Σε ηλικία 8 ετών μπήκε σ’ ένα μυστήριο ρέμα κι από τότε χάθηκαν τα ίχνη του. Στέλνει τις ιστορίες του μέσω ταχυδρομικών αερόστατων, ενώ υπάρχουν φήμες ότι ζει στη Χώρα των Περασμένων Περαστικών (εκεί όπου πάνε όλα τα χαμένα πράγματα) και ότι επισκέπτεται τα παιδιά με το όνομα «Φανταστικός Lebee».



Ο λόγος για τον Γιώργο Λεμπέση που έχει αποσπάσει Βραβείο Πρωτότυπης Ιστορίας και Βραβείο Κοινού για τα διηγήματά του «4 σελίδες» και «Πρώτη πτήση», ενώ έχει ψηφιστεί δυο φορές στις «Πένες της χρονιάς» μέσα στους δέκα καλύτερους συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας όλων των εποχών.  Θεωρείται ένας από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας, έχοντας στο ενεργητικό του 7 μπεστ σέλερ, 12 διηγήματα για ενηλίκους και μεταφράσεις σε Αγγλικά, Αραβικά και Τούρκικα. 

Φέτος κάνει… βουτιές στο θέατρο Παλλάς, καθώς η δική του «Βυθούπολη» πήρε σάρκα κι οστά από τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Φωκά Ευαγγελινού, ενώ σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της εταιρείας Amuse συντόνισε την  ομάδα που δημιούργησε το εντυπωσιακό 3d video mapping στη Βουλή την περίοδο των Χριστουγέννων. 

Εμείς είχαμε μία πολύ ενδιαφέρουσα και εφ όλης της ύλης συζήτηση μαζί του!


Πού μεγάλωσατε;
Κάτω από μια τεράστια αμυγδαλιά, στους πρόποδες μιας κούνιας μέσα στο βασίλειο των Μελισσών.

Αγαπημένη παιδική ανάμνηση;
Όταν μεγαλώσω θα σας πω, για την ώρα είμαι στη διαδικασία παιδικών εμπειριών, πολύ νωρίς για αναμνήσεις.

Ο παιδικός ήρωας που υπήρξε «καθοριστικός» στη ζωή σας;
Ο φίλος μου ο Πήτερ Παν που ερχόταν κάθε Τρίτη και μου περιέγραφε τις περιπέτειες του Γιωργάρα του Γαργάρα που έτρωγε φασουλόζουμο για να δυναμώσει.

Πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας;
Αν και από μικρός σκάλιζα στιχάκια δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι μια μέρα θα γράφω βιβλία, θεατρικά έργα και θα δημιουργώ κόσμους για μικρούς και μεγάλους. Αυτή η μέρα ήρθε μπροστά μου μέσα από ένα θεαματικό πάρκο που δημιούργησα για λογαριασμό της εταιρίας που εργαζόμουν τότε. Ήρθε αναπάντεχα, χτύπησε την πόρτα του μυαλού μου και από τότε η συγγραφή και η δημιουργία είναι ολόκληρη η ζωή μου.

Τι βλέπουμε στη Βυθούπολη;
Βλέπουμε μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, αλλά και συγκίνηση που μιλάει για τη δύναμη της ειρήνης και της ελευθερίας, για το πόσο ευθύνη έχουμε όλοι μας απέναντι τους και για το κατά πόσο η ενότητα όλων μας κάνει πραγματικούς ανθρώπους σε μια κοινωνία που ξέρει να συγχωρεί, να μαθαίνει, να θυμάται και να εξελίσσεται. Βλέπουμε μια ιστορία που σε όλη τη διάρκειά της χτίζει τη μετάλλαξη του κακού σε καλό.

Τι θέλετε να πάρουν τα παιδιά από τη Βυθούπολη;
Αρχικά θέλω να ψυχαγωγηθούν. Να γελάσουν, να προβληματιστούν, να χτίσουν μια όμορφη εμπειρία με τους γονείς τους. Στη συνέχεια θέλω να καταλάβουν πως η ειρήνη και η ελευθερία είναι στο χέρι όλων μας και πως είμαστε υπεύθυνοι για την ζωή μας ως πολίτες ενός συνόλου. Θα ήθελα όσο μπορώ μέσα από το έργο μου, να δώσω στα παιδιά και στους γονείς αφορμές για να φτιάξουμε ένα ακόμα καλύτερο μέλλον για όταν αυτά τα παιδιά θα κρατάνε τον κόσμο στα χέρια τους. Χρειαζόμαστε σε αυτό το σημείο της ανθρωπότητας, πολίτες με συνείδηση, συναίσθημα, γνώση και σωστά δομημένη κρίση.

