Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια των ’80s

τα-τσιγάρα-τα-ποτά-και-τα-ξενύχτια-των-821

%cf%84%ce%b1-%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b3%ce%ac%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b1-%ce%be%ce%b5%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-8210

Από τη Μαρίκα Αρβανιτοπούλου, δημοσιογράφο του πολιτιστικού ρεπορτάζ και υπεύθυνη επικοινωνίας πολιτισμού

Μερικές φορές σκέφτομαι πως οι σκληρές μέρες και νύχτες της καραντίνας ενός χρόνου, δεν είναι άλλο από την τιμωρία ενός πολύ μοχθηρού θεού που μας μίσησε πολύ για την αλητεία μας τις νύχτες μετά τη δουλειά στις μακρινές δεκαετίες του ογδόντα και του ενενήντα..

Κάθε δημοσιογράφος που “σεβόταν” τον εαυτό του έπρεπε να κυκλοφορεί μετά τις έντεκα τη νύχτα καθ΄ εκάστην πλην σαββατοκύριακων, που ήταν οι μέρες για οικογενειακή συνάντηση με γονείς, παιδιά κι ότι είχε ο καθένας τότε..

Βγαίνοντας από εφημερίδες με φώτα νέον αργά το βράδυ, τελειώνοντας από δεκάωρες βάρδιες, είχαμε σοβαρό ξενύχτι, όχι αστεία. Θυμάμαι μια φορά τη μάνα μου (ακόμη έμενα στο πατρικό μου) να μου λέει με ιερή αγανάκτηση στις τέσσερις τα ξημερώματα: τελικά σε εφημερίδα δουλεύεις ή σε μπαρ Άδικο είχε;

Προσπαθώ να θυμηθώ όλα εκείνα τα στέκια που περπατήσαμε καλοκαίρια και χειμώνες και τους μισθούς που σπατάλησα άδικα των αδίκων -γιατί αν δεν ήσουν ΕΚΕΙ δεν έπαιρνες ποτέ το “βάπτισμα” ότι είσαι σοβαρό μέλος του επαγγέλματος, δηλαδή επιτέλους έγινες δημοσιογράφος.

Το τραγούδι που ερμήνευσε μοναδικά ο Μητσιάς (σε στίχους Νότη Μαυρουδή παρακαλώ και της φίλης μου της Σωτηρίας Μπαβέλου, καλή της ώρα), νύχτες κλείνονται οι δουλειές με ποτό και με ενοχές, είμαι σίγουρη ότι γράφτηκε για να υμνήσει εκείνη την αγία περίοδο.

Πρώτα απ ΄όλα να ξεκαθαρίσουμε και να θυμίσουμε ότι λεφτά υπήρχαν. Λεφτά να φαν κι οι κότες. Και ο πιο χαμηλόμισθος δημοσιογράφος, νέος ρεπόρτερ είχε σίγουρα τη δυνατότητα να ξοδέψει για δυο ποτά τις καθημερινές (γιατί είπαμε ΣΚ δεν βγαίναμε από το σπίτι, βλέπαμε βιντεοκασέτες θρίλερ στο σπίτι).

Επίσης, οι μισθοί πληρώνονταν κανονικότατα, άσε δε που είχες και τη δυνατότητα αν ήσουν δυναμικό άτομο και δεν φοβόσουν την κούραση, να ‘χεις και δυο και τρεις δουλειές που για όλες υπήρχε μισθός, αμοιβή, χρήμα σε δραχμές.. Τι να λέμε….

Μπορούσες να επιλέξεις τόπο και τρόπο να διασκεδάσεις.

Η Αθήνα ήταν χωρισμένη σε ζώνες, για όλα τα πορτοφόλια και για όλα τα γούστα.

Αν ήθελες να ακούσεις Γκολέ θα πήγαινες στο La Μinute (μετά τη μία τα μεσάνυχτα) και αργότερα στο Περιβόλι του Ουρανού (τιμή και δόξα στον Μάκη Γιομπαζολιά).

