Αρχική > Featured > Είχε ενδομητρίωση από την εφηβεία της- Πονούσε αφόρητα και οι γιατροί της έλεγαν πως είναι ψυχολογικό

Είχε ενδομητρίωση από την εφηβεία της- Πονούσε αφόρητα και οι γιατροί της έλεγαν πως είναι ψυχολογικό

Μεγάλη αίσθηση προκαλεί η μαρτυρία μιας κοπέλας που από την εφηβεία της υπέφερε από πόνους λόγω προχωρημένης ενδομητρίωσης και η πλειοψηφία των γιατρών τους απέδιδε στην κακή της ψυχολογία. Η εξομολόγηση αυτή θα σας κάνει να εμπιστευτείτε πιο πολύ τον εαυτό σας και το τι αισθάνεστε. Οι γιατροί μπορεί να είναι επιστήμονες, είναι όμως και άνθρωποι και μπορεί να κάνουν και λάθος στη διάγνωσή τους. Εμείς, ως ασθενείς πρέπει να είμαστε ενήμεροι για τα δικαιώματά μας για να διεκδικούμε την υγεία μας.

Ακολουθεί η μαρτυρία της κοπέλας

Αντιμετώπιζα χρόνιο πόνο όσο θυμόμουν τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Στα τέσσερα μου χρόνια, ανέπτυξα μάλιστα το σύνδρομο κυκλικού εμέτου, μια διαταραχή που προκαλεί ναυτία και εμετούς. Καθώς μεγάλωνα, τα επεισόδια εξαφανίστηκαν. Αλλά όταν ήμουν 13 ετών και μου ήρθε περίοδος τα πράγματα και πάλι επιδεινώθηκαν. Κάθε μήνα, όταν αδιαθετούσα, είχα διαρκώς ναυτία και ένιωθα απίστευτη κόπωση. Ανησυχούσα ελαφρώς, αλλά ήμουν συνηθισμένη στο να αντιμετωπίζω αυτά τα συμπτώματα. Ήμουν σίγουρη πως βίωνα έναν κανονικό πόνο περιόδου.

Όταν έγινα 16, οι περίοδοι μου ήταν πολύ επίπονες και ακανόνιστες. Αιμορραγούσα σχεδόν τρεις εβδομάδες τον μήνα. Τότε άρχισα να σκέφτομαι: «αυτό δεν είναι εντάξει. Πρέπει να το ρυθμίσω». Η γυναικολόγος μού έδωσε αντισυλληπτικά χάπια, γεγονός που έβαλε την περίοδό μου σ΄ένα… πρόγραμμα.

Όταν πήγα στο κολέγιο -τρεις ώρες μακριά από το σπίτι μου-  το σώμα μου άρχισε και πάλι να διαμαρτύρεται και να μου λέει: «Πρέπει να με προσέξεις!» Σπούδαζα μουσικό θέατρο και παρακολουθούσα μαθήματα χορού. Μου άρεσε τόσο πολύ, αλλά ταυτόχρονα με στενοχωρούσε απίστευτα το γεγονός ότι δεν ήμουν τόσο ευέλικτη όσο και τα άλλα κορίτσια. Αναρωτιόμουν διαρκώς: «Γιατί δεν μπορώ να πηδήξω τόσο ψηλά;»

Ήταν τόσο επώδυνο για μένα, έκανα συνέχεια εμετούς και δεν ήξερα τι έχω… Οι γιατροί στο πανεπιστήμιο υπέθεσαν ότι ήταν τροφική δηλητηρίαση και στη συνέχεια νόμιζαν ότι ήταν κάποιος ιός.

Τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα κατά το πρώτο εξάμηνο του δεύτερου έτους. Τα πρωινά πονούσα τόσο που δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Πονούσα στην κοιλιά, στους γοφούς μου και κάτω στην πλάτη.

Όλοι έλεγαν χρειάζεσαι ψυχολογική βοήθεια

Οι γονείς μου που είναι οι επαγγελματίες της υγειονομικής περίθαλψης μου ελεγα: «Χρειάζεσαι ψυχολογική βοήθεια». Θυμάμαι που ζήτησα από τον γενικό ιατρό μου να ελέγξει τον θυρεοειδή μου με την ελπίδα να βρει μια εξήγηση για το γιατί ήμουν συνεχώς κουρασμένη. Κι αυτός με συμβούλευσε να πάει σε κάποιον ειδικό για να κοντρολάρω το άγχος μου. Εντάξει, ήμουν ανήσυχη και είχα κατάθλιψη. Σταδιακά δεν μπορούσα καν να προπονηθώ. Το πανεπιστήμιό μου με έβαλε σε μια λίστα αναμονής τριών μηνών για να δω έναν ψυχολόγο.

