Μετράει μόλις λίγα χρόνια στον χώρο της υποκριτικής, αλλά ήδη έχει αρχίσει να ξεχωρίζει χάρη στο ταλέντο της. Η ερμηνεία της φέτος στον συγκλονιστικό μονόλογο του Dennis Kelly “Girls & Boys” σε αιχμαλωτίζει.



Η Δώρα Παρδάλη υποδύεται μία νέα γυναίκα που από την απόλυτη ευτυχία ενός ολοκληρωτικού έρωτα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη βία στην πιο ακραία μορφή της. 

«Δεν θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη στιγμή που άρχισε να ξεφεύγει το πράγμα μεταξύ μας – θυμάμαι ότι βρέθηκα σε αυτήν την κατάσταση ξαφνικά» μονολογεί η ηρωίδα του Dennis Kelly λίγο πριν μας αποκαλύψει τι πραγματικά της έχει συμβεί. Μία ανατροπή, που σου παγώνει το αίμα…

Το “Girls & Boys” παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετά το West End του Λονδίνου και το Broadway, σε μετάφραση – σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Στεφαδούρου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 στο Θέατρο 104.


Η Δώρα Παρδάλη μίλησε στο infowoman για το έργο αυτό που της προκάλεσε σοκ, αυτά που θαυμάζει στην ηρωίδα της, αλλά και το πώς η τέχνη μπορεί να βοηθήσει στον περιορισμό της βίας.

Πώς ανακαλύψατε το έργο;

Δώρα: Το έργο το ανακάλυψε η Άννα Μαρία Στεφαδούρου, που υπογράφει τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία στην παράσταση. Μου πρότεινε να το διαβάσω, να της πω τη γνώμη μου και να δούμε κατά πόσο θα μας ενδιέφερε να το κάνουμε παράσταση. Το διάβασα χωρίς να ψάξω τίποτα σχετικό, ήθελα να μην είμαι προκατειλημμένη. Γνώριζα μόνο τον συγγραφέα. Όταν το διάβασα έπαθα σοκ. Είναι ένα έργο συγκλονιστικό κατά τη γνώμη μου και όχι μόνο γιατί είναι ανατρεπτικό ως προς την εξέλιξή του, αλλά γιατί είναι φοβερά ανθρώπινο και γραμμένο σε μια εποχή και για μια εποχή που η ιστορία αυτής της γυναίκας είναι πολύ σημαντικό να ειπωθεί. 

Ποιος θα λέγατε ότι είναι ο πυρήνας του;

Δώρα: Ο πυρήνας του έργου είναι για μένα μια ολόκληρη προβληματική σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι κορίτσι και τι αγόρι το 2019, πώς κατασκευάζονται κοινωνικά τα φύλα, πώς συμπεριφορές, ιδέες και νόρμες (αμετακίνητες συνήθως) μας μεταφέρονται καθώς «ενηλικιωνόμαστε», καθώς δηλαδή μεταμορφωνόμαστε σε «γυναίκες» και «άντρες» και τελικά πώς σχετιζόμαστε μεταξύ μας, πώς αλληλεπιδρούμε, πώς ερωτευόμαστε, πώς γινόμαστε σύζυγοι, πώς κάνουμε παιδιά, πώς συνυπάρχουμε. Και όλες μας οι συμπεριφορές, όλα μας τα θέλω, όλες μας οι ανάγκες κατά πόσο είναι τελικά «φορεμένες»; Το ενδιαφέρον στο έργο είναι ότι οι δύο χαρακτήρες έχουν παλέψει πολύ για να αποβάλλουν τα στερεοτυπικά στοιχεία του φύλου τους αλλά την κρίσιμη στιγμή, όταν οι ισορροπίες ανατρέπονται, η ζωή τούς βρίσκει απροετοίμαστους. Επίσης το έργο έχει να κάνει πολύ με τη βία και κατά τη γνώμη μου με τη βία σε πολλά επίπεδα, τη βία στον έρωτα, τη βία στην αγάπη, τη βία στην οικονομία, τη βία στο να «χτίζεις μια καριέρα», τη βία της αποτυχίας αυτής της καριέρας, τη βία της απόρριψης, τη βία μέσα σε καθετί ανθρώπινο και κυρίως τη βία στην απόκτηση ή στην στέρηση εξουσίας. Και ίσως σε μια από τις χειρότερες μορφές της, αυτή που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κάποτε ερωτεύτηκαν και αγαπήθηκαν βαθιά.

