Αρχική > Featured > Είδαμε το «Λόγω Τιμής»: Γιατί απογοητευτήκαμε 20 χρόνια μετά;

Είδαμε το «Λόγω Τιμής»: Γιατί απογοητευτήκαμε 20 χρόνια μετά;

Ήταν 30 Σεπτεμβρίου 1996, όταν η σειρά «Λόγω Τιμής» έκανε πρεμιέρα στο πολύπαθο Mega Channel. Αυτόματα κέρδισε μία θέση στην καρδιά όλων όσοι βρισκόμασταν στην εφηβική, αλλά και μετεφηβική ηλικία, καθώς στους ήρωές του αντικατοπτρίζονταν πολύ ρεαλιστικά όλες οι ανησυχίες της νέας γενιάς. 

Η σειρά επέστρεψε το βράδυ της Δευτέρας στις τηλεοπτικές μας οθόνες μέσω της συχνότητας του ΣΚΑΙ. Με τη Μιρέλλα Παπαοικονόμου να κάθεται στην καρέκλα του σεναριογράφου και τον Λάμπη Ζαρουτιάδη σ΄αυτήν του σκηνοθέτη. Με τον Άλκι Κούρκουλο, ως Μάνο ή αλλιώς Ψηλό, τη Βίκυ Βολιώτη ως Ηρώ, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη ως Μιχάλη ή Τσίου, τον Δημήτρη Αλεξανδρή ως Βασίλη, τη Χριστίνα Αλεξανιάν ως Μάνια και τον Γιώργο Πυρπασόπουλο ως Αρη.

Οι ήρωες, 20 χρόνια μετά, έχουν μεγαλώσει, έχουν βρει τον επαγγελματικό τους δρόμο, έχουν κάνει οικογένεια, παιδιά, έχουν «χτίσει» τη ζωή τους. Αυτήν ακριβώς τη ζωή τους κληθήκαμε και εμείς να παρακολουθήσουμε στη συνέχεια της σειράς.

Με νοσταλγική διάθεση

Όταν «έπεσε» το τραγούδι των τίτλων, το «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια», μία νοσταλγική διάθεση κατέκλυσε φανατικούς και μη τηλεθεατές, καθώς στο άκουσμά του αυτόματα ανασύρθηκαν μνήμες των… νιάτων μας (ενδεικτικές ήταν οι ενθουσιώδεις αντιδράσεις των τηλεθεατών στα social media).

Μια αίσθηση ανικανοποίητου

Η συνέχεια, ωστόσο, μας άφησε ανικανοποίητους. Γιατί πέρα από την αρχική συγκίνηση όταν ακούστηκε το τραγούδι των τίτλων και πέρα από τις λαμπερές προσθήκες ηθοποιών (Μαρία Ναυπλιώτου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νίκη Βακάλη, Χριστόδουλος Στυλιανού, Σίσσυ Τουμάση, Μιχάλης Σαράντης, Γιώργος Χρυσοστόμου κ.ά) η σειρά δεν… κυλούσε σε επίπεδο ρυθμών. 

Οι πρωταγωνιστές μιλούσαν αργά, οι διάλογοί τους ήταν γεμάτοι κλισέ και αδιάφοροι, τα ζουμαρίσματα στα πρόσωπα ήταν αδικαιολόγητα μακροσκελή και τελικά πουθενά δεν ένιωθες την αναμενόμενη «δροσιά» ενός συνεκτικού ιστού ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Αποκορύφωμα όλων η slow motion σκηνή – διάρκειας αρκετών λεπτών- όπου όλοι τρέχουν δίπλα στο φορείο που είναι ξαπλωμένη η Μάνια στο νοσοκομείο. 

Ίσως οι προσδοκίες μας να ήταν ιδιαίτερα υψηλές για τον δεύτερο αυτό κύκλο της σειράς, ευελπιστούμε ωστόσο τα επόμενα επεισόδια να μας αποζημιώσουν.