Αρχική > Θέατρο-Χορός > Γιάννης Δρακόπουλος: «Δυστυχώς, ο χορός των λουκέτων έχει ήδη αρχίσει»

Γιάννης Δρακόπουλος: «Δυστυχώς, ο χορός των λουκέτων έχει ήδη αρχίσει»

Ο Γιάννης Δρακόπουλος είναι σαν ηθοποιός γνωστός για τους κωμικούς ρόλους που έχει ερμηνεύσει. Το ευρύ κοινό τον γνώρισε από την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά “Το σόι σου”, καθώς και από τη σειρά “Σκερτσάκια” που το 2007 μετονομάστηκε σε “Σφηνάκια“. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Όπως αναφέρει και ο ίδιος, κατάλαβε ότι θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα του ηθοποιού είναι στα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, όπου και ήταν μέλος της θεατρικής ομάδας του πανεπιστημίου. Πέρα από τους κωμικούς ρόλους, έχει πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική ταινία Οίκτος.

Τώρα με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία της κωμωδίας «Ένα μωρό για τρεις», ο Γιάννης Δρακόπουλος μάς έδωσε μία εφ όλης της ύλης συνέντευξη.

Κάνετε περιοδεία με μία κωμωδία, το «Ένα Μωρό για τρεις». Πιστεύετε πώς ο κόσμος έχει ανάγκη να γελάσει πιο πολύ από ποτέ και γιατί;

Ζούμε στην εποχή του φόβου, την εποχή της τρομοκρατίας, της τρομοκρατίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο φόβος ανέκαθεν υπήρξε ισχυρότατο μέσο χειραγώγησης των μαζών από τους κατέχοντες την εξουσία σε οποιαδήποτε μορφή. Σήμερα η δύναμη των ΜΜΕ κάνει το όπλο αυτό ισχυρότατο με αποτέλεσμα να ζούμε σε κοινωνίες όπου ο φόβος που καλλιεργείται από τα ΜΜΕ να υπερισχύει της λογικής. Τρανταχτό παράδειγμα αυτού του φόβου είναι και ο τρόπος που οι κοινωνίες σήμερα αντιμετωπίζουν τον κορωνοϊό. Στη χώρα μας για παράδειγμα πόσο λογικό είναι να έχουμε τρομοκρατηθεί απ’ τον κορωνοϊο, ο οποίος ευθύνεται για μόλις 200 θανάτους, οι οποίοι ακόμα και αν δε κάναμε τίποτα όπως στη Σουηδία δεν θα ξεπερνούσαν τους 5000 στο σύνολο και να αδιαφορούμε για τον καρκίνο που ευθύνεται για 30.000 θανάτους ετησίως στη χώρα μας. Πόση λογική υπάρχει σ’ αυτό άραγε. Στο βαθμό που το γέλιο μπορεί και υπερνικά το φόβο λοιπόν, ναι το έχουμε ανάγκη.

Πώς «βγήκατε» εσείς από την περίοδο του εγκλεισμού; Μας έμεινε κάτι καλό από όλο αυτό;

Έχασα λίγα κιλά, ξεκουράστηκα, είδα πολύ τις κόρες μου και καλλιέργησα τις μαγειρικές μου ικανότητες.

Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο «Μωρό για τρεις». Σκιαγραφήστε μας τους χαρακτήρες του…

Πρόκειται περισσότερο για μια κωμωδία καταστάσεων παρά χαρακτήρων, όπου τρεις κλασσικοί και ορκισμένοι εργένηδες βρίσκονται μ’ ένα μωρό κυριολεκτικά έξω απ’ την πόρτα τους.

Ποιος ο στόχος σας με την παράσταση αυτή; Τι θα θέλατε να «αφήσει» στο κοινό;

Οι τρεις κεντρικοί ήρωες είναι αυτό που σήμερα λέμε επιτυχημένοι, κοινωνικά και επαγγελματικά, κατέχουν υψηλή θέση στο ράλι της σύγχρονης ζωής. Παρόλα αυτά, η έλευση του μωρού τούς οδηγεί σε έναν επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων τους και του τρόπου που επιλέγουν να υπάρχουν.

Είστε αισιόδοξος για το μέλλον του θεάτρου την εποχή αυτή του κορωνοϊού; Σας φοβίζει κάτι;

Ο θεατρικός χειμώνας που ακολουθεί είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό για όλους μας και δε νομίζω πως χωρά η αισιοδοξία. Θα είναι δύσκολα, όπως θα είναι πολύ δύσκολα και για πάρα πολύ κόσμο εκτός θεάτρου. Δυστυχώς, ο χορός των λουκέτων έχει ήδη αρχίσει.

Πιστεύετε πως έχει αλλάξει η ψυχολογία του κόσμου; Πόσο εύκολα θα κλεινόταν τη νέα σεζόν το κοινό σ΄ ένα θέατρο να παρακολουθήσει ένα κλασικό δράμα;

Όσο παραμένει ερωτηματικό το κατά πόσο έχει αλλάξει η ψυχολογία του κόσμου, τόσο αποτελεί βεβαιότητα πως έχει επηρεαστεί η τσέπη του, κάτι που το βλέπουμε ήδη στην αγορά.

Τον χειμώνα θα επιστρέψετε στο θέατρο με την παράσταση «Γίδα». Πού οφείλει η παράσταση αυτή την επιτυχία της;

Αν μπορούσαμε να γνωρίζουμε τι αρέσει στο κόσμο και τι όχι τότε θα κάναμε όλοι πάντα επιτυχίες. Δεν γνωρίζουμε όμως και ούτε θα μάθουμε ποτέ, πράμα που δε με ενοχλεί καθώς προσθέτει μια άγρια ομορφιά στο επάγγελμά μας. Προς το παρόν, απολαμβάνω όπως και οι υπόλοιποι συντελεστές αυτή τη μεγάλη επιτυχία.

Παράλληλα με το θέατρο, είστε ιδιαίτερα ενεργός και στην τηλεόραση. Θεωρείτε πως αλλάζει σιγά σιγά το τηλεοπτικό τοπίο προς το καλύτερο. Προ κορωνοϊού είδαμε τα κανάλια να επενδύουν στη μυθοπλασία…

Αν σκεφτούμε πως ενώ στην Ελλάδα η ιδιωτική τηλεόραση υπάρχει πάνω από τριάντα χρόνια και μόλις πριν τέσσερα χρόνια η πολιτεία εδέησε να δημιουργήσει και να εφαρμόσει ένα νομικό πλαίσιο λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης και νομής αδειών, τότε καταλαβαίνουμε πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι το ελληνικό τηλεοπτικό τοπίο να αποκτήσει μια καθαρή ταυτότητα.

Θα σας δούμε κάπου τηλεοπτικά; Μελλοντικά σχέδια;

Φέτος έχω την τύχη να συμμετάσχω σε μια πολλά υποσχόμενη και ιδιαίτερη σειρά της ΕΡΤ, σε έναν πολύ ενδιαφέροντα ρόλο.