Η Ελεονώρα Αντωνιάδου είναι από τις περιπτώσεις των ηθοποιών που έγιναν γνωστές από την τηλεόραση (Κάρμα, Τατουάζ), αλλά δεν παρασύρθηκαν από τις σειρήνες της. Κάνει ποιοτικά, σταθερά και πολύ προσωπικά βήματα στο θέατρο.



Αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστεί στο «Εύα και Νόρα», ένα έργο για την αγάπη, τον έρωτα, τη διαφορετικότητα, ένα έργο για το σήμερα και τις σχέσεις.

Δύο γυναίκες δεμένες σε μια σχέση φυσιολογική για τις ίδιες, ιδιαίτερη ή διαφορετική για τους άλλους, προσπαθούν όπως κάθε ζευγάρι να διαφυλάξουν τη σχέση τους από τον χρόνο και τα προβλήματα. Οταν τα πρώτα σημάδια φθοράς και ο φόβος μήπως το ενδιαφέρον της μιας για την άλλη ατονήσει, όταν ο συναισθηματικός δεσμός απειλείται, οι δύο γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με την αλήθεια που δεν τόλμησαν να κοιτάξουν κατάματα. Η ζωή τους ανήκει και είναι καιρός να αρχίσουν να ζουν για τις ίδιες. Η βαθιά και πραγματική αγάπη δεν έχει και δεν πρέπει να έχει όρια. Ο ρατσισμός και ο φανατισμός δεν έχουν καμία θέση στη σύγχρονη κοινωνία. Είναι όμως αυτό η πραγματικότητα;

Εμείς μιλήσαμε με την Ελεονώρα Αντωνιάδου με αφορμή την παράσταση αυτή μιλήσαμε για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα και τη διαφορετικότητα.


Τι σας γοητεύει στο έργο αυτό;

Με γοητεύει ότι πραγματεύεται την σχέση δύο γυναικών, χωρίς όμως να μένει σε αυτό. Ασχολείται με τα προβλήματα και τις ανησυχίες που έχουν οι άνθρωποι μέσα σε μία δεκαετή σχέση και πώς το αντιμετωπίζουν.

Πού πιστεύετε πως ακουμπά στο σήμερα;

Ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας είναι.

Σκιαγραφήστε μας τους χαρακτήρες και τις δυναμικές τους;

Δε θέλω να προκαταβάλω τους θεατές. Άλλωστε ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με τα βιώματα και τα ερεθίσματά του θα δει διαφορετικά αυτές τις τέσσερις γυναίκες.

Πόσο διαφορετική είναι η σχέση της Εύας και της Νόρας;

Η σχέση στον πυρήνα της, δεν διαφέρει σε τίποτα από μία σχέση μεταξύ δύο straight. Υπάρχουν οι ίδιες ανασφάλειες, αγωνίες, η ίδια προσπάθεια για να κρατηθεί ζωντανός ο έρωτας. Απλά, στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα μιας δεκαετούς σχέσης, προστίθεται και το θέμα της μη αποδοχής από την κοινωνία και ίσως και από την ίδια τους την οικογένεια.

Ο έρωτας τελικά έχει φύλο;

Ο έρωτας είναι συναίσθημα, γιατί να έχει φύλο;

Εσείς θα μπαίνατε ποτέ σε σχέση με μία γυναίκα;

Ο λόγος που κάνω την συγκεκριμένη παράσταση, είναι επειδή θέλω να ζω σε έναν κόσμο που δε θα υπάρχει η συγκεκριμένη ερώτηση. Αν έρθετε να δείτε το έργο, θα καταλάβετε πόσο ο φόβος αυτής της ερώτησης, έχει κρατήσει πίσω τις ζωές των δύο αυτών γυναικών.

Πώς πιστεύετε ότι θα αντιδρούσε σε αυτό το οικογενειακό σας περιβάλλον.

Η ατάκα της μαμάς Σοφίας στην παράστασή μας είναι «Τι ήθελα και ήρθα, μια χαρά ήμουν στο σπιτάκι μου και στην άγνοιά μου». Ελπίζω αυτή η ατάκα να μην ειπωθεί πότε από καμία μάνα σε κανένα παιδί, στην πραγματική ζωή.

Είστε υπέρ της υιοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια; Τα παιδιά αυτά θα μεγαλώνουν……φυσιολογικά;

Είμαι υπέρ της υιοθεσίας παιδιών από τη στιγμή που πληρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις. Δηλαδή να υπάρχει μια στέγη, η οικονομική δυνατότητα να προσφέρουν σε αυτό το παιδί, και κυρίως να υπάρχει αγάπη. Δεν καταλαβαίνω τη λογική των ανθρώπων που προτιμούν να μένουν τα παιδιά σε ιδρύματα, αντί να υιοθετούνται από ένα gay ζευγάρι.

Γιατί η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της δε δέχεται τη διαφορετικότητα;

Επειδή είναι ο εύκολος δρόμος. Είναι πολύ πιο ξεκούραστο να πεις «δε δέχομαι το διαφορετικό», από το να προσπαθήσεις να το καταλάβεις.

Πόσο καταπιεσμένοι είναι οι νέοι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι, που στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην επαρχία, ξέρουν πως δεν μπορούν να ζήσουν μια κανονικότητα με τον άνθρωπό τους και κλείνονται πίσω από κλειστές πόρτες;

Υπερβολικά. Είναι πολύ άσχημο να νιώθεις ότι δεν μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου όπως θέλεις, απλά και μόνο επειδή κάποιοι είναι ανίκανοι να δεχτούν το διαφορετικό.

Πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η κοινωνία; Μπορεί μάλλον;

Πιστεύω πως ήδη αλλάζει σιγά σιγά. Βλέπω ότι οι νέοι άνθρωποι είναι πολύ πιο ανοιχτοί απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό και αυτό είναι ελπιδοφόρο.

Πιστεύετε πως τα pride βοηθούν την κοινωνίας μας να αλλάξει;

Δεν ξέρω αν βοηθούν. Αλλά από τη στιγμή που ένα μέρος της κοινωνίας μας νιώθει ότι τον αντιπροσωπεύει το pride, καλά κάνει και υπάρχει.

από Γεωργία Οικονόμου