Η επιστροφή στο πατρικό μου και οι υποψίες μου για ενδομητρίωση

Όταν είπα στη μαμά μου πως «δεν μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι», μετακόμισα πάλι στο πατρικό μου σπίτι. Πηρα μεταγραφή στο εκεί κολέγιο και μετά από έναν χρόνο επισκέφθηκα την πρώτη μου γυναικολόγο. Την ικέτευσα να μου κάνει λαπαροσκόπηση προκειμένου να δει αν το πρόβλημά μου είναι η ενδομητρίωση. Είχα ξεκινήσει να διαβάζω για την ενδομητρίωση όταν ένας φίλος μου είπε για αυτό. Η γιατρός συμφώνησε να κάνει τη λαπαροσκόπηση και αποδείχθηκε ότι έχω ενδομητρίωση. Διαγνώστηκα με την πάθηση στις 28 Μαρτίου 2018. Με βάση αυτό που βρήκε η γιατρός, έκανε επίσης λαπαροσκοπική επέμβαση αφαίρεσης του ενδομητρίου ιστού. Ωστόσο, η διαδικασία αφαιρεί μόνο το επιφανειακό στρώμα του ιστού. Δεν σταματά την ασθένεια, και στην περίπτωσή μου, η ασθένεια προχωρούσε.

Ο θάνατος του αδελφού μου

Την επόμενη μέρα, στις 29 Μαρτίου 2019, ο μεγαλύτερος αδερφός μου πέθανε. Θυμάμαι να τρέχω τριγύρω προσπαθώντας να βοηθήσω τη μαμά μου… Έπρεπε να επικεντρωθώ στο πένθος. Ήταν τόσο δύσκολο. Τους επόμενους μήνες προσπαθούσα να βοηθήσω ψυχολογικά την οικογένειά μου και να διαχειριστώ τα συμπτώματα.

Οι γιατροί πιστεύουν ότι αν είστε θλιμμένοι για κάποιο γεγονός, αυτό εξηγεί και τον σωματικό σας πόνο.

Κατέληξα στο νοσοκομείο για δύο εβδομάδες τον Αύγουστο του 2019. Έκανα εμετούς και διάρροιες. Πονούσα διαρκώς. Είναι τόσοι πολλοί γιατροί δεν καταλαβαίνουν την ενδομητρίωση, και πιστεύουν ότι η λαπαροσκοπική αφαίρεση ή τα αντισυλληπτικά χάπια λύνουν τα πάντα…

Το πρώτο άτομο που πίστεψε πως πονάω είναι ο σύντροφός μου, ο Jacob με τον οποίο ήμασταν ένα μήνα ήδη μαζί. Το λέω γιατί όταν έχετε μια αόρατη ασθένεια δεν χρειάζεται να πείσετε μόνο τους γιατρούς, πρέπει να πείσετε τους φίλους σας, πρέπει να πείσετε την οικογένειά σας, πρέπει να πείσετε τους γονείς σας.

Στις 23 Ιανουαρίου 2020, ο Jacob σκοτώθηκε με τη μηχανή του. Οι άνθρωποί μου υπέθεσαν ότι έμενα ξαπλωμένη στο κρεβάτι επειδή ήμουν θλιμμένη, όχι επειδή πονούσα. Αλλά ήταν και τα δύο. Αυτό είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα για τους γιατρούς να καταλάβουν: Πιστεύουν ότι αν είστε θλιμμένοι για κάποιο γεγονός, αυτό εξηγεί και τον σωματικό σας πόνο.

