Τον γνωρίσαμε το 2003 ως τον μαθητή Λαζάρου μέσα από την τηλεοπτική σειρά «Σαββατογεννημένες» του Γιώργου Καπουτζίδη. Σχεδόν δύο χρόνια μετά, όλη η Ελλάδα μιλούσε για εκείνον και την παρέα του, την παρέα του «Παρά Πέντε», που άφησε εποχή με τις απολαυστικές ατάκες της!

Έκτοτε, ο Αργύρης Αγγέλου έχει ευμμετάσχει σε πλήθος μεγάλων θεατρικών παραγωγών, με ταξύ των οποίων οι παραστάσεις «Annie», «Η μελωδία της ευτυχίας», «Mamma Mia», με αποκορύφωμα τη φετινή σεζόν και την παράσταση Ζητείται Ψεύτης σε ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της Αθήνας. Την ίδια ώρα, ο ταλαντούχος ηθοποιός δοκιμάζει τις δυνάμεις του στις μιμήσεις μέσα από το show Your Face Sounds Familiar και αποδεικνύει περίτρανα ότι φέρνει εις πέρας με επιτυχία κάθε τι με το οποίο καταπιάνεται.

Πώς αισθάνεστε που συμμετέχετε στο “Ζητείται Ψεύτης” του σπουδαίου Δημήτρη Ψαθά;

“Είμαι ενθουσιασμένος κάθε φορά που κάνω κάτι καινούργιο και για πρώτη φορά. Δεν έχω ξαναπαίξει σε έργο του Ψαθά, οπότε αυτό για μένα ήταν πάρα πολύ σημαντικό και ως προς την επιλογή να είμαι σε αυτή τη δουλειά, αλλά και ως προς το ότι ήταν ευκαιρία πλάι στον Πέτρο Ζούλια που σκηνοθετεί, να μάθω καινούργιους κώδικες. Ο Ψαθάς είναι σπουδαίος συγγραφέας με εξαιρετικά δεξιοτεχνικά γραμμένο χιούμορ, οπότε είναι μια καινούργια εμπειρία, ένα καινούργιο ταξίδι και πάντα χαίρομαι όταν ξεκινάει κάτι καινούργιο”.


Τι έχετε “κερδίσει” από τη συνεργασία σας με τον Πέτρο Ζούλια και τους σπουδαίους ηθοποιούς που συμμετέχουν επίσης στην παράσταση;

“Ο Πέτρος είναι ένας άνθρωπος που ουσιαστικά τον γνώρισα εδώ, είναι ένας σκηνοθέτης με τον οποίο συζητούσαμε χρόνια να δουλέψουμε μαζί και δεν είχε τύχει. Φέτος λοιπόν τα καταφέραμε! Εκτός του ότι παρακολουθώ χρόνια τις δουλειές που έχει κάνει, τον θαυμάζω άπειρα και τώρα που τον γνώρισα μπορώ να σας πω ότι τον θαυμάζω ακόμα περισσότερο, γιατί γνώρισα και τι άνθρωπος είναι πέρα από το ταλέντο του. Είναι ένας άνθρωπος που σέβεται βαθιά τον ηθοποιό που βρίσκεται πάνω στιησκηνή, είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει πολύ αυτό που κάνει και που είναι πραγματικά ξεκούραστο να δουλεύεις μαζί του. Τον εκτιμώ, τον ευχαριστώ και τον αγαπώ πάρα πολύ”.

Όσο για τους συναδέλφους μου, θα σας πω κάτι που λέω τον τελευταίο καιρό σε όλες τις συνεντεύξεις που έχουν να κάνουν με την παράσταση, αλλά το είπα και στη συνέντευξη τύπου. Είναι ίσως ο πιο δεμένος θίασος που έχω βρεθεί. Ίσως επειδή περάσαμε δύσκολα, ίσως επειδή ταλαιπωρηθήκαμε, μάλλον αυτό μας έδεσε πολύ και εκ του αποτελέσματος, θα ήταν πραγματικά κρίμα αν ατός ο θίασος δεν βρισκόταν τελικά πάνω στη σκηνή. Είναι ένας υπέροχος θίασος!”.

