς άλλαξε ο τρόπος που ακούμε μουσική και συνηθίσαμε στο να έχουμε δωρεάν πρόσβαση σε εκείνη και κατά δεύτερο διότι η μουσική βιομηχανία από μόνη της κολυμπάει σε θολά νερά εδώ και αρκετά χρόνια. Δημιούργησε ένα επικίνδυνο μοντέλο που αφαίρεσε την αξία, τόσο οικονομική όσο και κυρίως πνευματική, που θα έπρεπε να έχει. Είναι πολύ δύσκολο λοιπόν για τους καλλιτέχνες της σημερινής εποχής να ηχογραφούν ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές, θέλει μεγάλη προσπάθεια και πρέπει να υπερβείς πολλά εμπόδια. Γι’ αυτό και πια σχεδόν όλοι κυκλοφορούμε σκέτα singles. Η κυκλοφορία ενός ολοκληρωμένου δίσκου και μάλιστα ως έργο δύο δημιουργών θυμίζει ξεχασμένες εποχές αλλά ταυτόχρονα δίνει και θάρρος και ελπίδα ότι η μουσική δεν πρόκειται με κανένα τρόπο να σταματήσει. Πάντα θα βρίσκει χώμα να ανθίσει η ρίζα.

Αν κλείσετε τα μάτια σας, σε ποια καλλιτεχνική σας στιγμή σας αρέσει να ανατρέχετε;

Ευτυχώς είναι αρκετές. Αν κλείσω τα μάτια, θυμάμαι το τελευταίο μισάωρο στο καμαρίνι μου στο Ηρώδειο, όταν με έπιασαν κλάματα με αναφιλητά από το τρακ, το Lincoln Center στη Νέα Υόρκη όπου έβλεπα μία τεράστια παραγωγή να έχει στηθεί γύρω μου για τη μαγνητοσκόπηση της συναυλίας, μία διαδρομή σε ένα ταξί στον Καναδά όπου άκουσα για πρώτη φορά τραγούδι μου στο εξωτερικό στο ραδιόφωνο, η γνωριμία μου με τον Michel Legrand, τα ατελείωτα αεροπλάνα και το βλέμμα της Ευανθίας και της Λίνας που με άκουγαν όπως ηχογραφούσα το τελευταίο τραγούδι στο στούντιο.

Σε δέκα χρόνια φαντάζεστε τον εαυτό σας να…

ταξιδεύει πολύ τη μουσική του σε διάφορα μέρη του κόσμου, να έχει αφήσει πολλά τραγούδια πίσω του, να ζει όσο πιο ευτυχισμένος γίνεται με παιδιά γύρω του, να είναι λιγότερο ανασφαλής. Α και επιτέλους να πάψει να έχει τόσες αμφιβολίες…

Μεγαλύτερος φόβος σας;

Φοβάμαι μην τυχόν και δεν αγαπήσω ή δεν αγαπηθώ όσο θέλω: Μέχρι την τελευταία σταγόνα.

Μελλοντικά σχέδια…

Κατ’αρχάς μόλις κυκλοφόρησε ο δίσκος μας «Σταθερά Στα Όνειρα» με την Ευανθία Ρεμπούτσικα, την Λίνα Νικολακοπούλου και τον Άρη Δαβαράκη, τον οποίο θα παρουσιάσουμε ζωντανά στο Βεάκειο στις 17/7 καθώς και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας το καλοκαίρι. Ταυτόχρονα, τον Σεπτέμβριο θα μαγνητοσκοπήσουμε το επόμενο μου τηλεοπτικό αφιέρωμα για το αμερικανικό κανάλι PBS το οποίο θα προβληθεί του χρόνου το καλοκαίρι στις ΗΠΑ και τον Καναδά ενώ παράλληλα έχω αρχίσει τις ηχογραφήσεις για τον επόμενο διεθνή μου δίσκο που θα κυκλοφορήσει του χρόνου.

Ακούστε τα τραγούδια στο YouTube: https://www.youtube.com/user/GeorgePerrisTV

Βρείτε ολόκληρο το album σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα και τις streaming υπηρεσίες: https://GeorgePerris.lnk.to/StatheraStaOneira

Info:

Θέατρο Βεάκειο Παρασκευή 17 Ιουλίου

Προπώληση : viva.gr και στα εκδοτήρια του Δημοτικού Θεάτρου/