Η Δώρα Παρδάλη στο Infowoman: “Όσο υπάρχει η πατριαρχία, τόσο θα διαιωνίζεται και η έμφυλη βία”

η-δώρα-παρδάλη-στο-infowoman-όσο-υπάρχει-η-πατ

«Αλλά θέλετε να μάθετε ποιο είναι το πραγματικό θέμα; Θα σας πω εγώ ποιο είναι το πραγματικό θέμα. Το πραγματικό θέμα είναι η εξουσία». Και δεν ξέρω αν φέτος – ειδικά με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας – υπάρχει άλλη θεατρική παράσταση που να είναι τόσο επίκαιρη, όσο το «Girls & Boys», που ανεβαίνει στο Θέατρο 104 για τρίτη χρονιά και με μεγάλη επιτυχία, σε μετάφραση – σκηνοθεσία Άννας-Μαρίας Στεφαδούρου και πρωταγωνίστρια τη Δώρα Παρδάλη.

Μία γυναίκα γνωρίζει τυχαία τον μέλλοντα σύζυγό της σ’ ένα αεροδρόμιο. Ένας έντονος, παθιασμένος, τρελός έρωτας. Σύντομα αρχίζουν να φτιάχνουν την κοινή τους ζωή. Αγοράζουν σπίτι, χτίζουν καριέρες, κάνουν παιδιά – μία συνηθισμένη οικογένεια. Μέχρι που εκείνος αρχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη δουλειά του, ενώ εκείνη απολαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη επαγγελματική αναγνώριση. Οι ισορροπίες ανατρέπονται. Τα πάντα αλλάζουν, παίρνοντας μία απροσδόκητη και εφιαλτική τροπή…

Το «Girls & Boys» είναι ένας συνταρακτικός μονόλογος για τη βία, την εξουσία, τις σχέσεις των δύο φύλων μέσα στη σύγχρονη πατριαρχική κοινωνία. Και η κουβέντα που είχαμε με την πρωταγωνίστρια, Δώρα Παρδάλη είναι άκρως ενδιαφέρουσα καθώς όλα όσα διαπραγματεύεται το έργο, είναι πιο επίκαιρα από ποτέ και απασχολούν την ελληνική κοινωνία.

Δώρα Παρδάλη: "Όσο υπάρχει η πατριαρχία, τόσο θα διαιωνίζεται και η έμφυλη βία"

Το θέμα της εξουσίας και της βίας που πραγματεύεται η παράσταση είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Αυτό σας δημιουργεί ένα επιπλέον άγχος, ως προς το πώς θα ειπωθεί η ιστορία της ηρωίδας και συγχρόνως να περάσει το μήνυμα;

Θα έλεγα πως αυτό το άγχος δεν το είχα ποτέ, είχα πολλά άλλα ως ηθοποιός (το πώς θα προσεγγίσω το ρόλο, αν θα καταφέρω να μην είμαι μονοδιάστατη κτλ) αλλά ποτέ δεν αγχώθηκα ιδιαίτερα για πώς θα περάσει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα αυτή η ιστορία. Αυτό συνέβη μάλλον γιατί το έργο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και αισθάνθηκα από την πρώτη στιγμή που το διάβασα πως δεν είχε τίποτα διδακτικό και πως και μόνο που θα μοιραστώ αυτή την ιστορία θα είναι αρκετό. Θέλω να πω πως εμπιστευτήκαμε πολύ το έργο και την δουλειά που έχει κάνει ο συγγραφέας, είναι ένα φοβερά έξυπνο έργο το οποίο μας απήλλαξε από έξτρα άγχη. Επίσης ακριβώς επειδή είναι ένα πολυεπίπεδο έργο, περισσότερο αναγνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό και παίρνεις αφορμές για συζήτηση, ανάλυση, εμβάθυνση και σκέψη και πολύ λιγότερο σου περνάει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα. Τέλος για το πώς θα ειπωθεί αυτή η ιστορία σήμερα, εμπιστεύθηκα πολύ και την σκηνοθέτη μου, την Άννα Μαρία Στεφαδούρου η οποία επίσης με απάλλαξε από διάφορα άγχη και με διευκόλυνε να επικοινωνήσω αυτή την ιστορία όσο πιο απλά και άμεσα γίνεται χωρίς να με κρίνω.