Υποδύεστε τον ρόλο που είχε υποδυθεί ο Περικλής Χριστοφορίδης, ο οποίος κατέχει ρεκόρ συμμετοχής σε 200 ελληνικές ταινίες. Φοβηθήκατε τη σύγκριση;

“Ποτέ δεν το σκέφτομαι, ποτέ! Δεν με έχει προβληματίσει ποτέ, δεν με έχει αγχώσει ποτέ. Θεωρώ ότι τα έργα είναι εκεί για να παίζονται. Νομίζω ότι κανένας ηθοποιός δεν πρέπει να αγχώνεται γι΄ αυτό. Νομίζω ότι είναι λίγο ατυχές κάθε φορά που κάποιος καλείται να παίξει έναν ρόλο πουο έχει κάνει επιτυχία με έναν μεγάλο ηθοποίο, να μπαίνει στη διαδικασία των συγκρίσεων. Αν μπαίναμε σε αυτή τη διαδικασία δεν θα έπρεπε να αγγίζουμε τίποτα. Έχουν γίνει τα πάντα. Ή θα έπρεπε να γράφονται καινούργια έργα ή δεν θα έπρεπε να αγγίζουμε τίποτα. Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό και δεν με αγχώνει επί της ουσίας”.

Με τον Γιώργο Παρτσαλάκη και τον Αλέξη Γεργούλη στο Ζητείται Ψεύτης

Σας βλέπουμε να παίζετε, να χορεύετε, να τραγουδάτε… Αυτό το είδιος θεάτρου σας ενδιαφέρει λίγο παραπάνω;

“Όχι, δεν με ενδιαφέρει παραπάνω. Με ενδιαφέρει το θεάτρο γενικά. Δεν βάζω ταμπέλες, προτεραιότητες. Έτυχε να ξεκινήσω από αυτό το είδος θεάτρου, όπως λέτε κι εσείς, γιατί όταν ξεκινούσα σε αυτή τη δουλειά ήταν εύκολο να βρεις οντισιόν που ζητούσαν αυτό το πράγμα. Εγώ έψαχνα τέτοιες οντισιόν, που ζητούσαν κόσμο επειδή γίνονταν πολυπληθείς παραστάσεις. Επειδή ξεκίνησα από εκεί λοιπόν, γνώρισα καλύτερα αυτού του είδους τα θεάματα. Μεγαλώνοντας και περνώντας τα χρόνια, και αρχίζοντας σιγά σιγά να μου δίνονται ρόλοι και να υπάρχω στο θέατρο ουσιαστικά, το αγάπησα γενικά. Δεν μπορώ να πω ότι αγαπώ μόνο το μιούζικαλ ή τις μουσικές παραστάσεις”.

Γίνατε ευρέως γνωστός μέσα από την τηλεόραση, όμως έχετε συμμετάσχει σε πλήθος παραστάσεων. Έχετε μια ιδαίτερη αγάπη στο θέατρο;

“Δεν θα είχα κάνει τόσες παραστάσεις αν δεν είχα κάνει τηλεόραση. Θέλω να πω ότι πηγαίνοτνας σε ακροάσεις, προσπαθώντας να με πάρουν και να αρχίσω να δουλεύω, αυτό το πράγμα έχει ένα ταβάνι κάποια στιγμή. Αν κάτι δεν κουμπώσει ή δεν κλειδώσει, από ένα σημείο και μετά αυτό δεν σε καλύπτει. Εκεί κάπου, σε αυτό το μεταβατικό σημείο στη ζωή μου, ήρθε η τηλεόραση και εξαιτίας της αλλά και επειδή ήμουν πάρα πολύ τυχερός, άρχισαν να έρχονται ουσιαστικοί ρόλοι και στο θέατρο. Επομένως, χρωστάω στην τηλερόαση, είμαι ευγνώμων στην τηλεόραση, όχι απλά την αγαπώ κα τη σέβομαι”.

Είστε 5 αδέρφια στην οικογένεια. Πόσο εύκολη ήταν η πορεία από τη Χαλκίδα στην Αθήνα για να κυνηγήσετε το όνειρό σας;

“Έγινε φυσιολογικά, δεν έγινε βεβιασμένα. Κανείς από τους δύο γονείς μου δεν έφερε αντίρρηση, άρα δεν είχα να ξεπεράσω κάποιο σκόπελο. Ήταν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή. Τον πρώτο χρόνο στην Αθήνα είχα και την αδερφή μου, οπότε δεν έμεινα μόνος μου, προσαρμόστηκα έχοντας έναν πολύ δικό μου άνθρωπο στο πλευρό μου. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε το ταξίδι. Δεν έγινε κάποια φοβερή μετάβαση και κάποια φοβερή αλλαγή”.

