Η Αντιγόνη Γύρα είναι η ψυχή της ομάδας του Κινητήρα του καλλιτεχνικού δικτύου που εδώ και δύο δεκαετίες (από το 1996) συνδέει ανθρώπους απ’ όλες τις ηλικίες και ιδιότητες μέσα από τις παραστατικές τέχνες. Μέχρι σήμερα έχει χορογραφήσει πλειάδα έργων κι έχει οργανώσει σεμινάρια και εκπαιδευτικές διαλέξεις για θέματα χορού και θεάτρου. 



Φέτος ωστόσο, ο Κινητήρας αφήνει τον χώρο του στην οδό Ερεχθείου στην Ακρόπολη και συνεχίζοντας να ενώνει καλλιτέχνες κι ερασιτέχνες απ’ την Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταβαίνει σε μία ελεύθερη νομαδική καλλιτεχνική ζωή. 

Υπό τη θεματική ομπρέλα «Μετάβαση-Transition» ο καλλιτεχνικός, κοινωνικός κι εκπαιδευτικός χαρακτήρας του Κινητήρα θα συνεχίσει με νέες συνεργασίες, παραστάσεις, δράσεις, residencies σε διαφορετικούς χώρους της Αθήνας και όχι μόνο. Οι δράσεις του, άλλωστε, έχουν άμεση ή έμμεση σύνδεση με την κοινωνική αφύπνιση μέσω της τέχνης, εξερευνώντας ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας, δημοκρατίας και οικολογίας. 


Εμείς μιλήσαμε με την Αντιγόνη Γύρα για τη μετάβαση αυτή…. 

Ξεκινήσατε τον Κινητήρα πριν από 23 χρόνια. Μιλήστε μας για την εκκίνηση.

Η εκκίνηση του Κινητήρα έγινε σε μια εποχή που το τοπίο του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα ήταν ακόμη στα σπάργανα. Ήμουν πολύ τυχερή, λοιπόν, γιατί υπήρχε χώρος για τις τρελές μου ιδέες, οι οποίες βασίζονταν πάντα στην πεποίθηση, ότι όλοι μπορούν να χορέψουν αρκεί να το θέλουν. Ανεξάρτητα από σωματότυπο, ηλικία και ταλέντο. Με σκληρή δουλειά και σωστό training σωματικό κι εκφραστικό. Ο λόγος που το πίστευα και το πιστεύω αυτό είναι γιατί ο χορός, βρίσκεται στα ανθρώπινα κύτταρα απ’ τη στιγμή της σύλληψής μας. Κάποιοι με περνούσαν για τρελή, αλλά δε μάσαγα. Είχα τα νιάτα, το πείσμα μου. Μετά από δεκάδες απορρίψεις και ματαιώσεις στην Ελλάδα, γύρισα απ το Λονδίνο γεμάτη αυτοπεποίθηση κι έτοιμη να κατακτήσω το όνειρο μου.

Ποιες ήταν οι προσδοκίες σας; Δικαιωθήκατε στο πέρασμα του χρόνου;

Αχ…οι προσδοκίες μου ήταν και είναι ν’ αλλάξω τον κόσμο μέσα απ’ την τέχνη. Ν’ αποκτήσω ένα μαγικό ραβδί και να εξαλειφθεί ο πόλεμος, η κοινωνική αδικία, ο φασισμός… Δε γίνονται αυτά τα πράγματα έτσι. Από τη μια στιγμή στην άλλη. Αυτό που έμαθα με το πέρασμα του χρόνου είναι ότι «τουλάχιστο μὲς στοὺς λυγμοὺς τῶν ποιητῶν δὲν θὰ πάψει νὰ ὑπάρχει ποτὲς ὁ παράδεισος», όπως λέει κι ο Βρεττάκος. Και συνεχίζω καθημερινά έναν αγώνα μέσα από τα έργα που δημιουργώ, τον τρόπο που διδάσκω, την καθημερινότητά μου. Με αυτή την αθεράπευτα ρομαντική πεποίθηση πως μια σταγόνα στον ωκεανό κάτι μπορεί να αλλάξει στον ρου των πραγμάτων.

