Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη ερμηνεία του ρόλου του Ωκεανού στην παράσταση «Προμηθέας Δεσμώτης» στην Επίδαυρο, ο Γεράσιμος Γεννατάς επιστρέφει στον ίδιο ρόλο σε μια προσέγγιση πολύ διαφορετική, σε σκηνοθεσία αυτή τη φορά του Σταύρου Τσακίρη. Έχοντας ξεκινήσει περιοδεία από το αρχαίο θέατρο Επιδαύρου εδώ και περίπου μία εβδομάδα και κάνοντας ένα διάλειμμα για τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου, ο σπουδαίος ηθοποιός μιλάει αποκλειστικά στο Infowoman.gr για τους λόγους που τον έκαναν να πει το «ναι» σε αυτή τη συνεργασία, για την πίστη στο Θεό, τη σχέση του με τα social media και άλλα πολλά.



Πώς είναι η συνεργασία σας με τον Σταύρο Τσακίρη. Ποια κριτήρια σας έκαναν να πείτε το «ναι» στην πρότασή του;

«Με τον Σταύρο συνεργάζομαι για δεύτερη φορά. Πέρυσι ήμουν επίσης στην παραγωγή του Οιδίποδα και έκανα τον Κρέοντα και φέτος είμαστε πάλι μαζί. Αφενός είναι ο ίδιος ο Σταύρος που με έκανε να δεχτώ την πρόταση, η ίδια η προσωπικότητά του. Θεωρώ ότι είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει την αρχαία ελληνική γραμματεία, αυτά τα έργα, τα κείμενα, ασχολείται μαζί τους δεκαετίες. Ο ίδιος υπηρετεί μια μορφή θεάτρου, ας το πούμε έτσι, η οποία προσωπικά μου ταιριάζει και τη θεωρώ πολύ δημιουργική. Είναι δηλαδή ένα θέατρο, το οποίο δεν παίζει τις ιστορίες του, τις διηγείται, και μέσα σε αυτή τη διήγηση χωράνε πάρα πολλά διαφορετικα εργαλεία διήγησης και αφήγησης. Έχει σαν αντικειμενικό σκοπό να απευθυνθεί στο πνεύμα, στην αντίληψη, στο μυαλό του θεατή, και από εκεί και πέρα να συμβεί ό,τι συμβεί. Αφού δηλαδή σκεφτεί ο θεατής αυτό που ακούει και κατανοήσει το νόημά του, μπορεί να χαρεί, να συγκινηθεί, να κάνει οτιδήποτε.

Στιγμιότυπο από τις πρόβες για τον Προμηθέα Δεσμώτη

Έπειτα, ήταν όλο το εγχείρημα αυτό καθ’ αυτό, δηλαδή η ύπαρξη των συγκεκριμένων ανθρώπων -να μην αναφερθώ σε όλους έναν προς έναν. Όλοι οι ηθοποιοί -παλιοί και νέοι. Φαινόταν ότι ήταν ένα ιδιαίτερο εγχείρημα, μια ιδιαίτερη δουλειά».


Παρατηρείτε διαφορές στην ερμηνεία του ρόλου του Ωκεανού από το 2015 μέχρι σήμερα;

«Είναι όλο το στήσιμο της παράστασης τελείως διαφορετικό. Στον Προμηθέα Δεσμώτη τότε, σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου έκανα τον Ωκεανό, τον Ήφαιστο και ένα πρόσωπο εμβόλιμο που σκιαγραφούσε με έναν τρόπο τογένος των ανθρώπων, και είχαμε ένα περίεργο δίδυμο με τον Δημήτρη Κουρούμπαλη. Ήταν ένα πολύ διαφορετικό στήσιμο, διαφορετικό νοηματικό περιεχόμενο. Εδώ είναι αλλιώς τα πράγματα. Ας μην αρχίσω να παραθέτω χαρακτηριστικά του ρόλου, γιατί είμαι από εκείνους που δεν τους αρέσει να το κάνουν. Αποφεύγω να παραθέτω όλα αυτά τα χαρακτηριστικά για τους ρόλους που προσπαθούμε να υποδυθούμε».

Είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως που ο Προμηθέας ερμηνεύεται από γυναίκα ηθοποιό. Γιατί είναι τόσο σπάνιο μια γυναίκα να υποδυθεί έναν άνδρα;

«Γιατί στην καινούργια εποχή, επειδή αναφέρεται όλο και περισσότερο σε συγκεκριμένους ανθρώπους που έχουν φύλα, συνηθίζεται ο καθείς να υποδύεται το φύλο του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αλλά και σε προγενέστερες εποχές, όπου είτε αναφερόμασταν σε σύμβολα ή ιδέες, είτε όχι απαραίτητα σε ένα απόλυτα ρεαλιστικό και ψυχολογικό θέατρο, είναι πολύ πιο συνηθισμένο να μην παίζει τόσο μεγάλο ρόλο το φύλο, ούτε του ηθοποιού αλλά ούτε του προσώπου, του χαρακτήρα, του ρόλου».

Με αφορμή τον Πορμηθέα που τιμωρείται επειδή επαναστατεί απέναντι στη βούληση του Δία, εσείς πιστεύετε στον Θεό ή σε κάτι ανώτερο;

«Είναι τόσο μεγάλη κουβέντα αυτή που δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια απάντηση με «ναι» ή «όχι». Επίσης, θα σας έλεγα ότι είναι προτιμότερο να αναλογιστεί ο καθένας από εμάς, αν ο Θεός του κατοικεί μέσα του. Αν είναι μέσα στην ψυχή του, τη συνείδησή του, τη σκέψη του. Γιατί εγώ βλέπω πάρα πολλούς ανθρώπους γύρω μου, οι οποίοι πιστεύουν στο Θεό, αλλά επί της ουσίας δεν πιστεύουν τίποτα. Επί της ουσίας δεν δίνουν λογαριασμό στο Θεό τους. Ας αναρωτηθούν όλοι αυτοί οι πιστοί κάθε βράδυ που κοιμούνται και κάθε πρωί που ξυπνούν, δίνουν λογαριασμό στο Θεό τους; Αυτή νομίζω είναι μια πιο ουσιαστική ερώτηση».

Το έργο είναι σύγχρονο; Περνάει μηνύματα που έχουν αντίκτυπο στη σημερινή εποχή;

«Το θέμα πάντα είναι αυτός που ακούει κάτι, αν θέλει να το ακούσει. Εγώ δυστυχώς πιστεύω ότι είμαστε μια κοινωνία που όλα αυτά τα ερωτήματα που θέτει ο Αισχύλος πριν από 25 αιώνες νομίζουμε ότι τα έχουμε απαντήσει. Είμαστε μια κοινωνία δυστυχώς σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό αμόρφωτη, που καμωνόμαστε ότι είμαστε οι καλύτεροι από όλους ενώ είμαστε οι τελευταίοι. Και δυστυχώς δεν μας νοιάζει. Αυτή την κατάρα της μεταπολίτευσης που κουβαλάμε, που μας έκανε να μη νοιαζόμαστε για τίποτα, να μας νοιάζει μόνο η εικόνα των πραγμάτων, η επίφαση των πραγμάτων, νομίζω δυστυχώς ότι θα την κουβαλάμε για πολλά χρόνια».

Τα τελευταία χρόνια υπήρξε μια καμπή στην τηλεόραση λόγω της οικονομικής κρίσης. Πιστεύετε ότι αλλάζει πορεία δειλά-δειλά; Γίνεται πρόοδος;

«Εγώ θεωρώ ότι η τηλεόραση δεν πέρασε καμία κρίση. Υπάρχει ένα κομμάτι της τηλεόρασης το οποίο θεωρώ ότι είναι καταστροφικό και δεν έχει πάψει να υπάρχει, και υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι που προσπαθεί να είναι διασκεδαστικό και ευχάριστο. Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτό το κομμάτι της τηλεόροασης και σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά η τηλεόραση δεν νομίζω ότι έχει περάσει κρίση».

