Αρχική > Αληθινές Ιστορίες > Αληθινή ιστορία: «Προσπαθούσα να τα προλάβω όλα και έπαθα καρδιακή προσβολή στα 40 μου»

Αληθινή ιστορία: «Προσπαθούσα να τα προλάβω όλα και έπαθα καρδιακή προσβολή στα 40 μου»

Η Esther Stanhope από το Λονδίνο, τώρα 48 ετών, εξηγεί με δικά της λόγια πώς ο τρόπος ζωής της και η σκληρή εργασία, την οδήγησε σε μια πιο υγιή, πιο ευτυχισμένη εκδοχή του εαυτού της.

«Η δουλειά μου στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο ήταν ένα όνειρο. Μου άρεσε πολύ να εργάζομαι σε παραγωγές όπως το “Strictly” και με ανθρώπους όπως ο δημιουργός του “Downton Abbey”, Julian Fellowes. Έπρεπε επίσης να πηγαίνω σε λαμπερές εκδηλώσεις όπως το Φεστιβάλ των Καννών.

Νομίζω ότι το κλορονόμησα από τον μπαμπά μου, ο οποίος πέθανε από καρδιακή προσβολή μόλις 40 ετών. Ήμουν πέντε ετών, αλλά η μαμά μου, μού είπε αργότερα ότι ήταν πάντα εν κινήσει, όπως και εγώ.

Όταν ξεκίνησα την καριέρα μου στη δεκαετία του ’90, ήθελα να δουλέψω σκληρά. Στα μέσα ενημέρωσης, όλοι ήταν σαν εμένα, με την ισορροπία μεταξύ εργασίας και ζωής να περιστρέφεται γύρω από κοινωνικές εκδηλώσεις. Πήγαινα σε προβολές ταινιών και γεύματα, όπου υπήρχαν πάντα σαμπάνια και καναπεδάκια. Πιθανότατα έπινα και κάπνιζα πάρα πολύ, αλλά όχι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Προσπαθούσα να βρω χρόνο για το γυμναστήριο, αλλά ποτέ δεν το έκανα.

Αλλά το 2011, όταν απέκτησα το δεύτερο παιδί μου, τον Τρούμαν, τώρα 9 ετών, έναν αδερφό για την κόρη μου, τη Μιραμπέλ, τώρα 14 ετών, αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι για τον εαυτό μου, χρησιμοποιώντας τις δεξιότητες που είχα αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Γι’ αυτό ξεκίνησα τη δική μου εταιρεία – The Impact Guru – συμβουλεύοντας τους επιχειρηματίες πώς να κάνουν το καλύτερο για την επιχείρησή τους. Απογειώθηκε αμέσως, με άτομα υψηλού προφίλ και εταιρείες που ζητούσαν τη συμβουλή μου.

Έλεγα “ναι” σε όλα, ταξίδευα διαρκώς, ξενοδοχεία, πτήσεις, κρατούσα μέχρι και τα λογιστικά της εταιρείας η ίδια.

Ο σύζυγός μου Adam, 59, παραγωγός ταινιών, και τα παιδιά μου πίστευαν ότι το παρακάνω και στο πίσω μέρος του μυαλού μου ήξερα ότι είχαν δίκιο. Αλλά στα τέλη του καλοκαιριού 2016 συνειδητοποίησα πραγματικά ότι δεν πάει άλλο.

Αποφάσισα να βάλω φρένο προσλαμβάνοντας την Claire για βοηθό μου. Ανέλαβε τη δουλειά αλλά παρόλο που είχα πλέον βοήθεια, εξακολοθούσα να πηγαίνω σε οκτώ συναντήσεις την εβδομάδα.

Τον Ιούνιο του 2017, έφτασα στο αεροδρόμιο νωρίς για μια πτήση προς Άμστερνταμ. Καθώς περίμενα το λεωφορείο για το αεροπλάνο δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Δεν ήταν τρομερό, γι’ αυτό το απέδωσα στην υγρασία. Αλλά συνέβη ξανά όταν γύρισα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

«Δεν νομίζω ότι είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ανησυχώ, αλλά είχα αυτό το παράξενο συναίσθημα. Θα το ελέγξω αφού γυρίσω από τη Νέα Υόρκη», είπα στον σύζυγό μου.

