Αρχική > Θέατρο-Χορός > Φρόσω Τρούσα: «Όταν το σώμα δεν εκφράζεται, νοσεί»

Φρόσω Τρούσα: «Όταν το σώμα δεν εκφράζεται, νοσεί»

Τι είδους προσκλητήριο χρειάζεται για να επαναφέρουμε τα συστατικά μιας κοινωνίας σε δράση σε πραγματικό τόπο και χρόνο; Πόσο δύσκολο είναι να ονειρεύεσαι σώματα που χορεύουν όταν η νέα καθημερινότητα υπαγορεύει την απομόνωσή τους; Ποιες είναι οι συνθήκες που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν για τους δημιουργούς, χορευτές, χορογράφους και τεχνικούς, με τη φροντίδα όλων όσοι αγαπούν τον χορό; Τι είδους κοινό καταφύγιο μπορεί να προσφέρει η κίνηση και η εργασία πάνω σ’ αυτή; Πώς να είμαστε μαζί;

Το Φεστιβάλ ARC FOR DANCE FESTIVAL στρέφει την προσοχή του στο συγκεκριμένο και επείγον θέμα της συμβιωτικής απόλαυσης, της πολυδιάστατης ομορφιάς της ζωής, όπως μας προσφέρεται από τις τελετουργίες του χορού και όπως δοκιμάζεται από τα νέα υγειονομικά δεδομένα και πρωτόκολλα.

Μας προσκαλεί σε ένα ειδικό αφιέρωμα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όπου με τίτλο «ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ 1: ΣΩΜΑ ΠΑΡΟΝ» επιχειρεί να επανασυστήσει την κοινωνία του χορού – τη συνθήκη δηλαδή όπου, σε πραγματικό τόπο και συγκεκριμένο χρόνο, παίρνει κυριολεκτικά σάρκα και οστά ένα έργο τέχνης, με σώματα παρόντα, δρώντα, συναισθανόμενα, σε κοινή εμπειρία.

Εμείς μιλήσαμε με τη καλλιτεχνική Διευθύντρια του φεστιβάλ, Φρόσω Τρούσα, για το φεστιβάλ αυτό που πραγματοποιείται εν μέσω πανδημίας.

Πώς πήρατε την απόφαση να ρισκάρετε και να πραγματοποιήσετε φέτος εν μέσω πανδημίας το ARC FOR DANCE FESTIVAL 13

Η πόλη μας παρότι κοιτίδα καλλιτεχνών φέτος αδρανοποιήθηκε καθώς πολλές διοργανώσεις ακυρώθηκαν λόγω της πανδημίας- γεγονός απολύτως λογικό μιας και ζήσαμε πρωτόγνωρες καταστάσεις υπό την απειλή του ιού- και η Αθήνα δεν ‘χόρεψε’ καθόλου, κάτι που μας έλειψε πολύ.

Μέσα σε αυτές τις ακυρώσεις ήταν και το ARC FOR DANCE FESTIVAL του Μαίου για το οποίο πέρα από τις κεντρικές παραστάσεις του, στις οποίες θα συμμετείχαν καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, είχαν προγραμματιστεί παράλληλες δράσεις όπως σεμινάρια, παραστάσεις ανερχόμενων χορευτών, site specifics στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας καθώς και street παραστάσεις σε κεντρικά σημεία της πόλης.

Το διαδίκτυο ήταν μια λύση, ανάγκη και συντροφιά -ειδικά κατά την διάρκεια της καραντίνας- όμως το γεγονός ότι δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ζωντανή παράσταση και την σύνδεση/ αλληλεπίδραση που δημιουργείται μεταξύ των θεατών και των συντελεστών, ήταν συνειδητοποίηση μιας μεγαλης μερίδας κόσμου.

Στον χορό, η έλλειψη της συνθήκης κατά την οποία σε ένα πραγματικό τόπο και συγκεκριμένο χρόνο παίρνει κυριολεκτικά σάρκα και οστά ένα έργο τέχνης με σώματα παρόντα, δρώντα, συναισθανόμενα σε μια κοινή εμπειρία, έκανε την αίσθηση της απώλειας σύνδεσης ακόμα μεγαλύτερη.

Με τον χορό υπάρχει και μια παραπάνω σύνδεση που σίγουρα δεν μπορείς να την εμπειραθεις από την οθόνη. Το σώμα του θεατή επηρεάζεται από την κίνηση και ανεπαίσθητα ανταποκρίνεται σε αυτό που βλέπει, βιώνοντας τη μικροκίνηση και χωρίς να το αντιλαμβάνεται με το συνειδητό του, κινείται και ο ίδιος. Αυτό για μένα είναι μαγικό!

