Αρχική > Featured > Αληθινή ιστορία: Η γλυκιά κόρη μου μόλις πέθανε και δεν ξέρω πώς πρέπει να θρηνήσω
%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%85%ce%ba%ce%b9%ce%ac-%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%bc%cf%8c%ce%bb%ce%b90

Αληθινή ιστορία: Η γλυκιά κόρη μου μόλις πέθανε και δεν ξέρω πώς πρέπει να θρηνήσω

Η κόρη μου πέθανε την Πέμπτη, 23 Απριλίου, στις 1:11 μ.μ. Και δεν ήμουν μαζί της όταν πέθανε. Το όνομά της ήταν Λάουρα. Έγινε 33 ετών τον Μάρτιο. Πέθανε από καρκίνο του στομάχου. Αλλά λόγω του COVID-19, εγώ, η μαμά της, δεν ήμουν μαζί της.

Ναι, πέθανε από καρκίνο. Αλλά λόγω μιας ξαφνικής δύσπνοιας, πυρετού και βήχα -συμπτώματα που παρουσίασε στις αρχές Απριλίου – χαρακτηρίστηκε ως «υποθετικό περιστατικό COVID-19» και νοσηλεύτηκε. Λίγες μέρες μετά τη νοσηλεία της, μου τηλεφώνησε, απογοητευμένη, κλαίγοντας με λυγμούς, γιατί ήταν μόνη. Κανείς δεν επιτρεπόταν να την επισκεφτεί, ούτε εγώ, ούτε ο αρραβωνιαστικός της, Μπρετ.

Διαβάστε επίσης: Ανατριχιαστικό: Τάμπλετ έξω από ΜΕΘ για το τελευταίο αντίο των συγγενών

Της είχαν απαγορεύσει να έχει μαζί της ρούχα ή εσώρουχα. Τα μακριά, όμορφα μαλλιά της ήταν βρώμικα και μπερδεμένα από πυρετό ιδρώτα και αϋπνία. Ακόμα κι αν έκανε ντους, δεν της επιτρεπόταν να έχει μαζί το μαλακτικό μαλλιών ή η χτένα της. Ήταν απόλυτα μόνη στο δωμάτιο του νοσοκομείου, με νοσοκόμες χαωμένες από την πολλή δουλειά να προσπαθουν να την βοηθήσουν. Ούτε καν οι γιατροί της δεν την επισκέπτονταν… Λόγω της «υποτιθέμενης διάγνωσης COVID-19», αυτοί φοβούνταν επίσης να την πλησιάσουν και την καλούσαν μόνο στο τηλέφωνο ή  την εξέταζαν από το γυάλινο παράθυρο του νοσοκομείου της από την ασφάλεια του διαδρόμου.

Απλώς ήθελε να γυρίσει σπίτι.

Δημοσιεύτηκε από Mary Roberts στις Δευτέρα, 4 Μαΐου 2020

Η Λόρα πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο την Κυριακή του Πάσχα, 12 Απριλίου, και πήγε στο σπίτι για να ανακάμψει με συμπληρωματικό οξυγόνο. Ήταν καθηγήτρια. Συνέχισε να διδάσκει τμήματα βιολογίας και χημείας στο λύκειο μέσω της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης καθ ‘όλη τη διάρκεια της ασθένειάς της. Η διδασκαλία ήταν το πάθος της Λόρα. Ως κοριτσάκι ακόμη, θα επέστρεφε στο σπίτι από το νηπιαγωγείο, θα τοποθετουσε τις κούκλες της και τα κουκλάκια της σε έναν κύκλο και θα τα «δίδασκε» και θα τους έβαζε εργασίες.

Η Λόρα είχε πόνους στο στομάχι για μήνες το φθινόπωρο του 2017. Είχε δει τον γιατρό της, είχε πάρει αντιόξινη αγωγή και είχε κόψει τη γλουτένη μετά από συμβουλές φίλων. Παρά τον έντονο στομαχικό πόνο, αυτή και ο Μπρετ ταξίδεψαν στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, κατά τη διάρκεια των διακοπών τους το 2017. Εκεί ο Μπρετ τής ζήτησε να παντρευτούν. Ήταν ενθουσιασμένη…

%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%85%ce%ba%ce%b9%ce%ac-%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%bc%cf%8c%ce%bb%ce%b90
@facebook / Brett Littleton

Η Λόρα διαγνώστηκε με καρκίνο τον Ιανουάριο του 2018, μετά από χειρουργική επέμβαση ρουτίνας. Δεν πτοήθηκε. Αμέσως αποφάσισε με θάρρος να συνεχίσει να διδάσκει, να είναι δίπλα στα αγαπημένα της πρόσωπα και να συνεχίσει να εξερευνά τον κόσμο με τον Μπρετ στο πλευρό της. Προγραμμάτισε μάλιστα χημειοθεραπείες, αργότερα μια κλινική δοκιμή ανοσοθεραπείας και προσπάθησε να ζήσει τη ζωή της έντονα και υπό τους όρους της.

Λατρεύε την αναρρίχηση και κατάφερε να πηγαίνει στο γυμναστήριο αναρρίχησης όσο συχνά το πρόγραμμα τής επέτρεπε, παρά τις χημειοθεραπείες. Μου είπε μια φορά: «Μαμά, η αναρρίχηση είναι ένα από τα μόνα μέρη που κανείς δεν ξέρει ότι είμαι ένα Καρκίνο… κορίτσι.»

