Υπήρξε μία από τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου. Η Τζένη Καρέζη, κατά κόσμον Ευγενία Καρπούζη. Το αστείρευτο ταλέντο της, η φινέτσα της, η ιδιαίτερη φωνή της και η σπάνια γοητεία της, σαγήνευαν το κοινό και αποτελούσαν τα συστατικά για τη θαυμάσια καριέρα της. Για πολλούς θεωρείται η «πρώτη κυρία» του Ελληνικού Κινηματογράφου», ενώ οι θεατρικές παραστάσεις της άφησαν εποχή.
Εμείς σήμερα, δε θα αναφερθούμε στη λαμπρή της θεατρική και κινηματογραφική καριέρα. Θα μιλήσουμε για τη φωνή και τα τραγούδια που κατά καιρούς ερμήνευσε. Γιατί, αν και δεν υπήρξε ποτέ τραγουδίστρια, είχε την τύχη να ερμηνεύσει μερικά από τα τραγούδια των σημαντικότερων Ελλήνων δημιουργών και άφησε το δικό της στίγμα (και) στο ελληνικό τραγούδι. Άλλωστε στις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου ήταν «μόδα» να τραγουδούν οι ίδιοι οι ηθοποιοί τα τραγούδια των ταινιών τους. Έτσι, η Τζένη Καρέζη, μολονότι απέφευγε να ερμηνεύει τραγούδια, το έκανε επειδή το απαιτούσε ο ρόλος της και το έκανε εξαιρετικά καλά.
Ιδού πέντε από τα αλησμόνητα τραγούδια της:
Μην τον ρωτάς τον ουρανό
Από την ταινία «Το νησί των γενναίων» 1959/60 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δαδήρα και σενάριο Γιάννη Ιωαννίδη. Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις. Στίχοι: Γιάννης Ιωαννίδης.
Το χρυσόψαρο
Από την ταινία «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» 1959/60 σε σκηνοθεσία και σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη. Μουσική και στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις, ντουέτο με το Ντίνο Ηλιόπουλο.
Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ
Από την ταινία «Ποια είναι η Μαργαρίτα» 1961/62 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δαδήρα και σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη. Μουσική και στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης.
Το Παράπονο (Ούτε ένα ευχαριστώ)
Από την ταινία: Τα κόκκινα φανάρια
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Δεν έχει αρχή
Από την ταινία «Λόλα» 1963/64 σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και σενάριο Ηλία Λυμπερόπουλου. Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος. Στίχοι: Βαγγέλης Γκούφας. Στην ταινία αυτή πρωτοεμφανίστηκε και τραγούδησε η Βίκυ Μοσχολιού.
Αξίζει να διαβάσετε τα όσα αναφέρει ο θεατρικός κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος το 1993 για την «τραγουδίστρια» Τζένη Καρέζη: «Η Τζένη Καρέζη δεν ήταν τραγουδίστρια, ούτε φιλοδοξούσε να είναι. Είχε τη σωστή φωνή που οφείλει να έχει κάθε ηθοποιός. Ευτύχησε βέβαια να έχει δάσκαλο το μεγάλο Δημήτρη Ροντήρη που απαιτούσε από τους μαθητές του να καλλιεργούν τη φωνή τους και να ανακαλύπτουν τη μουσικότητα της γλώσσας μας.
Η Τζένη Καρέζη προσήλθε στον κινηματογράφο αφού είχε ήδη λάμψει στο θέατρο παίζοντας κλασικούς ρόλους. Είχε ήδη τραγουδήσει το τραγούδι της τρέλας της Οφηλίας στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ με τον Αλέξη Μινωτή και τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι στις κωμωδίες «Θεσμοφοριάζουσες», «Εκκλησιάζουσες» και «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο.
Στον Ελληνικό κινηματογράφο το τραγούδι έγινε δομική μόδα και οι ηθοποιοί που τραγούδησαν χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Είναι αυτοί που καμώνονταν τον τραγουδιστή, και αυτοί που βλέπουν το τραγούδι ως εσωτερική αναγκαιότητα του ρόλου τους, ως λυρική κορύφωση της δραματικής κλίμακας.
Σ’ αυτή την κατηγορία άνηκε η Τζένη Καρέζη. Τραγούδησε με εσωτερική συναισθηματική πλήρωση ερμηνεύοντας και με τη μουσική, την κατάσταση του ρόλου. Το τραγούδι της έχει σπανιότητα του ταλέντου της, τη γνησιότητα των εκφραστικών της μέσων και τη θηριώδη τεχνική της, μια τεχνική που της επέτρεπε να δείχνει ως αυτονόητο εκείνο που κατακτήθηκε με αγώνα, μόχθο και ώρες εργασίας.
Η φωνή της Τζένης Καρέζη όταν τραγουδά αφηγείται την απογείωση της υποκριτικής στη σφαίρα του άδυτου και απόλυτου λυρισμού».
*Το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 2021
Διαβάστε επίσης:
Μικρό Παρίσι των Αθηνών 2024: Έφτασε η στιγμή οι ενδιαφερόμενοι να υποβάλουν αίτηση
«Βάκχες» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου
Σχετικά Άρθρα
Google News