Αν ήσουν κοσμικός, ή επιθυμούσες να γίνεις, θα ξεκινούσες την τσάρκα σου από τη Λυκόβρυση (για φαγητό θυμάμαι κάτι επικούς ντολμάδες αυγολέμονο) και θα κατέληγες στο Ακρωτήρι της παραλιακής (καλοκαιρινές νύχτες φυσικά) που ακόμη κι αν δεν είχε ξεκινήσει η άδεια σου, εσύ πίστευες ότι ταξιδεύεις προς Ιμπιζα.

Στην πλατεία Κολωνακίου πήγαιναν οι κορυφαίοι πολιτικοί συντάκτες (κυρίως για ραντεβού με πολιτικούς και γραμματείς πολιτικών, να τα λέμε όλα) και οι διευθυντές εφημερίδων και περιοδικών. Το κίνημα metoo ήταν άγνωστο τροπικό φρούτο, αλλά το me and you έπαιζε τρελά σαν φάση.

%cf%84%ce%b1-%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b3%ce%ac%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b1-%ce%be%ce%b5%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-8212
Με τη θρυλική Κορίνα Ξυπολιτίδου (κορίτσι των ’90s και κουμπάρα μου) και τον κολλητό μου Αντώνη Καρατζαφέρη. Δημοσιογράφοι και οι δύο…

Στις επαναστατικές φάσεις οπωσδήποτε το πρόγραμμα περιλάμβανε Ροζαλία στα Εξάρχεια και σίγουρα Dada. Και πάντα Βρούτος, κοντά στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Eκεί έβλεπες από τον Νίκο Κούνδουρο μέχρι τον Νίκο Ζερβό, εννοείται τον Γιώργο Χρυσοβιτσάνο μερικές φορές με τη Μίνα Αδαμάκη με τον καταπληκτικό γελοιογράφο Γιάννη Καλαϊτζή. Θυμάμαι και την πανέμορφη Βάσω που παντρεύτηκε τον Πέτρο Στάγκο και μιλούσε γι’ αυτό το ζευγάρι όλη η Αθήνα.

Τα Εξάρχεια ήταν κάτι σαν “rive gauche’’ της Αθήνας (εάν τα Εξάρχεια είχαν στη μέση ποτάμι)… Κάπου εκεί ανάμεσα θυμάμαι και την Πέμυ Ζούνη (σε μεγάλες ομορφιές) ζευγάρι τότε με τον διευθυντή φωτογραφίας, Λευτέρη Παυλόπουλο. Και βέβαια το Εναλλάξ που πρώτο μπάρμαν πέτυχα τον Αλέξανδρο Ρήγα, μωρό αυτός, μωρό κι εγώ. Εκεί σύχναζαν Σπύρος Παπαδόπουλος, Ρένια Λοϊζίδου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου και Δήμητρα Παπαδοπούλου.

Θα ήταν άδικο να παραλείψω το θρυλικό 9/8 του Μάνου Τρανταλίδη και του Μητσου (δεν θυμάμαι επίθετο) στην λεωφόρο Αλεξάνδρας. Εκεί ζήσαμε ανεπανάληπτες νύχτες ακούγοντας Μιχάλη Γενίτσαρη, Άκη Πάνου, την Αννα Χρυσάφη και ων ουκ έστι αριθμός μαγικών καλλιτεχνών. Και πάντα τα δυο αυτά άτομα, Μάνος και Μήτσος σου κρατούσαν το δικό σου τραπέζι και το μπουκάλι ερχόταν στο τραπέζι πριν το παραγγείλεις.

Θυμίζω υπήρχε ακόμη η… κάβα (για τους νεότερους, το μπουκάλι που άφηνες παρακαταθήκη, για την επόμενη έξοδο, αν ήσουν τέτοιος τύπος, που ήσουν).

Και το Πάρτι…Τι να γράψεις για το Πάρτι. Παγκράτι. Ελένη Ζιώγα και Βασίλης Νικολάου, να είστε καλά φιλοι μου.

Ολη η θεατρική, κινηματογραφική, εικαστική Αθήνα περνούσε από το Πάρτι για λόγους… επαγγελματικούς και φυσικά ψυχαγωγικούς. Να αναφέρουμε μερικές περσόνες (που λέει κι ο Τζούμας) από Χατζιδάκι και Παπακωνσταντίνου και Λαζόγκα και Ράντου και Φασουλή με μόνιμα τραπέζια και μόνιμες παρέες που έφταναν και τα 20 άτομα. Συνήθης πρακτική της εποχής, η ανταλλαγή προσώπων στα τραπέζια. Σ’ άλλο τραπέζι έτρωγες, σ’ άλλο έπινες το πρώτο ποτό και σε ένα τραπέζι έξω από μαγαζί βρισκόσουν μετά τη μία τη νύχτα.