Πόσο δύσκολο είναι για μία ηθοποιό να υποδυθεί μία γυναίκα που έρχεται με τόσο ακραίο τρόπο αντιμέτωπη με τη βία;

Δώρα: Μάλλον αρκετά. Σίγουρα σκέφτηκα : «Χμ, λοιπόν δεν έχω ζήσει κάτι τέτοιο  και πώς θα υπερασπίσω άραγε αυτή τη γυναίκα στη σκηνή με τον τρόπο που της αξίζει;» Υπήρξε μία περίοδος «μουδιάσματος», αλλά μετά σκέφτηκα πως όλοι μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη βία καθημερινά με πολλούς τρόπους,  οπότε αποφάσισα να προσπαθήσω να αντλήσω υλικό από μένα και τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω μου και να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για ανταποκριθώ στις απαιτήσεις προσεγγίζοντας όσο μπορώ την εμπειρία της.

Αν είχατε μπροστά σας την ηρωίδα σας ή μία γυναίκα σαν την ηρωίδα σας τι θα της λέγατε;

Θα της έλεγα : «Είσαι και θα είσαι για πάντα ο ήρωας μου».

Υπάρχει κάποια φράση που κρατάτε από το έργο και με την οποία ταυτίζεστε;

Υπάρχουν δύο τέτοια σημεία. Αρχικά μια  φράση, που με έχει απασχολήσει πολύ όλο αυτό τον καιρό της δουλειάς μου και που νομίζω πως τελικά με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, είναι η εξής  : «Σκέφτομαι πολύ συχνά τη βία. Δεν το κάνω επίτηδες απλώς πιστεύω πως αποτελεί θεμελιώδες συστατικό του είδους μας. Και πώς θα μας καταλάβεις αν δεν αναλύσεις κι αυτό;»

Και η δεύτερη είναι αυτή που λέει : «Γιατί εγώ ξέρω πως το να συνεχίσεις να αναπνέεις μετά από κάτι τέτοιο, είναι πράξη ηρωισμού». Μου αρέσει αυτή η φράση, γιατί νομίζω πως  μερικές φορές, όταν οι δυσκολίες μας λυγίζουν, και μόνο το να συνεχίζουμε πιστεύοντας στη ζωή απαιτεί κόπο, προσπάθεια και αίμα. Και πιστεύω πως θα έπρεπε να μπορούμε να νιώθουμε περήφανοι για μας ακόμα και γι’ αυτό, γι αυτή την μικρή, αλλά ταυτόχρονα τεράστια νίκη του να μπορούμε να συνεχίζουμε κάθε πρωί αναζητώντας από την αρχή την πίστη μας σε κάτι.

Πώς μπορεί να βοηθήσει η τέχνη στον περιορισμό της βίας σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο;

Δώρα: Δεν είμαι σίγουρη με ποιο τρόπο θα μπορούσε η τέχνη να βοηθήσει στον περιορισμό της βίας. Νομίζω πως είναι σημαντικό το γεγονός πως μας δίνει την ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τα σκοτεινά μας κομμάτια και μας βοηθά να αποδεχτούμε κατά κάποιο τρόπο την ύπαρξη τους. Και αυτή η παραδοχή, αυτή η επαφή με την βαθύτερη αλήθεια μας- που μέσα από την τέχνη γίνεται σε ένα ασφαλές πλαίσιο- ίσως μας κάνει τελικά να προσπαθούμε συνεχώς να γινόμαστε καλύτεροι και φωτεινότεροι περνώντας μέσα από τα «σκοτάδια» μας.

από infowoman team