«Σ’ αγαπάω, μα δεν έχω μιλιά να στο πω, κι αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος…».
Ένας στίχος που όλοι έχουμε ψιθυρίσε, έχει χαραχτεί στη μνήμη κι έχει μιλήσει στην καρδιά μας ως μία από τις πιο συγκλονιστικές αποτυπώσεις του ανομολόγητου, ανεκπλήρωτου έρωτα.
Είναι ένας στίχος που ανήκει στο ανυπέρβλητο τραγούδι του αξέχαστου Νίκου Παπάζογλου με τίτλο «Αύγουστος». Κλασικό και διαχρονικό με τους στίχους, τη μουσική και τη χαρακτηριστική φωνή του Παπάζογλου να μην αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο.
Όλοι το έχουμε σιγοτραγουδήσει πολλές φορές και το έχουμε ακούσει ακόμη περισσότερες, τόσο από τον δημιουργό του καθώς και από άλλους καλλιτέχνες που το έχουν διασκευάσει.
Πολλοί θα φαντάζονταν, ότι πρόκειται για μία ασύλληπτη έμπνευση του Παπάζογλου. Όμως περιγράφει μία απόλυτα αληθινή ιστορία, με πρωταγωνιστή τον τραγουδοποιό.
Και ήταν μία ιστορία που αποκάλυψε ο ίδιος…
Όπως διηγήθηκε στην εκπομπή «Στα άκρα» με τη Βίκυ Φλέσσα πριν από μερικά χρόνια όλα ξεκίνησαν, όταν το σπίτι του στη Θεσσαλονίκη καταστράφηκε από τον μεγάλο σεισμό του 1978.
«Το πιο περίεργο από όλα είναι, πως όταν το σπίτι μου ήταν κατεστραμμένο από τον σεισμό του 1978, είχε κοπεί σαν πράσο. Και η Βαρβάρα με την νεογέννητη μικρή μας πήγε στην Αμερική, έμεινα εγώ μόνος. Με φώναξε ο Σαββόπουλος στο Πήλιο, μου λέει: “Μην κάθεσαι εκεί πέρα μοναχός σου, έλα εδώ”. Πήγα λοιπόν και έπεσα μπροστά σε μία φοβερή καλλονή. Και φοβήθηκα τόσο πολύ, φοβήθηκα να ερωτευτώ», είχε εξομολογηθεί ο Νίκος Παπάζογλου.
«Επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη τρέχοντας, κλείστηκα στο σπίτι και έγραψα τον Αύγουστο. Έγραψα… ποτέ δεν τον έγραψα σε χαρτί, τον θυμόμουν απ’ έξω», συνέχισε.
Είχε παραδεχθεί, δε, ότι την είχε σκεφτεί κι άλλες φορές από τότε που την είδε, ενώ τόνισε ότι γνωρίζει για την ύπαρξη του τραγουδιού, όπως και η σύζυγός του.
«Στην πραγματικότητα ήταν ένα τραγούδι, κάτι ανάμεσα σε αυτήν την κοπέλα και την κόρη μου που μόλις είχε γεννηθεί. Το μισό είναι για την κόρη μου, το μισό είναι για αυτήν την κοπέλα. Πήγα στο σπίτι και κλείστηκα, δεν το έγραψα στο χαρτί ποτέ, απλά το τραγούδησα», σημείωσε.
Οι στίχοι του τραγουδιού
Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις
Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Απολαύστε το κομμάτι
Διαβάστε επίσης:
«Οδός Άγαμων Γυναικών», «Οδός Ανύπαντρων Μητέρων»: Γιατί αλλαξαν όνομα οι δρόμοι της Κυψέλης
Δούρειος Ίππος: Ο Κώστας Κρομμύδας επιστρέφει με ένα κατασκοπικό μυθιστόρημα με καταιγιστική πλοκή
“Don Giovanni”: Η περίφημη όπερα του Μότσαρτ ανεβαίνει στο ιστορικό Θέατρο Απόλλων της Σύρου
Σχετικά Άρθρα
Google News