Αρχική > Σχέσεις > Αληθινή ιστορία: 27χρονη υιοθετεί μόνη της δίδυμα, μαύρα αγοράκια και δίνει ένα μάθημα ζωής

Αληθινή ιστορία: 27χρονη υιοθετεί μόνη της δίδυμα, μαύρα αγοράκια και δίνει ένα μάθημα ζωής

Πέρασε διά πυρός και σιδήρου. Ένιωσε τη διαφορετικότητα, λόγω μαθησιακών δυσκολιών, στράφηκε στο ποτό που την έκανε να ξεχνάει και νιώθει ότι κάπου ανήκει. Πίστεψε στον εσωτερικό εαυτό της και επέλεξε να γίνει μία ανύπαντρη, ανάδοχη μητέρα δύο μικρών μαύρων διδύμων.

Αυτή είναι η ιστορία της Λόρεν, όπως την διηγήθηκε η ίδια. Και αυτή η ιστορία έχει να μας διδάξει πολλά.

«… Από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι, ένιωθα ότι είχα κληθεί να κάνω πράγματα πολύ πάνω από τις δυνάμεις μου. Ήταν ένα απερίγραπτο συναίσθημα για μία έφηβη. Ποτέ δεν ήξερα πραγματικά τι να κάνω με αυτά τα συναισθήματα. Από τη μία ένιωθα διαφορετικά από ό,τι οι συνομίληκοί μου, κάτι το οποίο μπορείτε απλά να φανταστείτε πόση ανασφάλεια προσέθετε σε ένα κορίτσι της ηλικίας μου.

Μοιραζόμουν μεταξύ των φίλων και των συμμαθητών μου και όλων αυτών που είχα κληθεί να φέρω εις πέρας.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι διαγνώστηκα με μαθησιακή δυσκολία, όταν ήμουν 8 ετών. Στο λύκειο η ανασφάλεια χτύπησε κόκκινο, γιατί ντρεπόμουν. Θυμάμαι ξεκάθαρα να λέω στους φίλους μου ότι πήγαινα στην κανονική τάξη του σχολείου, ενώ πήγαινα στην ειδική. Εκεί προσφέρονταν βοήθεια στους μαθητές που είχαν μαθησιακές δυσκολίες. Και λοιπόν, γιατί θα πρέπει να ντρεπόμαστε για αυτό;

Το κουδούνι χτύπησε, η τάξη τελείωσε. Όπως πάντα, κοίταξα και τις δύο πλευρές του διαδρόμου για να σιγουρευτώ ότι δεν με βλέπει κανείς. Πίστεψα ότι το πεδίο ήταν ελεύθερο. Πήγαινα να συναντήσω τους φίλους μου στην είσοδο του σχολείου. Τότε άκουσα κάποιον να φωνάζει το όνομά μου.

«Ω, όχι», σκέφτηκα. Το αγόρι μου είπε: «Είσαι σίγουρα σε αυτήν την τάξη; Είσαι ανόητη»

Ένιωσα εκτεθειμένη, παγωμένη. Δεν νομίζω ότι ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά στη ζωή μου.

Πήγα στην τουαλέτα, έπεσα στα γόνατα και άρχισα να κλαίω. Ήμουν 16 ετών. Εκείνη τη στιγμή δεν ένιωθα ότι η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι κακό. Ένιωθα συντετριμμένη και θυμωμένη. Θυμωμένη γιατί οι αγώνες μου μετατράπηκαν σε ντροπή. Αναρωτήθηκα: Γιατί; Γιατί τα πράγματα να μην έρθουν πιο εύκολα για μένα; Γιατί θα πρέπει να δουλεύω δέκα ώρες παραπάνω από τους συμμαθητές μου; Ο Θεός μού έδειξε από μικρό κοριτσάκι ότι ήμουν διαφορετική και άρχισαν να απεχθάνομαι αυτήν τη διαφορετικότητα.

Το ποτό έγινε το δεκανίκι μου

Όλο αυτό με γέμισε ανασφάλεια και επέφερε άλλον ένα μεγάλο αγώνα στη ζωή μου, στο λύκειο και ως φοιτήτρια: το αλκοόλ. Όλα ξεκίνησαν στο λύκειο. Από τα πάρτι στα σπίτια μέχρι τις εξόδους έπινα τόσο πολύ που δεν θυμόμουν τίποτα την επόμενη μέρα. Δεν νομίζω ότι καταλάβαινα τι έκανα και γιατί το έκανα. Γιατί συνέχιζα να πίνω με τους φίλους μου όταν το προηγούμενο σαββατοκύριακο είχα πιει τόσο πολύ που είχα καταλήξει σε μέρη που δεν είχα πάει ποτέ ξανά. Για να είμαι ειλικρινής, είναι πραγματικά δύσκολο να γυρίζω πίσω στο τότε, να πραγματικά δύσκολο να παραδέχομαι αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Αναρωτιόμουν πώς το έκανα αυτό; πώς έγινα ένας τέτοιος άνθρωπος;