Αυτό συνέβη και με μένα, όταν πήγα σε γιατρό στα τέλη Φεβρουαρίου για να συζητήσω το ενδεχόμενο του να κάνω μία ειδική χειρουργική επέμβαση ώστε να αφαιρέσω όλο τον άρρωστο ιστό και όχι ό, τι είναι μόνο ορατό. Αυτός ο γιατρός με ρώτησε: «Πώς είναι η ζωή σου στο σπίτι; Όλα εντάξει;» Όταν του είπα πως ο σύντροφός μου πέθανε, ο γιατρός μου είπε «Όλα είναι καλά. Είστε απλώς στη θλίψη».

Τελικά συμφώνησε να κάνει τη χειρουργική επέμβαση και μάλιστα με έβαλε να κάνω διάφορες εξετάσεις, όπως μαγνητικές τομογραφίες. Ξαναπήγα στον γιατρό άμεσα γιατί πονούσα απίστευτα. Ένιωθα σαν να είχα πέτρα 10.000 κιλών στο κάτω μέρος της λεκάνης μου. Του είπα: “Ξέρω ότι η χειρουργική επέμβαση είναι σε μερικές εβδομάδες, θέλω απλώς να σας ενημερώσω τι συμβαίνει.”

Τότε αυτός κρατώντας τις εξετάσεις μου στα χέρια μου είπε “Φαίνεται σαν να έχετε πολύ χαμηλή ανοχή στον πόνο. Η ανατομία σας είναι φυσιολογική. Έχετε μία μικρή φλεγμονή.Αυτό δείχνουν μαγνητικές τομογραφίες σας και είναι ξεκάθαρο, οπότε θα ακυρώσω την επέμβαση σας».

Μάλιστα με συμβούλεψε να σταματήσω να αγγίζω τον εαυτό μου, γιατί του είχα πει ότι έκανα μια αυτοεξέταση. «Ω, όχι, όχι. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Δεν μπορείς να βάλεις τα πράγματα στον κόλπο σου. Δεν μπορείτε να βάζετε τα δάχτυλά σας εκεί».

Ήταν φρικιαστικό. Όχι μόνο με αγνόησε, αλλά και με τρόπο τελείως καταπιεστικό μου απαγόρευσε να αγγίζω τον εαυτό μου.

Όταν βρήκα τη γιατρό «βασίλισσα ενδομητρίωσης»

Τότε ένας φίλος μου μού συνέστησε να πάω σ΄έναν ειδικό γιατρό στο Χιούστον και εκείνος με παρέπεμψε σε μία άλλη χειρουργό που ονόμασε «βασίλισσα ενδομητρίωσης». Όταν πήγα εκεί, η γιατρός κοίταξε το ιστορικό και τα αρχεία της υπόθεσής μου και είπε: «Φαίνεται ότι βρίσκεστε στο στάδιο 2, οπότε πρέπει να το κόψουμε το συντομότερο δυνατό». Άρχισα να κλαίω. Έκανα χειρουργική επέμβαση εκτομής στις 16 Ιουνίου 2020. Η γιατρός μού έδωσε τις φωτογραφίες μου μετά και σκέφτηκα, «Είναι Άγια. Έτσι ήταν το σώμα μου μέσα; Υπήρχαν παντού καφέ-και-κόκκινες πιτσιλιές ενδο-συγκολλήσεις».

Την πρώτη φορά που σηκώθηκα μετά τη χειρουργική επέμβαση, δεν είχα κανένα πόνο στο ισχίο μου. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είχα συμφύσεις ενδομητρίωσης στους συνδέσμους του ισχίου μου και οι αυξήσεις αφαιρέθηκαν κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Πιστεύω ότι αυτό εξηγεί γιατί δεν μπόρεσα να προπονηθώ στο κολλέγιο

Η συμβουλή μου στις γυναίκες…

Προσωπικά αισθάνομαι ότι θα είχα την κατάλληλη θεραπεία πολύ νωρίτερα, αν δεν έδινα σε απόλυτους ή αγενείς γιατρούς δεύτερη, τρίτη και τέταρτη ευκαιρία. Δε θα έπρεπε απλώς να ψάχνω γιατρό που με άκουσε αμέσως. Επομένως, η συμβουλή μου προς τις γυναίκες σε παρόμοια κατάσταση είναι να έχουν στο μυαλό τους ότι δεν χρωστούν τίποτα σε έναν γιατρό. Όσο γνωρίζετε τα δικαιώματά σας ως ασθενής, τόσο καλύτερα μπορείτε να υποστηρίξετε τον εαυτό σας.

(Πηγή health.com)