Ταυτόχρονα δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτή η απομόνωση από την καλλιτεχνική δημιουργία. Το θέατρο του Πειραιά και συγκεκριμένα ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής κ.Γιοβανίδης ήταν άκρως υποστηρικτικός σε αυτό μας το εγχείρημα και διατεθειμένος να πάρει αυτό το ρίσκο μαζί μας.

Ποιος ο στόχος του φετινού ARC FOR DANCE FESTIVAL 13 και γιατί ο τίτλος του είναι «ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ 1: ΣΩΜΑ ΠΑΡΟΝ»;

Το ARC φέτος προτείνει ένα άλλο πρωτόκολλο σκέψης, δράσης, ευθύνης και φροντίδας. Ενεργοποιεί και στηρίζει ένα ευρύ φάσμα Ελλήνων δημιουργών, οι οποίοι θα εμφανιστούν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, χορεύοντας κατά της απουσίας, της αδιαφορίας και της αποξένωσης και ερμηνεύοντας την παρουσία, το μοίρασμα και τη συγκίνηση του ελεύθερου σώματος που βρίσκεται ξανά παρόν στη σκηνή.

 Πώς επελέγησαν οι φετινοί καλλιτέχνες;

Κάποια έργα είχαν ήδη επιλεχθεί για την διοργάνωση του Μαΐου και ήταν επιθυμία μας να επανεκκινήσουμε τον ενθουσιασμό των δημιουργών τους και να μη χαθεί η ευκαιρία παρουσίασης τους μιας και είχαν παραχθεί με τόσο κόπο και αφοσίωση. Επίσης λάβαμε υπόψη τις οδηγίες προστασίας και επιλέχθηκαν έργα οπου η χορογραφία δεν στηρίζονταν στην επαφή των χορευτών αλλά ταυτόχρονα είχαν δυναμική παρουσία, ιδιαίτερη θεματική και κινητική πρόταση.

Πόσο δύσκολο είναι να χορογραφεί κάποιος σώματα που αγγίζονται και χορεύουν όταν η νέα καθημερινότητα υπαγορεύει την απομόνωσή τους;

Οι χορευτές είναι εξοικειωμένοι στο να αναπτύσσουν κινητικό υλικό μέσω συγκεκριμένων συνθηκών. Σίγουρα δημιουργεί ζητήματα στους χορογράφους όταν δεν είναι επιλογή τους αλλά πιστεύω ότι είναι ευφυείς στο πως διαχειρίζονται την θεματική τους. Όμως αυτή η επιθυμία να αγγιζουμε ο ενας τον άλλον στην εποχή της κοινωνικής απόστασης δεν είναι δύσκολη συνθήκη μόνο στην δική μας τέχνη. Είναι φυσική ανθρώπινη ανάγκη που η έλλειψη της μόνο αρνητικά συναισθήματα μπορεί να δημιουργήσει.

Πώς μπορούμε να συμβιώσουμε με τόσα υγειονομικά πρωτόκολλα γύρω μας;

Σίγουρα όλοι αυτοί οι περιορισμοί δημιουργούν προβλήματα στην ζωή μας, στην καθημερινότητα μας, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας.. Είναι μια νέα πραγματικότητα μέσα στην οποία πρέπει να εξετάσουμε πως θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε. Για μένα το θέμα δεν είναι μόνο πως θα συμβιώσουμε, αλλά να καταλάβουμε τι έχει δημιουργήσει όλη αυτή την ιστορία. Ο τρόπος που ζούμε έχει φέρει το “σπίτι¨μας σε αδιέξοδο και πρέπει να επαναπροσδιορισουμε τις αξίες μας και τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε σε αυτό τον πλανήτη που εν τέλει μας φιλοξενεί. Υπάρχει βία σε πολλαπλά επίπεδα, το οικοσύστημα διαλύεται και εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε για οικονομική ανάπτυξη χωρίς καμία κοινωνική και οικολογική συνείδηση. Χρειάζεται να αλλάξουμε πλεύση γιατί πέφτουμε με ταχύ ρυθμό στα βράχια. Χρειάζεται να ακούσουμε πιο σοβαρά τι λένε οι επιστήμονες που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και χρόνια γιατί οι επιπτώσεις θα είναι μη αναστέψιμες- αν δεν είναι ήδη.