Αφού η Λόρα επέστρεψε στο σπίτι μετά το Πάσχα, είχε μερικές καλές μέρες. Δίδασκε, μαγείρευε, έβγαζε βόλτα το σκυλάκι της. Ενθουσιάστηκε μάλιστα όταν, για τα γενέθλιά της, της έστειλα τον ταξιδιωτικό οδηγό τσέπης για το Παρίσι. Παράλληλα, συνέχισε να χρησιμοποιεί συμπληρωματικό οξυγόνο, όμως οι ανάγκες οξυγόνου της συνέχισαν να αυξάνονται.

Το Σάββατο 18 Απριλίου, η Λόρα είχε βγάλει το σκυλί βόλτα, όταν έπεσε. Πήγε για βρογχοσκόπηση την επόμενη Δευτέρα, 20 Απριλίου. Δύο μέρες μετά το τεστ, μου τηλεφώνησε και τα αποτελέσματα με παρέλυσαν. Η έλλειψη οξυγόνου δεν σχετιζόταν στην πραγματικότητα με το COVID-19, αλλά με κάτι πολύ πιο απαίσιο: Ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί στους πνεύμονές της. Χωρίς επιθετική θεραπεία, της είπαν ότι είχε ίσως μόνο ένα μήνα για να ζήσει.

Συζητήσαμε επιλογές για το αν ήθελε να συνεχίσει να «πολεμάει στην κόλαση». Της είπα ότι την αγαπούσα με όλη μου την καρδιά και θα την υποστήριζα με κάθε τρόπο. Ξεκίνησα να ετοιμάζομαι για ένα τετράωρο ταξίδι προκειμένου να φτάσω κοντά της. Να της συμπαρασταθώ και να τη βοηθησω.Φόρεσα προσεκτικά τα σκουλαρίκια που αγόρασε για μένα στην Κολομβία το περασμένο καλοκαίρι. Και οι δύο νομίζαμε ότι είχαμε χρόνο.

Η Λάουρα πέθανε λίγα λεπτά πριν φτάσω. Ήταν μια εξαιρετική ανοιξιάτικη μέρα.

Μου είπαν ότι ήταν διαυγής και μιλούσε και πίνοντας ένα smoothie λίγο πριν πεθάνει. Μια νοσοκόμα ήταν μαζί της για να συζητήσει τις επιλογές που είχε. Η νοσοκόμα είχε φτάσει εκεί περίπου το μεσημέρι και αμέσως αύξησε τα φάρμακα για τον πόνο και το άγχος της Λόρα καθώς η Λόρα δυσκολευόταν να αναπνέει. Λίγο μετά τη 1 μ.μ., η Λόρα σηκώθηκε, περπατούσε μερικά βήματα, κατέρρευσε και έφυγε.

Και δεν ήμουν μαζί της. Και δεν έχω ιδέα πώς να συνεχίσω τώρα που έχει φύγει, δεν έχω ιδέα τι να κάνω με την απίστευτη και αφόρητη θλίψη μου.

Κάποιος πρέπει να μου πει πώς να θρηνήσω…

Πείτε μου πώς να θρηνήσω όταν δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε κηδεία ή μνημόσυνο, όταν το πολύτιμο σώμα του παιδιού μου εξαφανίζεται στο πίσω μέρος μιας επαναχρησιμοποιούμενης νεκροφόρας… Θέλω όλα τα τελετουργικά του πένθους, πάνω στα οποία βασίζεται η κοινωνία μας για να επεξεργάζεται τη θλίψη.

Πονάω να κρατάω τα εγγόνια μου. Θέλω να αγκαλιάσω την αδερφή μου και να δω τους αδερφούς μου που ζουν χίλια μίλια μακριά. Μου λείπουν οι φίλοι μου. Θέλω να πάω να κλάψω με τους συναδέλφους και τους φίλους της Λάουρα. Αλλά επειδή είμαι 64 ετών και ανοσοκατασταλμένη με τη νόσο του Addison, φοβάμαι να ανοίξω ακόμη και την πόρτα μου στους γείτονες που θέλουν να μου συμπαρασταθούν.

Η μικρή οικογένειά μας θρήνησε την αφόρητη απώλεια της. Διηγήθηκε ιστορίες από τη σύντομη ζωή της Λάουρα. Φώναξαμε και μιλήσαμε και καταδικάσαμε αυτόν τον ιό και τη διάδοσή του.

Αλλά τώρα ξυπνάω κάθε πρωί και κοιμάμαι κάθε βράδυ με αυτήν την τρύπα στην καρδιά μου και δεν ξέρω πώς θα προχωρήσω.

Πηγή: huffpost

%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%85%ce%ba%ce%b9%ce%ac-%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%bc%cf%8c%ce%bb%ce%b90 %ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%85%ce%ba%ce%b9%ce%ac-%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%bc%cf%8c%ce%bb%ce%b92

Ακολουθήστε μας στο Google News
και ενημερωθείτε πρώτοι για τα νέα άρθρα του %ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%85%ce%ba%ce%b9%ce%ac-%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%bc%cf%8c%ce%bb%ce%b94