Μπορεί το 2009 να έκανε μια παύση στα επαγγελματικά της, όμως τα τελευταία χρόνια επέστρεψε πιο δυναμικά από ποτέ, με αποκορύφωμα τη φετινή σεζόν, που όπως η ίδια λέει «είμαι πολύ χαρούμενη γιατί κάνω ακριβώς τα πράγματα που θέλω». Η Αποστολία Ζώη διανύει μία από τις καλύτερες περιόδους στην καριέρα της, αφού παράλληλα με το τραγούδι που τόσο πολύ αγαπά, ανακαλύπτει τις δυνατότητες της στο θέατρο, με τη συμμετοχή της στην παράσταση «Ζητείται Ψεύτης» που ανεβαίνει στο Παλλάς.

Η όμορφη τραγουδίστρια και ηθοποιός ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι, υποδυόμενη την Πίτσα Κίτσα, που στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου ενσάρκωνε η αείμνηστη Μάρθα Καραγιάννη. Η Αποστολία Ζώη μίλησε αποκλειστικά στο Infowoman.gr λίγες ημέρες μετά την πρεμιέρα της παράστασης για την πρώτη θεατρική εμπειρία της, για το τραγούδι, τη συμμετοχή της στο ριάλιτι επιβίωσης «Nomads» και τη νίκη της, αλλά και την απώλεια των γονέων της.

Ποια ήταν τα συναισθήματά σου στην πρεμιέρα της παράστασης;

«Ήταν μια πάρα πολύ χαρούμενη στιγμή, δεν είχα καθόλου άγχος. Ήμουν ανυπόμονη να ξεκινήσουμε, να δω πώς είναι να ανεβαίνεις στη σκηνή με άλλη ιδιότητα πια. Βέβαια, επειδή ξεκινάω τη σκηνή μου με τραγούδι, οπότε είμαι στο φυσικό μου περιβάλλον, ήρθε λίγο πιο ομαλά όλο αυτό. Απλά περίμενα με ανυπομονησία να ανέβω στη σκηνή να παίξω».


Πώς είναι η συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη Πέτρο Ζούλια;

«Έχουμε τον καλύτερο σκηνοθέτη! Είναι ένας άνθρωπος που μας οδήγησε στο καλύτερο αποτέλεσμα, γιατί και οι κριτικές που έχουν γίνει είναι οι καλύτερες αυτή τη στιγμή. Αισθανόμαστε όλοι ότι θέλουμε να τον κάνουμε χαρούμενο, να κάνουμε αυτό που θέλει. Είναι ένας άνθρωπος που μας αγκάλιασε σαν πατέρας, και ενώ είμαστε ένας ταλαιπωρημένος θίασος με όλα αυτά που έγιναν, είχε πάρα πολύ κέφι και καλή διάθεση. Οπότε κι εγώ, μαζί με τους υπόλοιπους, είχα την ανάγκη να γίνομαι όλο και καλύτερη για εκείνον».

Με τον Αργύρη Αγγέλου από την αφίσα της παράστασης «Ζητείται Ψεύτης»

Είπες αμέσως «ναι» στον ρόλο ή είχες δεύτερες σκέψεις;

«Όχι, δεν είχα δεύτερες σκέψεις. Με έχουν προσεγγίσει πολλές φορές για θέατρο και μου έχουν γίνει αρκετές προτάσεις τις οποίες δεν έχω δημοσιοποιήσει. Παρόλα αυτά, δεν με ενθουσίαζε καμία από τις προτάσεις αυτές. Ο συγκεκριμένος ρόλος κάτι μού έλεγε… Επίσης, το γεγονός ότι μου έδειξαν τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη και οι Θεατρικές Σκηνές αλλά και ο Πέτρος Ζούλιας όταν έκανα το ραντεβού μαζί του, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι πιστεύει πως θα είμαι πολύ καλή στον ρόλο, οπότε δεν είχα καμία αμφιβολία. Είναι θέμα προσέγγισης, ήταν πολύ όμορφη και η πρόταση, άρα αν έχεις αυτά τα δύο μετά δεν έχεις να σκεφτείς και πάρα πολλά».