Πόσο ανάγκη έχει ο κόσμος φεστιβάλ όπως αυτό, αλλά και την τέχνη του Χορού γενικότερα;

Δεν ξέρω αν υπάρχει ανάγκη για την ύπαρξη του φεστιβάλ αλλά η ανάγκη για την τέχνη του χορού υπήρχε και θα υπάρχει πάντα. Η σωματική έκφραση μας συντροφεύει από την ώρα που γεννιόμαστε μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας. Όταν το σώμα δεν εκφράζεται, νοσεί. Ο χορός έχει την δύναμη να μιλάει μια παγκόσμια γλώσσα που αγγίζει και αφυπνίζει συναισθήματα! Πολλές φορές θεωρούμε τον χορό δυσνόητο γιατί έχουμε μάθει όλα να τα εξηγούμε με την λογική. Το ARC είναι ένα φεστιβάλ που επιθυμεί να μοιραστεί αυτή την δύναμη που φέρνει ο χορός, μέσα από επιλεγμένες παραστάσεις από δημιουργούς που αφουγκράζονται το πως κινείται ο κόσμος μας σήμερα.

Αισθάνεστε προστατευμένη από την Πολιτεία σαν καλλιτέχνιδα;

Δεν είμαι δημιουργός ή ενεργή επαγγελματίας χορεύτρια πια. Όμως εργάζομαι σε αυτό το χώρο τα τελευταία 30 χρόνια. Δεν μπορώ να πω ότι έχω νιώσει στο παρελθόν ιδιαίτερα προστατευμένη από την πολιτεία αλλά υπήρχε δυναμική εξέλιξης. Όμως τώρα, με την παρουσία της πανδημίας και έπειτα, ο κλάδος μας είναι πιο απροστατευτος από ποτέ.

Τι απαντάτε στην ερώτηση: Στο μετρό και στα αεροπλάνα ο ιός δεν κολλάει, κολλάει στο θέατρο;

Ζούμε το παράλογο.Τα θέατρα είναι από τους πιο ασφαλείς χώρους αυτή τη στιγμή για τους πολίτες.Τα μέτρα και οι κατευθύνσεις των ειδικών τηρούνται ευλαβικά.

Τι είναι αυτό που σας φοβίζει περισσότερο σήμερα όταν σκέφτεστε τον φετινό χειμώνα;

Η ανεργία και η αβεβαιότητα. Γνωρίζουμε ότι η τέχνη είναι ένα αγαθό στον πολιτισμένο κόσμο και η δημιουργία της απαιτεί κατάθεση ψυχής και άπειρες εργατοώρες μέχρι να φτάσει στα μάτια των θεατών. Σπάνια αμείβεται όπως θα έπρεπε όμως η μάχη για καλύτερες συνθήκες εργασίας έφερνε κάποια αποτελέσματα. Τώρα απειλείται όλος ο κλάδος, τόσο ως προς την ύπαρξη όσο και την αναγνώριση του. Η συνθήκες που ζούμε και οι περιορισμοί που υπάρχουν έχουν φέρει τους ανθρώπους που εργάζονται στον χώρο (ειδικά των παραστατικών τεχνών) σε αδιέξοδο. Ο χώρος της τέχνης χρειάζεται την πραγματική στήριξη της πολιτείας και πρώτα από όλα την αναγνώριση της αναγκαιότητας ύπαρξης του.

Πιστεύετε πως θα επιστρέψουμε σαν ανθρωπότητα στην κανονικότητα; Θα αγκαλιαζόμαστε όπως παλιά;

Η αγκαλιά είναι πρωταρχική ανάγκη συναισθηματικής έκφρασης. Εμπεριέχει την ύψιστη ανθρώπινη ποιότητα της αγάπης και της σύνδεσης και οφείλουμε να παλέψουμε για να την ξανά αποκτήσουμε!

Πρόγραμμα Φεστιβάλ:

ΠΕΜΠΤΗ 17/09

Τίτλος Έργου: Tonight and Every Night ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Σύλληψη – Χορογραφία: Κωνσταντίνος Παπανικολάου

Διάρκεια έργου: 25’

Χορογραφία – Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Παπανικολάου

Μουσική: Νικόλας Τζώρτζης

Βίντεο: Μαρία Λουκία Μητράκου

Σκηνικά – Κουστούμια: Κωνσταντίνος Παπανικολάου, Όλγα Σφέτσα

Δραματουργία – Εξωτερικό μάτι: Παρασκευή Τεκτονίδου

Βοηθός κίνησης: Αθηνά Γερανίου

Τίτλος Εργου: Lady R. STAGE PREMIERE

Σύλληψη – Χορογραφία: Σοφία Μαυραγάνη

Διάρκεια έργου: 20’

Ιδέα – δημιουργία: Σοφία Μαυραγάνη

Ερμηνεία: Χαρά Κότσαλη

Φωνητική – Mουσική σύνθεση: Μάρθα Μαυροειδή

Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Sanja Ivekovi

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/09

Τίτλος έργου: 3 and a Half ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Σύλληψη -Χορογραφία: Νικόλας Χατζηβασιλειάδης