Πώς είναι τα πράγματα στις μέρες μας για μια γυναίκα επαγγελματία; Διαφέρει σε κάτι ο χώρος του θεάτρου και του χορού;

Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Τα πράγματα έχουν σίγουρα βελτιωθεί στην Ελλάδα σε σχέση με τον ρόλο της γυναίκας στην εργασία. Έχουμε όμως ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε. Έχω χάσει δεκάδες δουλειές κι ευκαιρίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, γιατί αποφάσισα να γίνω μάνα τριών παιδιών. Επίσης, για να τα καταφέρει μια γυναίκα να συνδυάσει μητρότητα και καριέρα θέλει πολύ μεγάλη υποστήριξη και κατανόηση απ’ το περιβάλλον της, φαντασία για δεκάδες πρακτικές καθημερινές… αλχημείες και γερό στομάχι.

Οι απαιτήσεις είναι τεράστιες, Γιατί ενώ έχει αλλάξει ο ρόλος της γυναίκας κοινωνικά, οι «υποχρεώσεις» της έχουν πολλαπλασιαστεί. Επίσης, υπάρχουν πολλές γυναίκες που επιλέγουν να μη γίνουν μάνες γιατί βάζουν το δίλημμα καριέρα ή μητρότητα. Στους άντρες αυτό δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια. Άρα εξ ορισμού η αδικία είναι κατάφωρη.

Μισθολογικά, επίσης, οι γυναίκες είναι πιο κάτω απ’ τους άντρες και ειδικά στον χορό που οι άντρες ακόμη είναι δυσεύρετοι. Ο Κινητήρας είναι ένας αμιγώς γυναικοκρατούμενος φορέας με αρσενικό όνομα και δίνουμε μεγάλη δύναμη η μια στην άλλη. Όσο για το θέατρο, εξακολουθούν οι σκηνοθέτες να είναι πολύ περισσότεροι από τις σκηνοθέτριες, όμως τα τελευταία χρόνια ευτυχώς αυτό αλλάζει.

Γιατί αποφασίσατε να αφήσετε τη βάση που είχατε 11 χρόνια, το Κινητήρας Studio και να συνεχίσει ο Κινητήρας “νομαδικά”;

Ο Κινητήρας είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Για να διατηρηθεί ζωντανός, ακμαίος , δημιουργικός και παραγωγικός χρειάζεται να εξελίσσεται ανάλογα με τις ανάγκες των μελών του αλλά και των εποχών. Ανάλογα με την ιστορικότητα της στιγμής. Να μην παγιώνεται σε μικροαστικές και μικρονοϊκές αντιλήψεις. Έπρεπε να κάνουμε το επόμενο βήμα πριν έλθει το “decadence”. Μετά από ένα χρόνο συζητήσεων, συναντήσεων και διαβουλεύσεων με τις συνεργάτιδες και τους συνεργάτες μου, πήρα αυτή την απόφαση. Να συνεχίσουμε για τουλάχιστον ένα χρόνο «νομαδικά». Και βλέπουμε…
Η ζωή είναι εδώ για να την αλλάζεις.

Επόμενα σχέδια; Τι ονειρεύεστε, τι φοβάστε;

Ταξίδια. Πολλά ταξίδια. Παραστάσεις. Βόλτες στη θάλασσα με τις φίλες μου. Να γραφτώ σε χορωδία. Να τρώω με την οικογένεια μου πιο συχνά. Αγκαλιές και σχέδια με τις κόρες μου και τον σύντροφο μου. Χάδια με το σκυλί και το γατί μου. Βιβλία. Ύπνο. Φοβάμαι τον θάνατο. Όχι τον δικό μου. Αλλά των πλασμάτων που αγαπώ και της Γης τον θάνατο. Τίποτα άλλο.

από Γεωργία Οικονόμου