Μετά τη συμμετοχή σου σε δύο τηλεοπτικές σειρές, τι θα έλεγες ότι προτιμάς περισσότερο;

«Όταν ήμουν παιδί, γύρω στα 7-8, είχα παίξει στο θέατρο. Ήταν επαγγελματικός ο θίασος. Οπότε από τότε μου είχε μείνει όλη αυτή η διαδικασία. Βέβαια τώρα την ζω απόλυτα συνειδητοποιμένη, αλλά από τότε το θέατρο μου είχε πάρει το μυαλό! Πιστεύω ότι μπαίνεις πιο μέσα στο ρόλο, αντιλαμβάνεσαι τι ακριβώς κάνεις, φτιάχνεις μια ολόκληρη προσωπικότητα ακόμα κι αν παίζεις μόνο σε μία σκηνή. Παρόλα αυτά, αν στην τηλεόραση δουλεύεις με καλούς συνεργάτες, όπως εγώ στο «Singles» και στην «Πολυκατοικία», πράγμα το οποίο είναι σημαντικό, το αποτέλεσμα πάντα είναι καλύτερο.

«Είμαι αφοσιωμένη στο θέατρο»

Για μένα είναι γνώμονας να είμαι σε μια δουλειά, ακόμα κι αν είναι υποδεέστερη από άλλες που μου πρότειναν, αν είναι να περάσω όμορφα. Αυτή τη στιγμή, ξεδιαλύνοντας το τοπίο, θα έλεγα ότι με ενδιαφέρουν και τα δύο ανάλογα την ομάδα που βρίσκεται από πίσω. Για την ώρα είμαι λίγο πιο ερωτευμένη με το θέατρο, γιατί τώρα το ανακαλύπτω παραπάνω. Αν μου δοθεί η ευκαιρία στο μέλλον να συνεχίσω όλο αυτό που κάνω, θα είναι πιο ξεκάθαρη η εικόνα μου. Αυτή τη στιγμή είμαι αφοσιωμένη στο θέατρο».

Φοβήθηκες τη σύγκριση με τη Μάρθα Καραγιάννη;

«Είναι αναπόφευκτο γενικώς στη δουλειά μου να υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι τραβηγμένα. Όταν μπεις σε αυτό το χώρο γνωρίζεις ότι θα δεχθείς την οποιαδήποτε κριτική, οπότε πρέπει να είσαι προτετοιμασμένος. Παρόλα αυτά εγώ έκανα το εξής: αποφάσισα να μην δω την ταινία, να μην έχω επαφή με αυτό που έκανε η τεράστια Μάρθα Καραγιάννη, γιατί την τσαχπινιά και τον αέρα της δεν μπορείς να τον αντιγράψεις και δεν υπάρχει και λόγος. Μιλώντας με τις απογόνους του Ψαθά, ανακάλυψα ότι η κάθε Πίτσα Κίτσα ήταν διαφορετική -γιατί κατά βάση το έργο είναι θεατρικό και μετά έγινε ταινία. Οπότε αποφάσισα να ακολουθήσω τον θεατρικό δρόμο και να ανακαλύψω την Πίτσα Κίτσα που εγώ και ο σκηνοθέτης πιστεύουμε, με τον τρόπο που εγώ αντιλαμβάνομαι τον ρόλο του 1953 αλλά στο 2019».

Μουσικά πού σε πετυχαίνουμε αυτή την περίοδο;

«Όλο τον χειμώνα βρίσκομαι στο Cash στη Κηφισιά. Κάθε Κυριακή στις 9:00-9:30 το βράδυ, κάνω ένα τρίωρο πάρτι όπως ακριβώς το θέλω εγώ, τραγουδάω μόνο τραγούδια που θέλω εγώ, είναι ένα παρεΐστικο κλίμα που γινόμαστε όλοι μια μεγάλη αγκαλιά στο τέλος. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω να κάνω, είναι πολύ διαδραστικό, έχω μεγάλη επαφή με το κοινό και γενικότερα έχω ευχαριστηθεί πολύ αυτόν τον χειμώνα γιατί κάνω αυτά ακριβώς που θέλω.
Επίσης, έχω βγάλει και ένα τραγούδι, το «Μου ‘χεις καταστρέψει τη ζωή» και τώρα είμαι έτοιμη για το επόμενο single. Είμαι στο στούντιο και υπολογίζω μετά το Πάσχα να κυκλοφορήσει το νέο μου τραγούδι».

Η Αποστολία Ζώη στο «Nomads» το 2017

Είσαι η 2η γυναίκα παγκοσμίως που κέρδισε στο ριάλιτι επιβίωσης «Nomads». Τι μήνυμα θέλεις να στείλεις στις γυναίκες με αυτή τη νίκη;

«Το ότι είμαι η δεύτερη γυναίκα νικήτρια παγκοσμίως το έμαθα βγαίνοντας από εκεί. Για μένα αυτή η νίκη αντιπροσωπεύει γενικότερα τη γυναικεία δύναμη. Με έχει ενοχλήσει το γεγονός ότι στις μέρες μας οι γυναίκες πρέπει να προσπαθούν διπλά για να αποδείξουν ότι έχουν αντίστοιχη ευφυΐα με τους άνδρες στη δουλειά τους. Δυστυχώς, υπάρχει ρατσισμός σε όλα τα επαγγέλματα ανάμεσα στα δύο φύλα, από διοικητικές θέσεις μέχρι στους γιατρούς ή στους δικηγόρους.