Πόσο δύσκολο κοινό είναι τα παιδιά;
Είναι γνωστό πως τα παιδιά είναι το πιο δύσκολο κοινό. Υπάρχουν παιδιά που έχουν παιδεία από τους γονείς τους και παρακολουθούν πολιτισμένα μια παράσταση υπάρχουν όμως και εκείνα που έχουν πάρει το λάθος μήνυμα πως το θέατρο είναι σαν τον παιδότοπο. Αυτό είναι μια από τις δυσκολίες στο θέατρο για παιδιά, ωστόσο είμαι τυχερός γιατί σε όλες τις παραστάσεις μου το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών παρακολουθούν και συμμετέχουν μαζί με τους γονείς τους. Ακόμα μια δυσκολία που κάνει τη δουλειά μας πιο ενδιαφέρουσα και με ακόμα μεγαλύτερες ευθύνες είναι πως τα παιδιά δεν κρύβονται πίσω από τις λέξεις. Θα πουν τη γνώμη τους αυθόρμητα και με απόλυτη ειλικρίνεια. Επιπλέον θα καταγράψουν μέσα τους την πληροφορία με τόση δύναμη που μπορεί το έργο να τους ακολουθεί πολύ καιρό ίσως και για πάντα. Αυτό για εμένα είναι που κάνει το θέατρο για παιδιά πολύ δύσκολο. Η ευθύνη απέναντι στους αυριανούς πολίτες.

Πώς μπορεί να τα προσεγγίσει κάποιος;
Αντιμετωπίζοντάς τα ως ισότιμους και απαιτητικούς θεατές. Δημιουργώντας ένα έργο ή ένα θέαμα με ψυχή και αλήθεια. Αν δείξουμε στα παιδιά μας πως τα αντιμετωπίζουμε σοβαρά φτιάχνοντας έργα με αξιοπρέπεια, άρτια απ όλες τις απόψεις και όχι αρπαχτές με φτήνια και μετριότητα θα μας επιστρέψουν έναν κόσμο απίστευτα καλαίσθητο και γεμάτο αξίες. Έτσι προσεγγίζω τους μικρούς έτσι και τους μεγάλους. Δημιουργώ για το κοινό κι αυτό είναι η μεγαλύτερη ευθύνη μου.

Ο Γιώργος Λεμπέσης και η Άλκη Ζέη

Η παιδική λογοτεχνία και το παιδικό θέατρο γνωρίζουν μεγάλη – σχεδόν πρωτόγνωρη- άνθηση στην Ελλάδα. Πώς βλέπετε, αλλά και πώς κρίνετε το γεγονός αυτό;
Πώς προκύπτει αυτή η άνθηση; Δεν έχω την ίδια γνώμη όταν το αναγνωστικό κοινό έπειτα από έρευνες είναι κατά πολύ μικρότερο από ένα εκατομμύριο και όταν οι παιδικές σκηνές πουλάνε κατά μέσο όρο 50-60 εισιτήρια. Μην κρίνετε από τα μεγάλα θεάματα, αυτά σήμερα είναι το πολύ τρία, στην καλύτερη έξι κατά τη διάρκεια των γιορτών. Το ότι υπάρχουν εκατοντάδες παιδικές παραστάσεις και άπειρα εργαστήρια για παιδιά δε σημαίνει ότι είναι καλά ή ότι αποτελούν δείγμα ακμής. Το αντίθετο θα έλεγα και αυτό με μεγάλη μου λύπη. Υπάρχει πολλή μετριότητα και επιφανειακή αντιμετώπιση για να συμφωνήσω με την άνθηση που αναφέρετε. Η άνθηση για εμένα δεν έχει να κάνει με την ποσότητα, αλλά με την ποιότητα και το τι αφήνει ως αποτύπωμα στο κοινό. Η κριτική έχει γίνει απίστευτα εύκολη και ανεύθυνη σε σημείο να γράφει ο καθένας ό,τι θέλει χωρίς καν να έχει δει ή διαβάσει το περιεχόμενο. Αυτό είναι άνθηση; Οι πωλήσεις των βιβλίων έχουν πέσει σχεδόν 40% , μήπως αυτό είναι άνθηση; Οι παιδικές εκπομπές στην τηλεόραση αν δεν κάνω λάθος είναι τρεις εκ των οποίων η μια σε συνδρομητική η άλλη στο ιντερνέτ και η τρίτη στην ΕΡΤ. Για να υπάρξει άνθηση κατά την προσωπική μου γνώμη, πρέπει να δημιουργήσουμε πιο καλά θεάματα, να γράψουμε πιο καλά βιβλία, να γίνουν πιο αυστηρές οι αυτοεκδόσεις, να χτίσουμε πιο ευφάνταστα πάρκα και παιδότοπους, να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τις αξίες μέσα από το παιχνίδι, να καταλάβουμε που βρισκόμαστε, να οραματιστούμε που θέλουμε να φτάσουμε και να δουλέψουμε σοβαρά απέναντι στο κοινό μας. Άνθηση δεν είναι για εμένα ο κορεσμός σε κάτι που μας είπαν ότι πουλάει. Άνθηση για εμένα είναι να βγαίνει το παιδί και ο γονιός από το ταξίδι που του προσέφερες με την καρδιά τους πιο ανοιχτή.

