Αρχική > Θέατρο-Χορός > Ανδρομάχη Μαρκοπούλου, τι σημαίνει το “πολύτιμο” της μνήμης;

Ανδρομάχη Μαρκοπούλου, τι σημαίνει το “πολύτιμο” της μνήμης;

Για πρώτη φορά το έργο του Ανδρέα Κεντζού, «Βασιλιάς Αλέξανδρος» παρουσιάζεται στη σκηνή του Θεάτρου ΜΠΙΠ στην Κυψέλη σε σκηνοθεσία Αρκαδίας Ψάλτη και με τους ηθοποιούς Γιάννη Κοκκιασμένο, Ανδρομάχη Μαρκοπούλου, Στράτο Σωπύλη, Δανάη Ντέμου και Σταμάτη Μπάκνη

Η ιστορία αυτού του έργου εκτυλίσσεται στη Θεσσαλονίκη των ημερών μας. Εκεί ζει μια οικογένεια: μητέρα, πατέρας, κόρη και ο υπερήλικας με άνοια παππούς. Ένα βράδυ γιορτινό, η κόρη εκμεταλλεύεται την έξοδο των γονέων για να υποδεχθεί το αγόρι της πρώτη φορά στο σπίτι. Οι αναταράξεις αυτής της σχέσης όμως θα προκαλέσουν ένα μικρό σεισμό που ανοίγει μια απροσδόκητη καταπακτή με θέα στα θεμέλια του σπιτιού, για να ξεπροβάλει ο εφιάλτης που γέννησε και κρατά αυτό το σπίτι γερό.

Εμείς μιλήασμε με την ηθοποιό Ανδρομάχη Μαρκοπούλου στην προσπάθειά μας να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα για την παράσταση αυτή, αλλά και για την ίδια…

Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε με την υποκριτική;

Από μικρή άκουγα μια φωνούλα μέσα μου, αλλά άργησα να την καταλάβω. Όταν την κατάλαβα, έπρεπε να σταθώ και να την ακούσω. Όταν την άκουσα, δεν μπορούσα να μην αποδεχθώ πώς αυτό ήταν που ήθελα να κάνω όσο κι αν η λογική μου προσπαθούσε να με πείσει για τα οφέλη ενός πιο συμβατικού δρόμου.

Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση “Βασιλιάς Αλέξανδρος” που θα δούμε από τις 10 Φεβρουαρίου στο ΜΠΙΠ.

Το κομμάτι της “μνήμης” είναι αυτό που “διαβάζω” στο έργο.

Σε πρώτο επίπεδο είναι η απώλεια της μνήμης ενός ανθρώπου, που σημαίνει απώλεια ταυτότητας. Κάτι εξαιρετικά σκληρό για τον ασθενή αλλά και για τους δικούς του ανθρώπους.

Και σε δεύτερο επίπεδο, αυτό που σημαίνει η μνήμη ενός τόπου, όπως αυτό αποκαλύπτεται με αφορμή την οικογένεια που παρουσιάζεται στο έργο. Τι σημαίνει το “πολύτιμο”της μνήμης…

Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος στην παράσταση και τι σας συγκινεί σ’ αυτόν;

Στο έργο είμαι η μητέρα. Έχω να αντιμετωπίσω την ασθένεια του πατέρα μου, την αστική ανατροφή μου σε σχέση με τη βαθύτερη ουσία του εαυτού μου, τους ρόλους που μια μητέρα καλείται να υπηρετήσει. Με συγκινεί η επιμονή της να παραμένει “η καλή κόρη”, “η καλή σύζυγος” και το πως παραδίδεται στη μάχη που χάνεται…

Στο έργο του Ανδρέα Κέντζου είστε κόρη, μητέρα και σύζυγός. Ζείτε μαζί με τον πατέρα σας που έχει άνοια. Πώς προσεγγίσατε αυτή την πτυχή του ρόλου;

Κάθε άνθρωπος έχει αντιμετωπίσει στη ζωή καταστάσεις δύσκολες. Οι συνδέσεις είναι πολύτιμες και πολύ προσωπικές. Οι περιπτώσεις διαφορετικές ίσως, αλλά το αποτέλεσμα που γράφει μέσα μας, έχει το ίδιο χρώμα.

Έχετε κάποια εμπειρία μ’ ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα υγείας;

Η άνοια είναι μια εξαιρετικά επώδυνη, ασθένεια για την ψυχή του ανθρώπου. Δεν έχω αντιμετωπίσει στο άμεσο περιβάλλον μου κάτι τέτοιο… Κι αισθάνομαι τυχερή…

Δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να κοιτάξω τα μάτια ενός δικού μου ανθρώπου σ΄αυτή την κατάσταση… Νομίζω πώς δεν έχω δικαίωμα να χρησιμοποιήσω καν τη φράση “φαντάζομαι πόσο δύσκολο μπορεί να είναι”…

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα ελληνικά θεατρικά ανεβαίνουν στη σκηνή.

Αλήθεια είναι. Φαντάζομαι για πολλούς λόγους. Τεράστια ανάγκη για έκφραση, μεεγάλη αγάπη για τη δουλειά, πολλοί ηθοποιοί σε αναζήτηση ευκαιριών, ουσίας, ανθρώπων, αλλά και του ίδιου τους του εαυτού, σε μια εποχή που εμπνέει μικρούς, καθημερινούς, τολμηρούς ήρωες… Μου αρέσει αυτό που γίνεται. Δείχνει διάθεση για ανεξαρτησία, δείχνει εμπιστοσύνη, δείχνει ανθρώπους που θέλουν να “πουν”, που υποστηρίζουν τα όνειρά τους, που δεν παραιτούνται, που θέλουν να είναι μέρος μιας πολιτιστικής ζύμωσης. Ο ηθοποιός, δεν μπορεί να μην εκφραστεί.