«Ήθελα να κάνω περήφανο τον πατέρα μου και τα κατάφερα!»

Το «Nomads» ήταν ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με φυσική κατάσταση, με δύναμη και με αντοχή. Το γεγονός ότι κατάφερα ως γυναίκα να κερδίσω το χάρηκα, από την άλλη όμως δεν χρειάζεται να φτάνουμε στο άλλο άκρο -γιατί εγώ πραγματικά έφτασα στα όρια μου εκείνη την περίοδο. Ακόμα δεν έχω χαρεί τη νίκη μου γιατί βγαίνοντας από εκεί έχασα τον πατέρα μου, οπότε δεν ασχολήθηκα καν με όλο αυτό. Αυτή η νίκη για μένα αντιπροσωπεύει τη δύναμη που έχει μια κοπέλα με 1,62 ύψος και 52 κιλά! Ήθελα να αποδείξω στον πατέρα μου ότι μπορώ να ανταπεξέλθω ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, γιατι ξέραμε ότι η ασθένειά του ήταν αρκετά δύσκολη και δυστυχώς υπήρχε ημερομηνία λήξης. Για μένα ήταν ένα μήνυμα στον πατέρα μου ότι μπορώ να τα καταφέρω και να μην ανησυχεί που με αφήνει μόνη μου. Ήθελα να τον κάνω περήφανο και τα κατάφερα!».

Έχεις πει ότι θέλεις να κάνεις πράγματα για τον καρκίνο… Τι σχέδια έχεις;

«Τον Ιούνιο προγραμματίζω άλλη μια φιλανθρωπική συναυλία για τον καρκίνο, όπως εκείνη που διοργάνωσα τον περασμένο Νοέμβριο στο Παλλάς, σε συνεργασία αυτή τη φορά με τον Σύλλογο Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων Ιατρών Κ.Ε.Φ.Ι. Αθηνών, πάλι με γυναίκες ερμηνεύτριες. Όλο αυτό γίνεται μέσα από την καρδιά μου και είναι ένας φόρος τιμής στους γονείς μου. Έχω σκοπό να το συνεχίσω όλο αυτό γιατί είναι κάτι που μου δίνει δύναμη, ώθηση και μου ανοίγει το μυαλό στον τρόπο που σκέφτομαι».

Κάνοντας έναν απολογισμό της καριέρας σου, θα άλλαζες κάτι;

«Δεν είμαι ικανοποιημένη με αυτό που θα μπορούσα να κάνω γιατί είχα μεγάλες παύσεις. Δεν θα άλλαζα τίποτα όμως γιατί όταν έκανα ένα διάλειμμα το 2009, αυτό ήταν αναγκαίο για την ψυχή μου, οπότε δεν θα το άλλαζα. Επίσης, τα τελευταία 5 χρόνια που θα μπορούσα να κάνω πιο σημαντικά και πιο ενεργά πράγματα, είχα τους γονείς μου στο νοσοκομείο και δεν θα άλλαζα με τίποτα το να είμαι στο πλάι τους. Μπορεί φαινομενικά να άφησα την καριέρα μου σε αδράνεια, όμως έκανα αυτό ακριβώς που ήθελα και στάθηκα δίπλα στους γονείς μου όπως ακριβώς ήθελα.

Αυτή τη στιγμή είμαι ακριβώς σε αυτή την κατάσταση που ανακαλύπτω ξανά πώς είναι να κάνω πράγματα για μένα και νιώθω σαν ένα 15χρονο που έχει όρεξη να δημιουργήσει, να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί σε καινούργια πράγματα και προκλήσεις. Αυτό νόμιζα ότι το είχα χάσει και το ανακαλύπτω φέτος τον χειμώνα ξανά και δεν το αλλάζω με τίποτα! Δεν έδωσα καμία σημασία όταν έλεγαν ότι χάθηκα. Είνα πολύ σκληρό να το λενε αυτό γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι περνάει ένας άνθρωπος. Μετά το διάλειμμα που έκανα δεν θα έπρεπε καν να είμαι στον χώρο, παρόλα αυτά με σκληρή δουλειά δεν χάνεσαι ποτέ».

από Μαρία Ιωαννάτου