Παράλληλα με τη Βυθούπολη”, κάνετε και μια… βουτιά στον κόσμο του 3d mapping καθώς επιμεληθήκατε ως καλλιτεχνικός διευθυντής της εταιρείας Amuse το χριστουγεννιάτικο video mapping που προβάλλεται στην Βουλή. Πώς προέκυψε αυτο;
Η αρχική ιδέα για κάτι τόσο μεγάλο στην Αθήνα ήταν του ίδιου του Δημάρχου κυρίου Μπακογιάννη που προς τιμή του έφερε τα πιο μαγικά Χριστούγεννα που έχουμε δει στην πόλη. Αυτή του η επιθυμία κίνησε τη διαδικασία κι έτσι δημιουργήθηκε μια εξαιρετική ομάδα. Η κα Κ. Γκαγκάκη αρχικά τηλεφώνησε στον κο Β. Μεντζελόπουλο και αμέσως κάναμε το πρώτο ραντεβού. Στη συνέχεια επιλέξαμε τη σκηνοθέτη Μέμη Κούπα, που θα ήταν ικανή να μεταφέρει σε εικόνα αυτό που είχαμε στο μυαλό μας. Έτσι μια φανταστική ομάδα υπό την ομπρέλα της amuse, την καλλιτεχνική μου διεύθυνση και τη στενή συνεργασία της Τεχνόπολις, άρχισε να δουλεύει πάνω στο σενάριο και στο όραμα. Το αποτέλεσμα το απόλαυσαν πολλές χιλιάδες Αθηναίοι από κοντά και ακόμα περισσότεροι σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Με τον Δήμαρχο Αθηναίων, Κώστα Μπακογιάννη

Πώς το εμπνευστήκατε; Και τι βλέπουν οι Αθηναίοι;
Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν αρκετά σενάρια για το τι θα προβάλαμε στη Βουλή, κάποια πιο ανθρωποκεντρικά, άλλα με περισσότερες αλληγορίες και κάποια με πιο αφηρημένες εικόνες. Όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις και μετά από πολύωρα meetings καταλήξαμε με την Μέμη να δείξουμε μια ακολουθία παραμυθένιων εικόνων από τα μολυβένια στρατιωτάκια μέχρι τα lego και το ζαχαρωτό τρενάκι. Στη συνεχεία ακολούθησαν ατελείωτες ώρες στο στούντιο με την σκηνοθέτη μας και μια ομάδα έμπειρων σχεδιαστών που έβαλαν όλο το ταλέντο και την αγάπη τους. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό που καταφέραμε όχι μόνο για το θέαμα που προσφέραμε, αλλά γιατί αποδείξαμε πως ο κόσμος χρειάζεται φαντασία.

Πώς θα μπορούσαν τέτοιες δράσεις να ενταχθούν στην καθημερινότητά μας;
Η μαγεία στο θέαμα είναι ακριβώς το ότι δεν είναι στην καθημερινότητα. Αν κάτι τέτοιο συμβεί, τότε αδιαμφισβήτητά θα υποκύψει στον νόμο της φθοράς και της συνήθειας που είναι αιώνιοι εχθροί της φαντασίας και της δημιουργίας.

από Γεωργία Οικονόμου