Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, αναζητούμε προτάσεις εξόδου για να περάσουμε ευχάριστα την περίοδο των εορτών. Τα Χριστούγεννα είναι συνυφασμένα κατεξοχήν με το θέατρο, καθώς μια βόλτα στο στολισμένο κέντρο της πόλης σε συνδυασμό με μια καλή παράσταση μπορούν να μας χαρίσουν μια πρωτόγνωρη εμπειρία!

Πριν από μερικές ημέρες είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την παράσταση «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» στη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Πριν ακόμα μπω στην αίθουσα ήμουν σίγουρη ότι το έργο θα μου αφήσει πολύ θετικές εντυπώσεις, έχοντας κατά νου τις αξιόλογες παραγωγές που έχουν ανέβει στο παρελθόν στη Μουσική Βιβλιοθήκη.

Φέτος, ο Σύλλογος των Φίλων της Μουσικής και η Μουσική Βιβλιοθήκη αποφάσισαν να εγκαινιάσουν έναν νέο κύκλο εκδηλώσεων με θέμα «Θέατρο στη Βιβλιοθήκη», συνδέοντας μεταξύ τους θέατρο, μουσική και λογοτεχνία. Το «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» αποτελεί το πρώτο έργο αυτού του κύκλου, τη νέα δουλειά της θεατρικής ομάδας «Ξανθίας» και του σκηνοθέτη Κώστα Παπακωνσταντίνου πάνω στο ομώνυμο αριστούργημα του Γεώργιου Βιζυηνού.

Το «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» είναι η απόδειξη ότι μια παράσταση δεν χρειάζεται από πίσω της μια υπερβολικά ακριβή παραγωγή για να είναι επιτυχημένη. Αυτό που χρειάζεται είναι καλές ερμηνείες. Και εκείνο το βράδυ της Δευτέρας στη Μουσική Βιβλιοθήκη, είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε τρεις εξαιρετικά ταλαντούχους ηθοποιούς και έναν μουσικό επί σκηνής, που επί μιάμιση ώρα ερμήνευαν στην καθαρεύουσα, όπως στο πρωτότυπο κείμενο του διηγήματος που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1883, τραγουδούσαν, έτρεχαν πάνω-κάτω στη σκηνή και αλληλεπιδρούσαν με το κοινό, και όλα αυτά τα έκαναν με την ψυχή τους!


Το “Rio Grande” είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλοία της εποχής που ταξιδεύει από τον Πειραιά έως τη Νάπολη της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ο ποιητής και αφηγητής της ιστορίας (Ελισσαίος Βλάχος) συναντά μια παιδική του φίλη (Χαρά Δημητριάδη) και τον βαθύπλουτο πατέρα της (Κώστας Παπακωνσταντίνου). Οι νέοι ερωτεύονται αλλά ο πατέρας έχει άλλα σχέδια για την κόρη του. Οι δύο ερωτευμένοι καταφέρνουν να ξεπεράσουν όλες τις αποστάσεις που τους χωρίζουν, την ηλικιακή, τη γεωγραφική, αλλά όχι την κοινωνική, όπως την ορίζει το χρήμα.

«Το έργο διαπνέεται από ένα είδος τοξικότητας. Ο Πλούτος συγκρούεται με τον Έρωτα και από πανω τους πλανάται η Ποίηση», αναφέρει στο σκηνοθετικό του σημείωμα ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, ο οποίος είχε την πρώτη του επαφή με το διήγημα το καλοκαίρι του 2006, όταν έπαιξε ως ηθοποιός στην παράσταση που ανέβηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου στη Χίο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μπινιάρη.

Πρόκειται για μια παράσταση γεμάτη εικόνες, ειδικά στη σκηνή που οι τρεις πρωταγωνιστές βρίσκονται στο κατάστρωμα του πλοίου και ακούνε από διερχόμενη βάρκα το τραγούδι “Santa Lucia”. Το στοιχείο του ανεκπλήρωτου έρωτα βρίσκεται στο επίκεντρο, με την αθωότητα μιας άλλης εποχής να γίνεται εμφανής μέσα από τον χαρακτήρα της Μάσιγγας (Χαρά Δημητριάδη), αλλά γρήγορα ισοπεδώνεται από την εγωπάθεια και τα ψέματα του πατέρα της (Κώστας Παπακωνσταντίνου). Μια παράσταση που περνάει το πάντα διαχρονικό μήνυμα ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία γιατί, όπως λέει και το ποίημα της Μάσιγγας, «O χρυσός περισσός, δεν ποιεί την ευτυχίαν, την χαράν ημών», και επικεντρώνεται στο θέμα των ταξικών διαφορών που έχει απασχολήσει πολλές κοινωνίες ανά τους αιώνες.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ σε καθέναν ξεχωριστά από τους πρωταγωνιστές της παράστασης. Τον Ελισσαίο Βλάχο τον είχα δει παλαιότερα σε παιδική παράσταση -ξανά στη Μουσική Βιβλιοθήκη- και χάρηκα πολύ που είχα την ευκαιρία να τον παρακολουθήσω και σε παράσταση ενηλίκων για να διαπιστώσω ότι είναι εξίσου σπουδαίος είτε απευθύνεται σε παιδικό είτε σε ενήλικο κοινό. Η Χαρά Δημητριάδη κερδίζει το κοινό με τη ζωντάνια και τη φρεσκάδα της ήδη από την αρχή της παράστασης, ενώ η εκλεπτυσμένη της εμφάνιση παραπέμπει σε εκείνη την εποχή, λες και ο ρόλος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της! Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου δίνει την κωμική νότα στην παράσταση μέσα από τον ρόλο του περνώντας παράλληλα σπουδαία μηνύματα στο κοινό, ενώ ως προς τη σκηνοθεσία μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς την εμπειρία του πάνω σε κείμενα της ελληνικής λογοτεχνίας. Για το τέλος κράτησα τον μουσικό Νίκο Κολλάρο που συνοδεύει τους ηθοποιούς με το πιάνο και δίνει ζωντάνια και ρυθμό στην παράσταση.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση

Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη»
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη, Αθήνα
Τηλ: 210 72 82 778
www.mmb.org.gr

από Μαρία Ιωαννάτου