Τι σχόλια σας κάνει το κοινό για την παράσταση;

Επειδή το έργο –δυστυχώς- είναι εξαιρετικά επίκαιρο τα περισσότερα σχόλια έχουν να κάνουν με τέτοιες σκέψεις και αναλύσεις πάνω στην πραγματικότητα με την οποία ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι τον τελευταίο καιρό.

Δώρα Παρδάλη: Ένιωσα μια ευθύνη να επικοινωνήσω αυτή την ιστορία

Η παράσταση παρουσιάζεται για τρίτη χρονιά. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η επιτυχία;

Στο ότι ειλικρινά προσπαθήσαμε να μοιραστούμε αυτή την ιστορία χωρίς να ψάχνουμε για εντυπωσιασμούς.

Πόσο δύσκολος είναι αυτός ο ρόλος ως προς το συναισθηματικό κομμάτι, καθώς υποδύεστε μία γυναίκα που έρχεται αντιμέτωπη με τη βία με ακραίο τρόπο;

Δεν ήταν εύκολη η προσέγγισή του σε σημεία, χρειάστηκε να πάω σε «άβολα» μέρη συναισθηματικά για να βρω υλικό και να δουλέψω προς αυτή την κατεύθυνση. Επίσης ως γυναίκα την οποία την αφορούν αυτά τα θέματα, τα θέματα της εξουσίας και της έμφυλης βίας δεν κρύβω πως ένιωσα μια ευθύνη να επικοινωνήσω αυτή την ιστορία όσο πιο προσωπικά και ειλικρινά γινόταν. Οπότε ναι, υπήρξαν φορές που

δυσκολεύτηκα αρκετά. Αλλά αυτό είναι και το ωραίο κομμάτι της δουλειάς, το δημιουργικό κομμάτι για μένα γεννιέται όταν φεύγεις από τις ευκολίες σου και το comfort zone σου, όταν ανακαλύπτεις δηλαδή νέα πράγματα και για σένα μέσα από ένα ρόλο.

Άλλωστε όσο δύσκολος και να είναι ένας ρόλος είτε συναισθηματικά είτε σε κάποιο άλλο επίπεδο η δουλειά μαζί του- όσο κι αν σε ταλαιπωρεί ορισμένες φορές- κρύβει και ένα μεγάλο κομμάτι χαράς και απόλαυσης. Δεν είναι μικρό αυτό το κομμάτι ικανοποίησης και απόλαυσης όταν είσαι ηθοποιός, είναι ζωτικής σημασίας συνήθως. Οι δυσκολίες για μένα λοιπόν είναι μέρος της διαδικασίας και μάλλον απαραίτητο. Τέλος, εγώ υποδύομαι αυτή τη γυναίκα, λέω την ιστορία της για κάμποση ώρα πάνω στη σκηνή, χρησιμοποιώ την φαντασία μου και πολλές φορές μέσα σε αυτό το φανταστικό πλαίσιο δυσκολεύομαι συναισθηματικά αλλά μετά πηγαίνω για φαγητό με τους φίλους μου και όλα καλά. Υπάρχουν άνθρωποι που βιώνουν αυτό που βίωσε η ηρωίδα μου στην πραγματική ζωή. Αυτό είναι μια σκέψη που με γειώνει πάντοτε.

%ce%b7-%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-infowoman-%cf%8c%cf%83%ce%bf-%cf%85%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%840

Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι σε έναν μονόλογο και δη στον συγκεκριμένο;

Νομίζω πως γενικά αυτό που θεωρώ δύσκολο όταν παίζω για πολύ καιρό μία παράσταση είναι να επιτρέπω στον εαυτό μου να μην προβλέπει και να είναι στη στιγμή, να επικοινωνεί δηλαδή πραγματικά με το κοινό και να μην καμώνεται πως επικοινωνεί. Αυτό είναι για μένα πρόκληση σε κάθε παράσταση και πόσο μάλλον σε ένα μονόλογο που αποκλειστικός συμπαίκτης σου είναι το κοινό το οποίο κάθε βράδυ είναι διαφορετικό.