Για να ξεπερνάω αυτήν την ανασφάλεια, ότι δεν ήμουν αρκετά καλή ή αρκετά έξυπνη ή αρκετά όμορφη, το ποτό με βοηθούσε. Με το αλκοόλ έχεις ένα κοινό έδαφος με τους ανθρώπους. Όσο λυπηρό κι αν ακούγεται δεν αναγνωρίζεσαι ως ένα 16χρονο κορίτσι που κλαίει γονατιστό στο μπάνιο, ρωτώντας: γιατί. Αναγνωρίζεσαι ως ένας ακόμη πιωμένος με τους υπόλοιπους, νιώθεις ότι κάπου ανήκεις. Κι αυτό επιφέρει έναν τόνο κενό, έναν τόνο δυστυχίας.

Ένα πρωί ξύπνησα μέσα στον πανικό. Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Μου έρχονταν όλα μαζί στο μυαλό, τα καλά, τα κακά, τα όμορφα, τα άσχημα. Αυτό που ήθελα ήταν να διώξω τα κακά και τα άσχημα και να κρατήσω μόνο τα καλά.

Ένας φίλος μού είπε: «Τα λάθη και οι αποφάσεις μας δεν μας καθορίζουν. Το θέμα είναι τι κάνουμε με αυτά. Αποφασίζουμε να τα επαναλάβουμε ή να μάθουμε από αυτά και να βοηθήσουμε και άλλους ανθρώπους από αυτήν μας την εμπειρία;»

Επέλεξα να βοηθήσω τους άλλους. Επέλεξα να διαχειριστώ τον θυμό μου, να δω την ομορφιά, να δω πώς τα λάθη που έβλεπα στον εαυτό μου μπορούσαν να γίνουν η μεγαλύτερη δύναμή μου.

Συνεπώς, τι από όλα αυτά μπορεί να έχει να κάνει με την αναδοχή; Τι σχέση μπορεί να έχει η 16χρονη Λόρεν με την 27χρονη ανάδοχη μητέρα; Θα σας πω ότι και οι δύο είναι η νύχτα και η μέρα μου. Όμως η μέρα μου δεν θα μπορούσε να έχει το φως της, αν δεν υπήρχε το σκοτάδι της νύχτας μου. Όλα όσα πέρασα, όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκα με έφεραν εδώ. Αυτή τη στιγμή, γράφοντας αυτές τις λέξεις, μπορώ με ειλικρίνεια να πω ότι δεν μετανιώνω για τίποτα, για αυτούς τους αγώνες, τα δάκρυα, τις μεθυσμένες νύχτες.

Θεωρώ ότι η διαφορετικότητα, η ντροπή, η μοναξιά και ο φόβος που ένιωσα με προετοίμασαν για τη στιγμή που θα στρεφόμουν στην αναδοχή.

Δεν μπορώ να νιώθω πώς είναι να έχεις δύο γονείς που δεν νοιάζονται για σένα, δεν μπορώ να ανεχθώ την κακοποίηση. Δεν μπορώ να νιώσω ότι είμαι άστεγη και κοιμάμαι στο αυτοκίνητο, ότι δεν έχω φάει για μέρες επειδή η μητέρα μου δίνει όλα της τα χρήματα στα ναρκωτικά. Ραγίζει την καρδιά μου που δεν μπορώ να σώσω όλα αυτά τα αθώα παιδιά από τέτοια τραύματα που θα τα κουβαλούν σε όλη τους τη ζωή.

Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να τα αγκαλιάσω, να τα κρατήσω και να τους πω ότι μπορούν να είναι διαφορετικά, μπορεί να νιώσουν ντροπή, να νιώσουν μόνα, ξεχασμένα ή φοβισμένα, αλλά η ιστορία τους δεν τελειώνει εδώ. Ο θεός χρησιμοποιεί τη λύπη και τις δοκιμασίες για να αλλάζει η ζωή μας. Η ημέρα που συνειδητοποίησα ότι χρειάζομαι τη βοήθεια του θεού για να τα ξεπεράσω όλα αυτά ένιωσα πάλι σαν μικρό παιδί, ήταν η μέρα που άλλαξαν τα πάντα για μένα.

Τα καλά έρχονται μετά τους μπελάδες

Η ζωή μου πλέον δεν είναι ένας καθρέφτης των λαθών μου, αλλά μία ιστορία εξιλέωσης. Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή έρχονται μετά από τους μπελάδες.

