Αρχική > Θέατρο-Χορός > Αξύριστα Πηγούνια: «Η ελληνική κοινωνία παραμένει μία απαρχαιωμένη συντηρητική μούμια 1000 ετών που προσπαθεί να κάνει μπότοξ»

Αξύριστα Πηγούνια: «Η ελληνική κοινωνία παραμένει μία απαρχαιωμένη συντηρητική μούμια 1000 ετών που προσπαθεί να κάνει μπότοξ»

Ο Γιώργος Παλούμπης σκηνοθετεί τον Γιώργο Πυρπασόπουλο, τον Ηλία Βαλάση, τον Στέλιο Δημόπουλο και τη Μαρία Νεφέλη Δούκα στο βραβευμένο θεατρικό έργο «Αξύριστα Πηγούνια» του Γιάννη Τσίρου το οποίο τιμήθηκε με το A΄ βραβείο νέου συγγραφέα το 2004 από το ΥΠΠΟ, και παρουσιάζεται στο Θέατρο Μικρό Χόρν.

Το σημαντικό αυτό θεατρικό κείμενο, 13 χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα και πάνω από 20 μετά την πρώτη του γραφή, αποδεικνύεται πιο σύγχρονο και πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ανθρώπινη εκμετάλλευση, η κατάσταση των μεταναστών, η σεξιστική αντιμετώπιση της γυναίκας, η οικονομική ανισότητα και οι σχέσεις εξουσίας – τα ζητήματα που θίγει το έργο – έχουν μάλλον διογκωθεί στις μέρες μας, παρά αμβλυνθεί. Τα «Αξύριστα Πηγούνια» έρχονται μετά από δέκα και πλέον χρόνια, που η χώρα μας ζει καθοριστικές εξελίξεις, για να προβληματίσουν και να συγκινήσουν, σαν να μιλούν για το εδώ και το τώρα.

To Infowoman μίλησε με τους συντελεστές της παράστασης για το επίκαιρο αυτό έργο που προκαλεί «σεισμό» στις ψυχές των θεατών.

Γιατί φέτος επιστρέφετε και πάλι με τα Αξύριστα Πηγούνια;

Γιώργος Παλούμπης : Τα Αξύριστα Πηγούνια είναι μια παράσταση που αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο όπως και από εμάς που τη φτιάξαμε. Καθώς δεν ολοκλήρωσε τη σεζόν πέρυσι, για τους γνωστούς λόγους, αποφασίσαμε άμεσα ότι με την πρώτη ευκαιρία η παράσταση θα ξαναπαρουσιαστεί. Το συγκεκριμένο κείμενο του Γιάννη Τσίρου είναι ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα ελληνικά θεατρικά και αυτό αποτελεί από μόνο του έναν ακόμη λόγο για να ξανακουστούν τα λόγια του στο θεατρικό κοινό. Τα θέματα που πραγματεύεται, ειδικά αυτό του σεξισμού, είναι πιο επίκαιρα από ποτέ και τα γεγονότα δυστυχώς το επιβεβαιώνουν συνέχεια. Επομένως αισθανόμαστε ότι το έργο έχει σαφή λόγο ύπαρξης για άλλο ένα (ή και περισσότερα ανεβάσματα). Επίσης, στο φετινό ανέβασμα συμφωνήθηκε η συνεργασία με τον εξαιρετικό Γιώργο Πυρπασόπουλο που η ερμηνεία του στο έργο ανανεώνει την παράσταση και δίνει έναν ακόμα λόγο για την επανάληψη της.

Πώς κινηθήκατε σκηνοθετικά; Θα δούμε άλλη μια σκληρή ρεαλιστική προσέγγιση;

Γιώργος Παλούμπης : Το έργο είναι από μόνο του ρεαλιστικό και σκληρό. Έχει όμως και μια πολύ έντονη ποιητική διάσταση καθώς και κομμάτια εύθραυστα και τρυφερά που έχουν να κάνουν με τους ψυχισμούς των χαρακτήρων. Επομένως, το σκηνοθετικό στοίχημα εδώ είναι να κινηθεί κανείς σαφώς στη σκληρότητα της συνθήκης του έργου, χωρίς όμως να χάσει τις πτυχές εκείνες που δίνουν βάθος στην ιστορία και στα νοήματα του κειμένου.

Ποιος είναι ο στόχος σας με την παράσταση αυτή;

Γιώργος Παλούμπης: Στόχος μιας παράστασης, πιστεύω, είναι πάντα να ειπωθεί με αποτελεσματικό τρόπο μια ιστορία. Στα «Αξύριστα Πηγούνια» η παράσταση στοχεύει να βάλει το θεατή σε ένα συναρπαστικό ταξίδι με τους αμφιλεγόμενους «ήρωες» του έργου, επομένως να διασκεδάσει και να αναρωτιέται κάθε στιγμή για τη συνέχεια. Στόχος επίσης είναι να προβληματιστεί ο θεατής και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα μετά το τέλος της παράστασης. Είναι μια από εκείνες τις παραστάσεις όπου το θέατρο γίνεται «καθρέφτης» και βλέπει κανείς πτυχές του εαυτού του. Φωτεινές πτυχές, καθώς και σκοτεινές.