Δώρα Παρδάλη: “Όσο υπάρχει η πατριαρχία, τόσο θα διαιωνίζεται και η έμφυλη βία”

Στο σημείωμά του ο συγγραφέας αναφέρει πως “υπάρχει κάτι στους άνδρες που τους ωθεί στη βία”. Εσείς, τι πιστεύετε πως είναι αυτό το κάτι;

Δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι περισσότερο βίαιο στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες εκ φύσεως. Κατά τη γνώμη μου η πατριαρχία και ο τρόπος που η πατριαρχία επιδρά στους άνδρες είναι αυτό που τους κάνει συχνά περισσότερο βίαιους. Για μένα αυτό που περιγράφει ο Kelly εδώ είναι ξεκάθαρα αποτέλεσμα κοινωνικής κατασκευής. Κατ’ αρχάς οι βίαιες συμπεριφορές είναι πολύ περισσότερο αποδεκτές για τους άνδρες από ότι για τις γυναίκες. Αυτό συμβαίνει ακόμη και μεταξύ μικρών αγοριών και κοριτσιών. Είναι σαν στους άνδρες να δικαιολογούνται πολύ ευκολότερα βίαιες συμπεριφορές, «θυμωμένες» συμπεριφορές από ότι στις γυναίκες. Θέλω να πω πως δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι στους άνδρες που τους ωθεί στη βία αλλά σίγουρα υπάρχει κάτι που τους εξοικειώνει πολύ περισσότερο με τη βία κι αυτό είναι ο τρόπος που είναι δομημένη η κοινωνία. Επίσης πολύ συχνά οι άνδρες δυσκολεύονται να διαχειριστούν την απώλεια εξουσίας ή την αποτυχία και την απόρριψη, σαν αυτό να μην μπορεί να το «αντέξει» η ταυτότητά τους και τότε στην προσπάθειά τους να ανακτήσουν τον έλεγχο οδηγούνται στη βία.

%ce%b7-%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-infowoman-%cf%8c%cf%83%ce%bf-%cf%85%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%842

Από τις αρχές του έτους μετράμε 14 γυναικοκτονίες και χιλιάδες καταγγελίες από γυναίκες – θύματα βίας. Πώς πιστεύετε ότι μπορεί να κλείσει αυτός ο κύκλος της έμφυλης βίας και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ως μέρος αυτής της κοινωνίας για να σταματήσει;

Ειλικρινά μακάρι να μπορούσα να απαντήσω στο πώς θα μπορούσε να κλείσει αυτός ο κύκλος αλλά πιστεύω πως όσο υπάρχει η πατριαρχία, όσο υπάρχουν άνδρες εκεί έξω που θεωρούν πως η γυναίκα αποτελεί «κτήμα τους», τόσο θα διαιωνίζεται και η έμφυλη βία. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι θεωρώ πολύ σημαντικό να υπάρχει ένα δυνατό υποστηρικτικό πλαίσιο για τις γυναίκες που κακοποιούνται, ένα πλαίσιο σύμμαχός τους, το οποίο θα τις βοηθάει να επικοινωνήσουν αυτό που συμβαίνει και να αναζητήσουν βοήθεια.

Θα πρέπει να μπορούμε να ενδυναμώσουμε τις γυναίκες ώστε να μην φοβούνται, να μην νιώθουν εντελώς μόνες τους, εγκλωβισμένες σε έναν φαύλο κύκλο βίας. Αυτό αποτελεί τεράστια ευθύνη της πολιτείας κατά τη γνώμη μου, η δημιουργία και η ενίσχυση αυτού του υποστηρικτικού πλαισίου. Παράλληλα θα έπρεπε κάπως όλοι να εκπαιδευτούν σχετικά με την διαχείριση τέτοιων καταστάσεων, από γιατρούς και αστυνομικούς που εμπλέκονται στη διαδικασία καταγραφής τέτοιων περιστατικών μέχρι απλούς πολίτες που μπορεί μια γυναίκα να κακοποιείται στο από πάνω διαμέρισμα της πολυκατοικίας τους. Θα έπρεπε να υπάρχει ένα ολόκληρο σχέδιο δράσης για τέτοιες καταστάσεις για να μπορούν οι γυναίκες να μην νιώθουν αβοήθητες.

Τέλος θεωρώ πολύ σημαντικό να ρίξουμε το βάρος και στην ανατροφή των νέων παιδιών, πώς τα μεγαλώνουμε, πόσα στερεότυπα και προκαταλήψεις ενισχύουμε, μεγαλώνουμε διαφορετικά ακόμη τα αγόρια από τα κορίτσια άραγε και αν ναι, γιατί, τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε. Όλα αυτά νομίζω καλό θα ήταν να απασχολούν τους γονείς αλλά και τους εκπαιδευτικούς.