Η υποκριτική ήταν αυτό που ονειρευόσασταν πάντα;

“Όχι, ήταν κάτι που άρχισα να το ανακαλύπω στο Λύκειο. Εγώ ξεκίνησα για μουσικός, πήγαινα χορωδία από μικρός και ήθελα να ακολουθήσω μουσική καριέρα. Αλλά κάπου στο Λύκειο γνώρισα τη θεατρική εργασία και μου άρεσε πολύ, κι εκεί αποφάσισα ότι ήθελα να ακολουθήσω αυτό τελικά. Τίποτα δεν πήγε χαμένο!”.

Φέτος σας βλέπουμε και στο Your Face Sounds Familiar. Ποια μεταμφίεση ήταν η πιο δύσκολη μέχρι σήμερα;

“Δεν περίμενα ότι θα μπορέσω να προσαρμοστώ σε αυτό το πρόγραμμα, και τελικά προσαρμόστηκα πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι φανταζόμουν. Ωστόσο, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι που ήταν πιο εύκολο ή δύσκολο, γιατί πραγματικά η κάθε εμφάνιση έχει πολλή δουλειά από πίσω, έχει τις δυσκολίες και τις ευκολίες της. Σίγουρα όμως είναι ένα πρόγραμμα το οποίο ζώντας το από κοντά, πιθανότατα να έχει πολύ πιο ενδιαφέρον από αυτό που βλέπετε εσείς στην τηλεόραση. Είναι μια πολύ ωραία διαδικασία, είναι ένα πρόγραμμα που το αποτελούν εξαιρετικοί άνθρωποι, οι καλύτεροι ίσως στη δουλειά τους, μιλάω για όλη την ομάδα της παραγωγής και φυσικά είμαστε περήφανοι γι’ αυτό που κάνουμε, γιατί είναι ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα το οποίο μετά από πολλά χρόνια θα μπορεί να το δει όλη η οικογένεια, είναι ένα πρόγραμμα πολύ εντυπωσιακό, πολύ ακριβό, καλαίσθητο και θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να περνάει ο κόσμος καλά. Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εκεί παρόλο που φοβόμουν μήπως δεν μπορέσω να λειτουργήσω μέσα σε αυτό. Αυτός είναι ένας φόβος που έχω πάντα, σε κάθε υποχρέωση που αναλαμβάνω. Αυτή είναι μια δική μου προσωπική ανασφάλεια, δεν έχει να κάνει με την εκάστοτε δουλειά. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για την τηλεόραση, όπου εκεί οι ανασφάλειες μεγαλώνουν γιατί η δύναμή της είναι τέτοια που αυτό που κάνεις έχει ανταπόκριση παράλληλα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Επομένως, όλο αυτό εντείνει τις ανασφάλειες και τις φοβίες”.

Κέρδισε την πρώτη θέση ως Ed Sheeran στο 1ο live του YFSF

Πώς περνάτε το Πάσχα; Τι ευχή θα θέλατε να κάνετε;

“Μόνο και πάντα οικογενειακά. Εγώ σε αυτές τις μεγάλες γιορτές, εύχομαι τα βασικά και αυτά που θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα. Εύχομαι υγεία σε όλους τους ανθρώπους και να είναι με τους ανθρώπους που αγαπάνε. Να χαιρόμαστε την κάθε μέρα που ζούμε. Δεν μπορώ να ευχηθώ κάτι περισσότερο. Αν έχουμε αυτά, νομίζω ότι όλα τα άλλα είναι στο χέρι μας. Αν ο Θεούλης μας δώσει υγεία και να είμαστε καλά, να μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας, να κυνηγάμε αυτό που ονειρεύομαστε, δεν υπάρχει περίπτωση αυτό να μην γίνει”.

Από τα λόγια σας καταλαβαίνω ότι πιστεύετε πολύ στον Θεό…

“Φυσικά και πιστεύω. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που η εκκλησία και ο Θεός υπήρχε κοντά μας και νιώθω ότι υπάρχει. Επίσης, θέλω να σας πω ότι όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, στα πραγματικά δύσκολα -εκεί που δεν ξέρεις πώς να το χειριστείς και ασυναίσθητα το ένστικτό σου, σε οδηγεί να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά στον ουρανό και να πεις “Θεέ μου, βοήθα με”, σε αυτά τα πραγματικά δύσκολα δεν έχει υπάρξει φορά που δεν μου έχει δοθεί κάποια λύση. Και αυτό είναι που με έχει κάνει όχι απλά να πιστεύω, αλλά να πιστεύω βαθιά”.

από Μαρία Ιωαννάτου