Τρεις εβδομάδες αργότερα ήμουν στην Αμερική σε συνέδριο και συνέβη ξανά. Αυτή τη φορά το αριστερό μου χέρι ήταν επίσης μουδιασμένο. Είχα κανονίσει να πάω στο γυμναστήριο με την κουνιάδα μου, που ζει με τον αδερφό μου εκεί. Αλλά στη μέση του CrossFit ένιωσα σφίξιμο στο στήθος μου. Έπρεπε να πάω έξω.

Νόμιζα ότι ήμουν απίστευτα αγύμναστη γιατί πέρασε αφού πήρα μερικές βαθιές ανάσες, αλλά η κουνιάδα μου ήθελε να δω έναν γιατρό εκεί. «Όχι, είμαι εντάξει», της είπα. Αλλά άρχισα να σκέφτομαι ότι κάτι μπορεί να είναι λάθος.

Όταν γύρισα στο Λονδίνο, τηλεφώνησα στον γιατρό μου για τα συμπτώματά μου και ρώτησα αν έπρεπε να με δει. «Πτήση μεγάλων αποστάσεων, ο πατέρας σου πέθανε από καρδιακή προσβολή, σφίξιμο στο στήθος; Πήγαινε κατευθείαν στα επείγοντα», είπε.

Ο Adam και εγώ περπατήσαμε μέχρι το νοσοκομείο και έπρεπε να σταματήσω αρκετές φορές επειδή δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Μπήκα στις 10 π.μ. και παραπέμφθηκα σε έναν καρδιολόγο για όλα τα είδη εξετάσεων.

Είχα μια συνάντηση στις 3 μ.μ. και είπα στον γιατρό: «Θα έχουμε τελειώσει μέχρι τότε, έτσι δεν είναι;».

Με κοίταξε. «Ξέρεις ότι υποβάλλεσαι σε θεραπεία για καρδιακή προσβολή; Είναι ήπιο, αλλά εξακολουθεί να είναι σοβαρό. Πρέπει να μείνεις εδώ», απάντησε.

Ακύρωσα όλα τα ραντεβού μου και κάθισα στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Επειδή δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, άρχισα να γράφω στο blog μου.

Πέρασα μια εβδομάδα εκεί και για πρώτη φορά σε τόσα χρόνια απλά μου άρεσε να χαλαρώνω. Η οικογένεια και οι φίλοι μου ήρθαν να με δουν και το ευχαριστήθηκα πολύ.

Οι γιατροί διέγνωσαν μια μπλοκαρισμένη αρτηρία στην καρδιά μου και εισήγαγαν ένα στεντ για να την ανοίξουν.

Δεν ήμουν πολύ γυμνασμένη και είχα λίγα παραπάνω κιλά. Η διατροφή μου ήταν εντάξει, αλλά είχα κληρονομήσει προβλήματα χοληστερόλης, συν το κάπνισμα και ο αγχωτικός τρόπος ζωής που το έκαναν χειρότερο. Μου χορήγησαν στατίνες, τις οποίες μου είπαν να παίρνω για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Άλλαξα τον τρόπο ζωής που έκανα για χρόνια, ρίχνοντας όλο το βάρος στην καριέρα μου. Σταμάτησα το κάπνισμα και δεν πίνω τόσο πολύ. Κάνω 10.000 βήματα καθημερινά και πηγαίνω στο γυμναστήριο.

Αποφάσισα να μην αγχώνομαι πια. Είμαι ρεαλίστρια και κάνω δύο πράγματα την ημέρα, όχι δέκα.

Ξεκινάω επίσης κάθε μέρα με γιόγκα και αναρωτιέμαι για ποιο πράγμα είμαι ευγνώμων, αντί να σκέφτομαι: «Θεέ μου! Τι πρέπει να κάνω σήμερα;». Η επιχείρησή μου εξακολουθεί να είναι επιτυχημένη.

Δεν έμοιαζα ούτε ένιωθα σαν θύμα καρδιακής προσβολής, αλλά αυτό συνέβη σε μένα. Οι γυναίκες πρέπει να προσέχουν. Είναι κλισέ, αλλά είναι αλήθεια. Είμαι ευγνώμων για την υγεία μου, την οικογένειά μου και αυτή τη δεύτερη ευκαιρία».

Διαβάσαμε την ιστορία της Esther Stanhope στο mirror.co.uk

Πηγή κεντρικής φώτο: Instagram @estherstanhope

Ακολουθήστε μας στο Google News
και ενημερωθείτε πρώτοι για τα νέα άρθρα του