Στις καταγγελίες που έγιναν στον χώρο του θεάτρου είδαμε τη βία σε διάφορες μορφές της: από σεξουαλική μέχρι λεκτική και συναισθηματική. Θα περίμενε κανείς πως δεν θα υπήρχε τόσο “σκοτάδι” σε εκπροσώπους της Τέχνης. Τι φταίει σε αυτό κατά τη γνώμη σας;

Για να είμαι ειλικρινής μεγαλώνοντας σταμάτησα να ρομαντικοποιώ τον χώρο της τέχνης και όσους ασχολούμαστε με αυτή. Οι καλλιτέχνες είναι και αυτοί κομμάτι της κοινωνίας. Σε μια κοινωνία λοιπόν που επιτρέπονται με μεγάλη ευκολία κακοποιητικές συμπεριφορές και συμπεριφορές κατάχρησης εξουσίας γενικότερα δε θα μπορούσε εύκολα ο χώρος της τέχνης να αποτελεί εξαίρεση, κι αυτό γιατί το πρόβλημα είναι κατά τη γνώμη μου πυρηνικό. Το θέμα λοιπόν είναι η εξουσία και η κατάχρησή της. Αυτό είναι που δε θα έπρεπε να συμβαίνει, ούτε στο χώρο της τέχνης, ούτε πουθενά. Κι όταν συμβαίνει θα πρέπει να καταγγέλλεται ώστε στο μέλλον να προλαμβάνεται. Θεωρώ σπουδαίο το γεγονός ότι τόσοι καλλιτέχνες βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν για τέτοιες κακοποιητικές συμπεριφορές. Θαυμάζω τη δύναμή τους και θεωρώ πως αυτοί αποτελούν το «φωτεινό» κομμάτι στο χώρο της τέχνης και εύχομαι λοιπόν να υπερισχύσουν απέναντι στο «σκοτεινό».

Διαβάστε επίσης

Η Pavlina Styl μιλά στο Infowoman για την τζαζ μουσική στην Ελλάδα – “Συχνά μένει στο περιθώριο”

Η Στέλλα Κρούσκα στο Infowoman: “Αφού το θέμα της υγείας δεν κατάφερε να μας ενώσει, δεν ξέρω τι άλλο μπορούμε να ελπίσουμε”

Η Ηλέκτρα Νικολούζου στο Infowoman: “Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είναι το σπίτι μου!”

Σχετικά Άρθρα
Η Φένια Παπαδόδημα στο Infowoman: Όταν ο Χριστός έρθει στην ψυχή του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος γίνεται αλλιώς
Φένια Παπαδόδημα τι μας μαθαίνει η παράσταση “Φλανδρώ” για την απώλεια και τον μεγάλο πόνο;
Η Παρθενόπη Μπουζούρη στο Infowoman: Η Τέχνη δεν είναι απλά διασκέδαση!
Η Παρθενόπη Μπουζούρη στο Infowoman: Η Τέχνη δεν είναι απλά διασκέδαση!
Η συγγραφέας Μαρία Γιαννακοπουλου-Δακτυλίδη στο Infowoman: Πρέπει όλοι να ενημερωθούν γύρω από τον όρο γυναικοκτονία
Η συγγραφέας Μαρία Γιαννακοπούλου-Δακτυλίδη στο Infowoman: Πρέπει όλοι να ενημερωθούν γύρω από τον όρο γυναικοκτονία
Η Νάνσυ Μαλλέρου στο Infowoman: "Υπάρχει ρατσισμός λόγω φύλου επαγγελματικά, ειδικά στις αμοιβές"
Η Νάνσυ Μαλλέρου στο Infowoman: “Υπάρχει ρατσισμός λόγω φύλου επαγγελματικά, ειδικά στις αμοιβές”
Η Ντένια Στασινοπούλου στο Infowoman: Ποιος ορίζει και ποιος κρίνει τι είναι διαφορετικό και τι δεν είναι;
Η Ντένια Στασινοπούλου στο Infowoman: Ποιος ορίζει και ποιος κρίνει τι είναι διαφορετικό και τι δεν είναι;
%ce%b7-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1-%ce%b6%cf%89%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b10
Η φωτογράφος Κατερίνα Ζωιτοπούλου Μαυροκεφαλίδου στο Infowoman: “Τα πιο συναρπαστικά ταξίδια, γίνονται στον καναπέ”

Ακολουθήστε μας στο Google News
και ενημερωθείτε πρώτοι για τα νέα άρθρα του