Σκηνοθετήσατε και πρωταγωνιστήσατε στην παράσταση«Η Εφημερίς των Κυριών». Μια παράσταση που παρουσιάστηκε σε ιδιαίτερους χώρους, όπως το νοσοκομείο Σωτηρία.Τι θυμάστε από αυτή την εμπειρία;

“Η Εφημερίς των Κυριών”, της Ευσταθίας παίζεται και φέτος σε επιλεγμένους χώρους ξεκινώντας από τις 25 Ιανουαρίου στο Ιδιόμελο στο Μαρούσι, για 3 Σάββατα.

Πρόκειται για ένα δραματοποιημένο αναλόγιο που βασίζεται σε άρθρα δημοσιευμένα στο πρώτο γυναικείο έντυπο, που εξέδωσε η Καλλιρρόη Παρρέν.

Στο Μουσείο του Σωτηρία, ήταν μια καταπληκτική εμπειρία… Το νοσοκομείο ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της Σοφίας Σλήμαν (συνεργάτιδας της Παρρέν)… Φαντάζεστε λοιπόν, πόσο ιδιαίτερη στιγμή ήταν αυτή, να μιλάμε για ιστορία στον τόπο που γεννήθηκε… Ξεκινήσαμε διαβάζοντας το άρθρο “Χριστούγεννα εις το Φθισιατρείον”. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι η αίσθηση που είχαμε καθώς στην αίθουσα πίσω από το χώρο που παίζαμε, φυλάσσονταν βαλίτσες αζήτητων νεκρών της Σωτηρίας. Βαλίτσες με προσωπικά γράμματα και αντικείμενα, από τη δεκαετία του 1940, των οποίων οι σωροί δεν αναζητήθηκαν ποτέ, λόγω της ντροπής που προκαλούσε η παραδοχή πως κάποιος έπασχε από φυματίωση, ή λόγω της χιλιομετρικής απόστασης από τα σπίτια τους. Μπορώ να μιλάω ώρες…

Η μεγαλύτερη καλλιτεχνική πρόκληση στην οποία έχετε πει ναι είναι ποια ήταν;

Κάθε φορά αισθάνομαι έτσι… Κάθε φορά είναι κάτι καινούριο…

Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα θέλατε πολύ να ερμηνεύσετε;

Δεν έχω κάποιον στο μυαλό μου που θα με έκανε να νιώσω σκοπό μου να τον προσεγγίσω… Αυτό που θα ήθελα, είναι να μη χάσω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου που χαίρεται με κάθε καινούριο ρόλο και κάθε συνεργασία που μου προκύπτει. Να συνεχίσω να αισθάνομαι πώς πραγματικά από κάθε ρόλο και κάθε συνεργασία,, μπορώ να πάρω και να δώσω πράγματα.

Ζήσατε τη χρυσή εποχή των ελληνικών σίριαλ. Πώς βλέπετε τις ελληνικές σειρές σήμερα;

Έζησα τον επιθανάτιο ρόγχο της εποχής αυτής… Δεν έκανα τηλεόραση όταν οι ηθοποιοί (που δεν ήταν σταρ), μπορούσαν να ζήσουν και την επόμενη σεζόν χωρίς να δουλεύουν… Χαίρομαι φυσικά που βλέπω πως μάλλον τα πράγματα πάνε καλύτερα, τουλάχιστον από ποσοτικής πλευράς. Χαίρομαι που γίνονται περισσότερες δουλειές. Που η τηλεόραση αναρρώνει σιγά σιγά… Που άνθρωποι μπρος και πίσω απ΄τις κάμερες δουλεύουν. Δεν θεωρώ πως οι σειρές είναι καλύτερες ή χειρότερες από τις παλαιότερες. Και τότε, υπήρχαν δουλειές που όλοι ζηλεύαμε και δουλειές που δεν ζηλεύαμε και τώρα το ίδιο… Στην ουσία, είναι σαν να με ρωτάτε, αν άλλαξε νοοτροπία ο Έλληνας παραγωγός… Γιατί για να αλλάξει το αποτέλεσμα πρέπει να υπάρξει αλλαγή στην “αφετηρία”. Και δυστυχώς ή ευτυχώς το χρήμα είναι κινητήριος δύναμη.

Συντελεστές της παράστασης:

Κείμενο: Ανδρέας Κεντζός

Σκηνοθεσία: Αρκαδία Ψάλτη

Βοηθός σκηνοθέτη: Σπύρος Δέτσικας

Σκηνογραφία, ενδυματολογία: Κατερίνα Μωροπούλου

Φωτισμοί: Αρκαδία Ψάλτη

Φωτογραφίες: Λευτέρης Παπαγεωργίου

Βίντεο παράστασης: Μάκης Σέμπος

Οργάνωση παραγωγής: ΑΜΚΕ Αγγελοπετριά

Παίζουν: Γιάννης Κοκκιασμένος, Ανδρομάχη Μαρκοπούλου, Στράτος Σωπύλης, Δανάη Ντέμου, Σταμάτης Μπάκνης

Διάρκεια: 80 λεπτά

Είδος: Κοινωνικό

Εισιτήρια: 15 ευρώ κανονικό

10 ευρώ μειωμένο (φοιτητικό,ανέργων, άνω των 65, ΑΜΕΑ, πολύτεκνοι)

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

ΜΠΙΠ

Διεύθυνση: Αγίου Μελετίου 25, Αθήνα 113 61

Τηλέφωνο: 21 3034 4074