Μπελάς: Αυτή ήταν η λέξη που είπαν κάποιοι, όταν άκουσαν ότι ήθελα να γίνω ανύπαντρη, ανάδοχη μητέρα.

Πάντα υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας, που δεν βλέπουν την ομορφιά μέσα στους μπελάδες σου. Ούτε το είδους του μπελά που φέρει τις πιο όμορφες αναμνήσεις, αλλά τον τύπο του μπελά που δεν καταλαβαίνουν γιατί συμβαίνει. Βλέπουν ένα «τι στα κομμάτια θέλει να κάνει τώρα ένα κορίτσι μόνο του;» «Γιατί θέλει να γίνει μία ανύπαντρη μητέρα στα 26 της;» ή «Είναι τρελή», ήταν ανάμεσα στα πολλά που άκουσα. Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν έκατσα να τσακωθώ μαζί τους. Τα είχα σκεφτεί κι εγώ κάποιες στιγμές.

Δεν θα πω ψέματα, ήταν δύσκολο να ακούω σκληρές γνώμες από ανθρώπους που αγαπούσα και νοιαζόμουν πολύ. Ήθελα να σεβαστώ τις απόψεις τους, αλλά γνώριζα ότι δεν θα καταλάβουν τι νιώθω.

Ήξερα από τα 23 μου η αναδοχή θα έπαιζε το ρόλο της.

Έτσι, στα 25 μου ήμουν σε μία σχέση με έναν άνδρα, με τον οποίο δεν έβλεπα πολύ μέλλον μαζί του, έναν άνδρα που δεν αγαπούσα πραγματικά, έναν άνδρα που ποτέ δεν με κατάλαβε. Θυμάμαι τη στιγμή που του είπα τον πρώτο καιρό που βγαίναμε ότι θέλω να γίνω ανάδοχη. Όταν μου είπε, πόσο θαυμάσιο ήταν αυτό, δεν πίστευα πως θα νόμιζε ότι δεν θα έμπαινα σε πρόγραμμα εκπαίδευσης αναδοχής έξι μήνες αργότερα. Όταν τελείωσα την εκπαίδευση, είχαμε ομηρικό καυγά. Ανταλλάξαμε βαριά λόγια. Με είπε εγωίστρια.

Πώς θα μπορούσε να με αποκαλέσει κανείς εγωίστρια όταν ετοιμαζόμουν να κάνω το λιγότερο εγωιστικό πράγμα στον κόσμο; Θύμωσα πολύ. Πήρα μία απόφαση, την οποία ήξερα ότι έπρεπε να είχα πάρει εδώ και καιρό. Γνώριζα ότι δεν είχα καμία δουλειά να είμαι σε μία σχέση με έναν τέτοιο άνθρωπο. Και ναι μπορώ να πω, ότι κατά μία έννοια ήμουν εγωίστρια. Ήμουν εγωίστρια, επειδή εξακολουθούσα να έχω μία σχέση που δεν ήμουν χαρούμενη, που έμενα κάπου για τόσο καιρό και γνωρίζοντας ότι δεν είχα μέλλον μαζί του. Εγωίστρια γιατί συνέχιζα μία σχέση που με πονούσε πολύ. Όμως, τελικά δεν μετανιώνω. Με έφερε εδώ. Ήμουν 26 ετών, ελεύθερη και είχα άδεια για αναδοχή.

Το ταξίδι της αναδοχής

Περίμενα για κάποιους μήνες προτού με καλέσουν. Μου έγιναν κάποιες κλήσεις, αλλά καμία από αυτές δεν έφεραν κάποιο αποτέλεσμα. Άρχισα να χάνω το κουράγιο μου. Μία ξαδέλφη μου περίμενε αγοράκι. Με πήρε τηλέφωνο, λίγο πριν από τον τοκετό και θα έφερνε στον κόσμο ένα πανέμορφο αγοράκι . Έτρεξα στο μαιευτήριο ενθουσιασμένη. Δεν μπορούσα να περιμένω! Εκείνο το βράδυ συνάντησα για πρώτη φορά τον μικρούλη. Ήταν μία ανέλπιστη χαρά για την ξαδέλφη μου και όλη την οικογένειά μας.

Το ίδιο βράδυ οδηγούσα προς το σπίτι. Σταμάτησα σε έναν παράδρομο κι άρχισα να κλαίω. “Θεέ μου, τι θα γίνει με μένα;” αναφώνησα.

