Κάτι πρωτοποριακό συμβαίνει στην παραλία της Κουρούτας του Νομού Ηλείας, από αυτά που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας και θέλουμε να μοιραζόμαστε μαζί σας. Πριν από ένα χρόνο, το καλοκαίρι του 2018, ένα πρώην οινοποιείο μετατράπηκε στο πολυτελές ξενοδοχείο Dexamenes Seaside Hotel, προσφέροντας στους επισκέπτες τη μοναδική εμπειρία της φιλοξενίας μέσα σε παλιές δεξαμενές κρασιού της δεκαετίας του 1920.



Από αυτόν τον χώρο εμπνεύστηκε η δραματουργός και επιμελήτρια σύγχρονης τέχνης Magda Cirillo και ο μουσικός και συνθέτης Panú, τη διαδραστική εγκατάσταση με τίτλο “STUDY FOR 2 SILOS”, η οποία παρουσιάζεται ως δίπτυχο στις δύο μεγάλες δεξαμενές του ξενοδοχείου και στο πλαίσιο της οποίας, την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου στις 19.30, πρόκειται να πραγματοποιηθεί η ηλεκτροακουστική performance “NO MOON TODAY”.

Το Infowoman.gr μίλησε αποκλειστικά με την Magda Cirillo, η οποία μας εξήγησε πώς εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο project, μας σύστησε τον συνοδοιπόρο της σε αυτό το έργο και μας ξενάγησε νοητά μέσα στις δύο μεγάλες δεξαμενές, αποκαλύπτοντας τι πρόκειται να δουν όσοι τις επισκεφθούν.


Ποια η δική σας συμμετοχή στην εγκατάσταση και από πού εμπνευστήκατε το installation;

«Η εγκατάσταση είναι ένα δίπτυχο με τίτλο “STUDY FOR 2 SILOS” και το έχω δουλέψει μαζί με τον μουσικοσυνθέτη Panú (Παναγιώτη Μανουηλίδη). Το έχουμε δουλέψει ο καθένας με το δικό του μέσο έκφρασης. Εγώ πήγα πέρυσι στην Κουρούτα, όταν είχαν ανακαινιστεί μόνο τα δωμάτια του ξενοδοχείου μπροστά στη θάλασσα και ήταν ένας ερειπωμένος χώρος. Στη μέση δέσποζαν δύο τεράστιες δεξαμενές, με ύψος 6 μέτρα και 10 μέτρα διάμετρο. Τα πατώματα έχουν φουσκώσει, είναι εν μέρει διάτρητα, σκουριασμένα, εν τω μεταξύ έπεσαν και οι οροφές, σαν δύο γερασμένα σώματα που βρέχουν τα ποδαράκια τους στα καθαρά νερά – γύρω τους υπάρχει μια τεχνητή λίμνη. Όταν πήγα ξανά εκεί με τον Panú για να δούμε το χώρο, είχαν ανοίξει πόρτα και μπήκαμε μέσα. Εκείνος ως μουσικός πρώτα άκουσε τον ήχο κι εγώ είδα φόρμα, είδα δύο κυλίνδρους. Αποφασίσαμε να δουλέψουμε πάνω στη συνήχηση, με γνώμονα τη φόρμα, τους κυλίνδρους και τον ήχο κι έτσι προχωρήσαμε στη συνεργασία μας».

Magda Cirillo

Πώς αντιμετώπισε ο κόσμος όλο το σκηνικό;

«Θα ήθελα πρώτα να πω δυο λόγια για το στήσιμο. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε πάνω στις δύο δεξαμενές μιλάει για την επικοινωνία. Είναι δύο σώματα που προσπαθούν να έρθουν σε επαφή, να συνηχήσουν, να δονηθούν μαζί. Το έργο αναζητά την ανθρώπινη επικοινωνία. Το silo #2 είναι ένας χώρος στον οποίο μπαίνει κανείς μέσα μόνος του. Μιλάει πιο πολύ για την ανθρώπινη μοναξιά. Από ένα κύτταρο κίνησης ενεργοποιείται ένα στεφάνι νερού που στάζει πάνω ψηλά από τη δεξαμενή σαν βροχή, σαν δάκρυα, σαν το κρασί – γιατί αυτές οι δεξαμενές ήταν παλαιότερα δεξαμενές οίνου. Ενεργοποιείται λοιπόν αυτό το περιβάλλον του υγρού στοιχείου, ενώ ο θεατής που μπαίνει μέσα βλέπει ένα βίντεο που προβάλλεται με προτζέκτορα, στο οποίο η ηθοποιός Μαρία Χούχου υποδύεται τον Faust. Υπάρχει μια εγκατάσταση με φως και διάφορα δραματουργικά στοιχεία που εμπνέονται από την περιοχή και από την ευρύτερη έρευνα γύρω από αυτά τα στοιχεία που μελετάμε.

Στο εσωτερικό του silo #2 της Magda Cirillo

Ο κάθε θεατής θα δει κάτι διαφορετικό ανάλογα ποιο περιβάλλον θέλει να διαλέξει αυτός για να ενεργοποιήσει την όρασή του. Σαφώς υπάρχει ο επιβλητικός Faust, πιο ελαφρύς από εκείνον του Γκαίτε. Είναι ένα λιμπρέτο της Γερτρούδης Στάιν που έχει γραφτεί για όπερα με τίτλο “DOCTOR FAUSTUS LIGHTS THE LIGHTS”. Ο Faust είναι ένας μοναχικός χαρακτήρας του θεάτρου και αυτό ήθελα να δώσω στη δεξαμενή, στην οποία -επαναλαμβάνω- κάθε θεατής μπαίνει μόνος ή έστω με άλλο ένα άτομο για να νιώσει αυτήν ακριβώς την ατμόσφαιρα.