Διάρκεια έργου: 17’

Σύλληψη – Χορογραφία: Νικόλας Χατζηβασιλειάδης

Μουσική: Λήδα Δουμουλιάκα

Δραματουργία: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου

Σκηνικό-Κοστούμια: Έλλη Παπαδάκη

Φωτισμοί: Ξένια Κοντομανώλη

Φωτογραφίες: Δημήτρης Μαμαλούκος

Trailer: Μαρίνα Σκουτέλα

Γραφιστική επιμέλεια: Βάλλια Μικρομάστορα

Συνδημιουργία: Ιουλία Ζαχαράκη, Ηρώ Κόντη, Χριστίνα Σκουτέλα

Ερμηνεία: Ιουλία Ζαχαράκη, Ηρώ Κόντη, Ναταλία Μπάκα

Τίτλος έργου: SONG GREEK PREMIERE

Σύλληψη – Χορογραφία: Mala Kline

Διάρκεια έργου: 40’

Σύλληψη – Χορογραφία: Mala Kline

Δημιουργία – Ερμηνεία: Ευτυχία Στεφάνου

Σχεδιασμός χώρου & κοστουμιών – Φωτογραφία: Petra Veber

Μουσική & ήχοι: Nenad Sinkauz

Σχεδιασμός φωτισμού και τεχνική διεύθυνση: Jaka Šimenc

Executive production: Ajda Kline

Παραγωγή: ELIAS 2069 και Mercedes Klein

ΣΑΒΒΑΤΟ 19/09

Τίτλος έργου: Cinderella’s ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Σύλληψη -Χορογραφία: Αλέξανδρος Σταυρόπουλος

Διάρκεια έργου: 25’

Χορογραφία-Σύλληψη: Αλέξανδρος Σταυρόπουλος

Ερμηνεία: Λαμπρινή Γκόλια, Μαρία Κακολύρη, Ηρώ Κόντη, Δέσποινα Λαγουδάκη, Μαρία Μανουκιάν, Δάφνη Σταθάτου, Στεφανία Σωτηροπούλου, Κατερίνα Χριστοφόρου

Μουσική Σύνθεση/Σχεδιασμός Ήχου: Κωνσταντίνα Πολυχρονοπούλου

Κοστούμια: Francesco Infante

Δραματουργία: Αναστάσιος Κουκουτάς

Φωτογραφία: Σπύρος Χατζηαγγελάκης, Δημήτρης Μαμαλούκος

Τίτλος έργου: KWAIDAN ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Σύλληψη -Χορογραφία: Stereo Nero Dance Co.

Διάρκεια έργου: 20’

Χορογραφία – Ιδέα – Σύλληψη: Εύη Σούλη

Ερμηνεία- Συνδημιουργία κινητικού υλικού: Κατερίνα Φώτη, Χριστιάνα Κοσιάρη, Θέμις Χατζή

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Jan Van de Engel

Σκηνογραφία: Μαριλένα Γεωργαντζή

Φωτισμός: Μαριέττα Παυλάκη

Φωτογραφίες: Stephie Grape

Παραγωγή: STEREO NERO DANCE CO.

ΚΥΡΙΑΚΗ 20/09

Τίτλος έργου: Unauthorised STAGE PREMIERE

Σύλληψη -Χορογραφία: Ίρις Καραγιάν

Διάρκεια έργου: 40’

Ιδέα – χορογραφία: Ίρις Καραγιάν

Μουσική: Νίκος Βελιώτης

Ερμηνεία: Γιώργος Κοτσιφάκης, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Γιάννης Τσιγκρής

Καλλιτεχνικοί συνεργάτες: Γιώργος Μαραζιώτης, Μπετίνα Παναγιωτάρα

Φωτογραφίες: Ελισάβετ Μωράκη

Παραγωγή: Ομάδα χορού ΖΗΤΑ

Με την οικονομική ενίσχυση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού (2019)

To Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και η διοργανώτρια εταιρεία του Φεστιβάλ DAN.C.CE UNITIVA έχoυν μεριμνήσει για την εφαρμογή των ειδικών μέτρων, βάση των οδηγιών που έχουν δοθεί από τον κρατικό φορέα, στον χώρο διεξαγωγής της διοργάνωσης, ώστε να διασφαλιστεί η υγεία όλων όσοι θα παρευρεθούν σε αυτήν (θεατές, καλλιτέχνες, εργαζόμενοι). Αναλυτικές οδηγίες εμπεριέχονται στο site της διοργάνωσης αλλά και στην πλατφόρμα προκράτησης θέσεων ticketservises.gr