Θα θυμίσω και τη Χάρητος. Με έναν πανύψηλο νέο συγγραφέα που έπινε ήσυχα το ουίσκι του και είχαμε αρχίσει να μαθαίνουμε ότι τον λένε Χρήστο Χωμενίδη και…έχει μέλλον. Τη Χάρητος με τη δημοσιογράφο και φίλη Μαρία Μαραγκού που έμενε (ακόμα μένει, θαρρώ) σε μια πολυκατοικία που ζηλεύαμε όλες και όλοι γιατί ήταν επάνω στον πιο in δρόμο των αρχών της δεκαετίας του ‘90. Εβγαινες από την Αθηναία (το θερινό σινεμά) και έπεφτες πάνω σε τρία, τέσσερα μπαρ με μουσικάρες και ποτάρες.

Να διευκρινίσουμε ότι Ψυρρή, Πλατεία Αγ. Ειρήνης και Παγκράτι ήταν απλά άδειες γειτονιές τότε τη νύχτα. Μη καταγεγραμμένες στον χάρτη της διασκέδασης.

Για να είμαι εντελώς ειλικρινής, καμία δουλειά ποτέ δεν έκλεισα εκείνες τις νύχτες. Γιατί φυσικά δεν έβγαινα για να κλείσω δουλειά. Άλλοι/ άλλες το έκαναν και καλά έκαναν.

Εκείνες τις νύχτες έμαθα να περπατώ στον κόσμο και γνώρισα συναρπαστικούς τύπους.

Κάθε γενιά φτιάχνει τους αστικούς της μύθους.

Η δική μου, τους έφτιαξε στους παραπάνω δρόμους και τις γειτονιές. Φαντάζομαι η ζωή να συνεχίζεται κάπως έτσι. Το διαφορετικό τότε ήταν το συλλογικό. Ολο αυτό το παραπάνω το ζούσαμε πολλοί μαζί.

Σχετικά Άρθρα
ΚΒΟ ΒΑΝΤΙΣ, ΑΪΝΤΑ; - Σήμερα, πάμε σινεμά στην πρεμιέρα της καθηλωτικής ταινίας της Τζασμίλα Ζμπάνιτς
ΚΒΟ ΒΑΝΤΙΣ, ΑΪΝΤΑ; – Σήμερα, πάμε σινεμά στην πρεμιέρα της καθηλωτικής ταινίας της Τζασμίλα Ζμπάνιτς
DAVE Red Athens, το νέο επαναστατικό παιδί της πόλης υποδέχεται τους επισκέπτες
DAVE Red Athens, το νέο επαναστατικό παιδί της πόλης υποδέχεται τους επισκέπτες
«Άννα»: Απόψε πάμε στο θέατρο Δρόμος για τον συγκλονιστικό μονόλογο της Σαμ Πότερ με την Παναγιώτα Αβραμοπούλου
«Άννα»: Απόψε πάμε στο θέατρο Δρόμος για τον συγκλονιστικό μονόλογο της Σαμ Πότερ με την Παναγιώτα Αβραμοπούλου
Στο Faust Bar-Theatre-Arts θα βρεις τις διαφορετικές μουσικές προτάσεις που ψάχνεις
Στο Faust Bar-Theatre-Arts θα βρεις τις διαφορετικές μουσικές προτάσεις που ψάχνεις
Τρία στέκια στο κέντρο της Αθήνας με μαγευτική θέα την Ακρόπολη
Τρία στέκια στο κέντρο της Αθήνας με μαγευτική θέα την Ακρόπολη
Donna Karan: Κάνει διακοπές στην Ελλάδα και διαφημίζει τις ομορφιές της χώρας μας - Εικόνες
Donna Karan: Κάνει διακοπές στην Ελλάδα και διαφημίζει τις ομορφιές της χώρας μας – Εικόνες

Ακολουθήστε μας στο Google News
και ενημερωθείτε πρώτοι για τα νέα άρθρα του