Στο silo #1 του Panú όμως μπαίνουν πιο πολλά άτομα. Στην ουσία έχει φτιάξει ένα μουσικό όργανο. Ολόκληρη η δεξαμενή είναι ένα πνευστό χάλκινο όργανο, το οποίο ξεκινάει από ψηλά, είναι σαν να έχει αντικαταστήσει την οροφή της δεξαμενής. Μοιάζει σαν καλαμάρι με μια καμπάνα στο κέντρο απ’ όπου διαχέεται ο ήχος και σε κάθε πλοκάμι του υπάρχει μια υποδοχή, από την οποία μπορούν έως 7 άτομα να φυσήξουν και να παίξουν όλοι μαζί το όργανο φτιάχνοντας μια δική τους σύνθεση.

Έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί υπάρχει μια αντίθεση. Το πιο συλλογικό όργανο (silo #1) έρχεται να αγκαλιάσει, να στείλει ήχο στη δεξαμενή (silo #2) με τον Faust. Προσπαθούν δηλαδή να βρουν μια σχέση αυτοί οι άψυχοι όγκοι».

Ο Panú μέσα στο silo #1

Ο τόπος επιλέχθηκε εκ των υστέρων ή προϋπήρχε η ιδέα;

«Όχι καθόλου. Γενικώς εγώ δουλεύω όλα τα πρότζεκτ μου ως site-specific, με έναν χώρο που με εμπνέει. Δεν έχω πάντα κάτι έτοιμο. Κάνω έρευνες σε διάφορα πράγματα, αλλά είναι ο χώρος που θα με καλέσει κάθε φορά. Αγαπώ επίσης τους χώρους hors circuit. Βρέθηκα σε αυτή την παραλία πέρυσι και εμπνεύστηκα πάρα πολύ. Αυτή η παραλία ανήκει στις αγαπημένες μου γιατί είναι από τις πολύ εξωτικές παραλίες που έχουμε και τις λίγο πιο άγριες της δυτικής Πελοποννήσου. Μεγάλωσα στην Πάτρα βλέποντας τον ίδιο ορίζοντα και ήταν αυτός ο απατηλός ορίζοντας της Δύσης που με τράβηξε, ζω στο Παρίσι 20 χρόνια. Το ξενοδοχείο επίσης έμοιαζε στοιχειωμένο. Όλη η έρευνα και η μελέτη έγινε ακριβώς γι’ αυτό το έργο και το κάλεσμα στον Panú ήταν ακριβώς γι’ αυτό το έργο».

Τι θα δούμε στην performance της Παρασκευής;

«Εγώ και η Μαρία Χούχου θα παρέμβουμε στο silo #1, στη δεξαμενή με το όργανο του Panú, και εκείνος με τη μόνιμη συνεργάτιδα του, χορογράφο και χορεύτρια, Κωνσταντίνα Ευθυμιάδου, θα παρέμβουν στη silo #2, στη δική μου δεξαμενή. Ίσως συναντηθούν λοιπόν οι δρόμοι μας. Αυτό πρόκειται να δει το κοινό, το οποίο θα ακολουθήσει την πορεία ανάμεσα στις δύο δεξαμενές. Θα κάνουμε κάτι που το δουλεύουμε επί τόπου. Έχει ήχο, φως, λόγια, κίνηση, απ’ όλα!».

Στο εσωτερικό του silo #1 του Panú

Η εγκατάσταση πρόκειται να ταξιδέψει και σε άλλες περιοχές;

«Η αυλαία πέφτει για φέτος. Ο Faust φεύγει επειδή είναι πολύ πιο εύθραυστη ως κατασκευή. Το ξενοδοχείο θα κλείσει, πράγμα που σημαίνει ότι η μία δεξαμενή θα μείνει έρημη. Δεν γνωρίζουμε αν ο Faust θα υπάρχει και του χρόνου, όμως το όργανο θα μείνει. Αυτό μάλιστα που έχει ενδιαφέρον είναι ότι θα δουλευτεί με τον αέρα, τον ήλιο, τη βροχή, με όλα τα φυσικά στοιχεία. Όπως ο χώρος αυτός έχει χτυπηθεί από τον ήλιο, τη βροχή και τον θαλασσινό αέρα, έτσι θα γίνει και με το όργανο, το οποίο δεν θα αλλάξει μορφή μόνο εξωτερικά αλλά θα δώσει και έναν άλλο ήχο. Ως site-sensitive όμως η εγκατάσταση μπορεί να ταξιδέψει και σε ανάλογους χώρους είτε να φτιαχτεί εκ νέου».

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;

«Αυτή την περίοδο ξεκινώ την έρευνα πάνω στην προφορική παράδοση, θέλω να βρω τις τεχνικές λύσεις πάνω σε μία εγκατάσταση γύρω από τα δάκρυα και επίσης θα δουλέψω δραματουργικά για μερικούς μήνες, με μία ηθοποιό πάνω σε μια ταινία που πρόκειται να γυριστεί. Δεν μπορώ όμως να αποκαλύψω περισσότερα».

από Μαρία Ιωαννάτου