Τι εννοείτε με τον χαρακτηρισμό «καταστροφικό»;

«Νομίζω ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει αυτό. Μέσα στην προσπάθειά της η τηλεόραση να περάσει μια χαρούμενη, μια ελαφριά νότα στη ζωή μας, γίνεται ανερμάτιστη. Η τηλεόραση δηλαδή μας έμαθε να μένουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων, στην εικόνα και στο περιτύλιγμά τους. Και συνεχίζει να το κάνει μέχρι σήμερα. Το ότι μπορεί να προσανατολιστεί ξανά η τηλεόραση, το να επενδύσει, ας πούμε, στη μυθοπλασία, μακάρι να το κάνει γιατί αυτό που ενώνει πραγματικά τους ανθρώπους είναι να λένε ιστορίες μεταξύ τους, όχι να χασκογελάνε χωρίς λόγο. Όταν διηγούμαι σε κάποιον ένα παραμύθι, το κάνω για κάποιο λόγο και αυτό δεν θα σβήσει ποτέ από τις καρδιές των ανθρώπων. Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα από το να καθόμαστε όλοι γύρω γύρω και να χασκογελάμε χωρίς λόγο».

Ασχολείστε με τα social media;

«Η αλήθεια είναι ότι έχω αλλά δεν ασχολούμαι. Πλέον δεν τα χρησιμοποιώ ούτε για τη δουλειά μου, γιατί θεωρώ ότι κι αυτό είναι ένα κομμάτι που έχει αλωθεί από τη διαφήμιση. Με ενοχλεί κιόλας λίγο όλο αυτό το πράγμα. Νιώθω ότι ζούμε τη ζωή μας περισσότερο για να την κοινοποιήσουμε παρά για να τη ζήσουμε. Λες και δίνει στην ύπαρξή μας αξία και νόημα η κοινοποίηση της ζωής μας και όχι η ίδια η ζωή. Και αυτό με σταναχωρεί και δεν θέλω να πάρω μέρος σε αυτό».

Σας γνωρίσαμε μέσα από τον ρόλο του Παναγιώτη στη σειρά «Είσαι το ταίρι μου», που σημείωσε τεράστια επιτυχία. Φοβηθήκατε μήπως αυτός ο ρόλος σας στιγματίσει;

«Νομίζω ότι ένα από τα στοιχεία εκείνα που έκαναν το «Είσαι το ταίρι μου» αυτή την ιδιαίτερη δουλειά ήταν το εξαιρετικό της κείμενο. Νομίζω ότι όταν ζεις μέσα σε μια συνθήκη είσαι περισσότερο απορροφημένος από τη συνθήκη αυτή παρά από άλλες σκέψεις που αναφέρονται είτε στο πριν είτε στο μετά. Εσύ εκείνη τη στιγμή ζεις τη συνθήκη, ζεις τον ενεστώτα, οπότε δεν ξέρω πόσος χώρος υπάρχει για όλα τα υπόλοιπα. Η απάντηση νομίζω είναι όχι. Δεν σκεφτόμουν ποτέ κάτι τέτοιο, απλώς αναλογιζόμουν τον ρόλο του Παναγιώτη, όλη αυτή τη σειρά που κάναμε τότε».

Οι διακοπές υπάρχουν στο πρόγραμμά σας φέτος το καλοκαίρι;

«Αυτή η συνθήκη, το ότι αλλάζεις κάθε μέρα πόλη και είσαι κάπου αλλού, βλέπεις καινούργιους ανθρώπους, είναι πολύ «γαργαλιστικη» και γοητευτική, οπότε κάνοντας και μια δουλειά που σου αρέσει, όλο αυτό είναι μια γιορτή».

από Μαρία Ιωαννάτου