Αναρωτιόμουν, αν όλη αυτή η προετοιμασία, η λαχτάρα μου να σφίξω στην αγκαλιά μου ένα παιδί θα γινόταν πραγματικότητα. Εκείνη τη νύχτα έκλαψα πολύ. Σηκώθηκα το πρωί και συνέχισα τη μέρα μου. Μετά προσευχήθηκα. Και προσευχήθηκα την κατάλληλη στιγμή, προφανώς. Δέκα λεπτά αργότερα μου τηλεφώνησαν για δύο δίδυμα αγοράκια ενός έτους

Χωρίς να πάρω περισσότερες πληροφορίες, κατέληξα να πω όχι σε αυτήν την κλήση. Σκέφτηκα, ότι δεν θα ήταν μία καλή επιλογή. Είχα μία κούνια, ένα καθισματάκι αυτοκινήτου και άδεια για ένα μόνο παιδί. Ήμουν ανύπαντρη και είχα δουλειά πλήρους απασχόλησης. Σκεφτόμουν όλες τις παραμέτρους. Κάθισα στον καναπέ και άνοιξα την τηλεόραση για να πάρω το μυαλό μου από δεύτερες σκέψεις. Το συναίσθημα, όμως, δεν έφευγε. Όσο καθόμουν εκεί, το ξανασκέφτηκα.

Είκοσι λεπτά αργότερα, αποφάσισα να καλέσω πίσω για να δω αν τα παιδιά δόθηκαν σε κάποια οικογένεια. Είχαν σκοπό να χωρίσουν τα δίδυμα. Τη στιγμή εκείνη άκουσα την πιο ξεκάθαρη φωνή της συνείδησής μου: Ναι, Λόρεν αυτά τα αγοράκια είναι δικά σου.

Μετά από αυτό το Ναι, αγόρασα δεύτερο καθισματάκι, δεύτερη κούνια, παιχνίδια, ρούχα πάνες. Ο Θεός μου έδωσε δύναμη. Ναι, αυτό το 16χρονο κορίτσι που ντρεπόταν για τις αδυναμίες του έκανε μία μεγάλη στροφή.

Η ζωή μας δεν θα έμοιαζε με των άλλων

Ήξερα, ότι η ζωή μας θα έμοιαζε διαφορετική από άλλων. Γνώριζα, ότι θα μας κοιτούσαν, θα μας σχολίαζαν, αλλά ήμουν προετοιμασμένη για όλα. Πέρασα μήνες σοκαρισμένη στη σιωπή μου, ακούγοντας τόσα αναληθή κι επώδυνα στερεότυπα.

Ένα απόγευμα, ενώ ψώνιζα, μία γυναίκα μου είπε: Θα πρέπει να μοιάζουν στον μπαμπά τους! Αυτά τα μωρά είναι τυχερά που τα επέλεξε μία λευκή μητέρα.

Δεν ήξερα πώς να απαντήσω. Σιώπησα. Την κοίταξα και έφυγα χωρίς να πω το παραμικρό, αν και ως ένα βαθμό είχε ένα δίκιο. Στη δική μου τάξη αναδοχής διαπίστωσα ότι υπήρχαν οικογένειες που απέρριψαν παιδιά λόγω του χρώματός τους.

Θύμωσα. Το να μένουν εκτός από το σύστημα αναδοχής μαύρα παιδάκια δεν το αντέχει η καρδιά μου.

Αυτή είναι μία ιστορία. Άλλοι μου είπαν, ότι αν επιτρέψουν στους βιολογικούς τους γονείς δεν θα έχουν καμία ευκαιρία σε αυτή τη ζωή. Πέρασα έξι μήνες προσευχόμενη, εκπαιδεύοντας τον εαυτό μου να αγαπάω καλύτερα αυτά τα παιδιά από τους βιολογικούς τους γονείς.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι έχω ακούσει πολλές τέτοιες ιστορίες και περισσότερες τις έχω βιώσει.

“Α θα γίνουν καλοί ποδοσφαιριστές ή μπασκετμπολίστες”

“Α, στοιχηματίζω ότι η οικογένειά τους είναι σούπερ γκέτο”

“Α, κοίτα τα γλυκά, μαϊμουδένια πατουσάκια τους”

Όλα αυτά είναι λάθος και πρέπει να αλλάξουν. Πρέπει να γίνουμε καλύτεροι. Ναι, το χρώμα του δέρματός μας δεν ταιριάζει. Δεν έχουν τα μάτια μου ή το στόμα μου και τα πρόσωπά μας δεν έχουν το ίδιο σχήμα. Δεν με νοιάζει. Θα πω σε εκείνη τη 16χρονη Λόρεν να μην αμφιβάλλει ξανά για την καρδιά της…»

Πηγή: cafemom.com

Φωτογραφίες: Instagram/Lauren Brooke