Μιλήστε μας για τις δυναμικές σχέσεις των χαρακτήρων επί σκηνής. Τι σας γοητεύει ιδιαίτερα σε αυτό το έργο;

Μαρία – Νεφέλη Δούκα: Ο Τσίρος μεθοδεύει με υπέροχο τρόπο την εξέλιξη των χαρακτήρων, κάτι που δημιουργεί έντονες θερμοκρασίες ανάμεσα στους χαρακτήρες και σκηνικά υπάρχει πάντα μια συναισθηματική πύκνωση. Καθ’ όλη την εξέλιξη του έργου οι χαρακτήρες ανατρέπονται, αποκαλύπτονται, σπάνε το γυαλί της επιφάνειάς τους. Αυτό για μένα κάνει το έργο εξαιρετικά γοητευτικό, το ότι με έναν πολύ σύγχρονο τρόπο, τέσσερα πρόσωπα θα ξετυλίξουν τους άγνωστους κόσμους που κουβαλούν πίσω τους.

Παίζετε σε σκληρά νεοελληνικά έργα τα τελευταια χρόνια (Αγριος Σπόρος). Πρέπει να ταρακουνιέται τόσο δυνατά/ σχεδόν να σοκάρεται το κοινό στο θέατρο και γιατί;

Ηλιας Βαλάσης: Νομίζω ότι πλέον η διασκέδαση των ανθρώπων δεν έχει δυνατές συγκινήσεις. Το καλό θέατρο μπορεί όχι μόνο να σε ταρακουνήσει σαν θεατή, αλλά και σαν άνθρωπο. Να δεις μικρά ή μεγάλα μυστικά της ψυχής σου να αναπαράγονται στο σανίδι. Οι άνθρωποι ζούμε σε μια κοινωνική λήθη, το θέατρο αφυπνίζει, σου δημιουργεί μια επανεκκίνηση.

Σκιαγραφήστε το χαρακτήρα που υποδύεστε…

Γιώργος Πυρπασόπουλος: Σκοτεινό, χειριστικό βλέμμα υποκρισίας, φωτεινό χαμόγελο σαρκασμού και κυνισμού σε έναν διαβρωμένο ανθρώπινο καμβά από εγωισμό εξουσία και έρωτα.

Ηλίας Βαλάσης : Θα απαντήσω με μια φράση που λέει ο ίδιος μέσα στο κείμενο σκιαγραφώντας άθελά του τον εαυτό του ‘’προσπάθησα να δω τα πράγματα διαφορετικά. Πολιτισμένα που λένε. Αλλά για να δεις τα πράγματα πολιτισμένα, πρέπει και να ζεις πολιτισμένα. Εγώ τα βλέπω όπως ζω. Και ζω έτσι, γιατί έρχομαι από μακριά. Έμεινα ‘’ κολλημένος στο μηδέν, γιατί έρχομαι από το μείον δέκα. Μέχρι να φτάσω στο μηδέν, τα ξόδεψα όλα και κουράστηκα.

Μαρία – Νεφέλη Δούκα: Η Ιρίνα είναι μια βιοπαλαίστρια, μια σύγχρονη ηρωίδα που μάχεται απέναντι σε όλα τα ρατσιστικά και σεξιστικά στερεότυπα που της πετούν σα βέλη. Αγαπάει αγνά και βαθιά και παλεύει για τα ιδανικά της, την ελπίδα της κάποια στιγμή να ζήσει αρμονικά και να φτιάξει οικογένεια. Στο όνομα της αγάπης που νιώθει για τον Κυριάκο θυσιάζει τον εαυτό της σε δύσκολες συνθήκες και προστατεύει τους πάντες εκτός από την ίδια, κάτι το οποίο την οδηγεί στο δρόμο της καταστροφής και της αυτοκαταστροφής.

Στέλιος Δημόπουλος: Ο Μαρινάκης αποτελεί το σύμβολο της νέας γενιάς.Της γενιάς που έρχεται να αλλάξει τα πράγματα.Ερχεται να αποκαθηλώσει την καθεστηκυία τάξη.Με τίμημα την ίδια του την ψυχή.

Πόσα μας αφορά η παράσταση σήμερα;

Γιώργος Πυρπασόπουλος: Το κοινωνικό έγκλημα της περιθωριοποίησης και του σεξισμού είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Έχει αλλάξει η ελληνική κοινωνία τελικά στο πέρασμα των χρόνων;

Στέλιος Δημόπουλος: Η ελληνική κοινωνία δεν έχει αλλάξει. Παραμένει πουριτανική, οπισθοδρομική και φοβική. Φόβος απέναντι στο νέο, φόβος απέναντι στο ξένο, φόβος απέναντι στο διαφορετικό. Τα ίδια που ίσχυαν κάποτε στα χωριά μας γλασαρισμένα με την ιλουστρίλα μιας δήθεν εξελιγμένης κοινωνίας υπόδουλης στο κουτσομπολιό, τη μικροαστικότητα και την ημιμάθεια. Παραμένει μια απαρχαιωμένη συντηρητική μούμια 1000 ετών που προσπαθεί να κάνει μπότοξ.