Λίγο πριν την εκπνοή του 2019, συγκεντρώσαμε τις αγαπημένες μας ταινίες και ιδού ο κινηματογραφικός μας απολογισμός! Μην σας κάνει εντύπωση που σ΄αυτές δεν συγκαταλέγουμε τον πολυσυζητημενο «Ιρλανδό» του Μάρτιν Σκορσέζε και τον εμπορικότατο -πλην αξιόλογο- «Πόλεμο των Άστρων», οι προτιμήσεις είναι πάντα άκρως …υποκειμενικές.
«Παράσιτα»
Η ιστορία μιας άπορης τετραμελούς οικογένειας που μπαίνει με ψέματα σε ένα πλουσιόσπιτο, υπηρετώντας την. Ο μπαμπάς οδηγεί, η μητέρα μαγειρεύει, ο γιος διδάσκει και η κόρη ψυχαναλύει και η συνέχεια τελείως απρόβλεπτη!
Η ταινία του Μπονγκ Τζουν-χο αποτελεί την κινηματογραφική έκπληξη της χρονιάς και -όχι τυχαία- είναι ο μεγάλος νικητής του Φεστιβάλ των Καννών. Μία συγκλονιστικά αιχμηρή και ευφυής απεικόνιση των αντιθέσεων της σύγχρονης κοινωνίας.
«Τζόκερ»
Σε μια ταραγμένη Γκόθαμ Σίτι, ένας κοινωνικά απροσάρμοστος, μοναχικός άντρας ζει με τη μητέρα του και δουλεύει ως κλόουν. Ονειρεύεται καριέρα κωμικού, αλλά όταν η ασφυκτική πίεση του περιβάλλοντός του κορυφωθεί, η έκρηξή του θα λάβει απρόβλεπτες διαστάσεις.
O Τοντ Φίλιπς αναστρέφει την εικόνα του πιο διάσημου κινηματογραφικού κακού, κερδίζει τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία και μας χαρίζει την πιο πολυσυζητημένη και πολυερμηνευόμενη ταινία της χρονιάς, ενώ ο Χοακίν Φίνιξ στην πιο σπαρακτική του ερμηνεία είναι ένα βήμα πριν τιμηθεί με το Όσκαρ Ερμηνείας.
«Πόνος και Δόξα»
Ένας σκηνοθέτης που έχει χάσει την έμπνευσή του ανακαλεί τις κρίσιμες επιλογές της ζωής του, ενώ αναζητά τον πρωταγωνιστή της μεγαλύτερης επιτυχίας του με τον οποίο έχουν να μιλήσουν χρόνια
Ο αγαπημένος Ισπανός σκηνοθέτης, Πέδρο Αλμοδόβαρ, στην πιο ώριμη ίσως κινηματογραφική του στιγμή και ο Αντόνιο Μπαντέρας σ΄ένα προσωπικό ρεσιτάλ ερμηνείας.
«Η Ευνοούμενη»
Ο Γιώργος Λάνθιμος με την ταινία αυτή κάνει την προσωπική του υπέρβαση και με τη μοναδική του εναλλακτική ματιά σκηνοθετεί μία δραματική κομεντί εποχής. Στις αρχές του 18ου αιώνα η φιλάσθενη Άννα κάθεται στο βρετανικό θρόνο, το κράτος όμως κυβερνά η σύμβουλός της Λαίδη Σάρα. Όταν η καινούρια υπηρέτρια Άμπιγκεϊλ καταφθάνει στην αυλή, μπαίνει υπό την προστασία της Σάρα και αρχίζει να αναπτύσσει φιλίες με τη βασίλισσα.
Εξαιρετική και μοναδική η Ολίβια Κόλμαν.
«Το Πορτρέτο Μιας Γυναίκας Που Φλέγεται»
Στην Βρετάνη στα τέλη του 18ου αιώνα ανατίθεται στη ζωγράφο Μαριάν να φιλοτεχνήσει το γαμήλιο πορτρέτο της Ελοῒζ , μιας νεαρής γυναίκας που έχει μόλις αφήσει το μοναστήρι και ζει με την κόμισσα μητέρα της σε έναν απομονωμένο πύργο των γαλλικών ακτών. Ανάμεσα στις δύο αυτές γυναίκες δημιουργείται ωστόσο μία σχέση παραπάνω από καρμική….
Η Σελίν Σιαμά μάς χαρίζει την πιο έξυπνα βραδυφλεγή και συναισθηματική ταινία της χρονιάς που στην ουσία αποτελεί την ανατομία της ανθρώπινης επιθυμίας.
«Ιστορία Γάμου»
Ο Τσάρλι, ένας θεατρικός σκηνοθέτης στην εναλλακτική σκηνή της Νέας Υόρκης και η Νικόλ, μια υποσχόμενη ηθοποιός που δεν έχει ξεδιπλώσει το ταλέντο της, περιγράφουν εναλλάξ το τι αγαπούν ο ένας στον άλλο, μετά από δέκα χρόνια γάμου. Τα λεγόμενά τους συνοδεύονται από ένα μοντάζ των προσωπικών τους στιγμών, που αποπνέουν μια αίσθηση απόλυτης φυσικότητας: σαν μια γλυκιά αδιάκριτη ματιά στη ζωή που βρίσκει πάντα τον τρόπο να διαβρώσει τα ανθρώπινα αισθήματα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα πολυεπίπεδο «δράμα διαζυγίου» που τελικά καταδεικνύει πως ο χωρισμός είναι κάτι τόσο πιο βαθύ από το απλό τέλος μιας ιστορίας.
Ο τρόπος που η σκηνοθεσία του Νόα Μπάουμπακ διαχειρίζεται τα διλήμματα, τις επιλογές, τις εκλογικεύσεις, τις συναισθηματικές μεταπτώσεις και την επανα-οριοθέτηση της σχέσης των ηρώων της ιστορίας είναι αυτός που μετακινεί συναισθηματικά και συνταράζει εκ των έσω τη θέαση.
Δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε ωστόσο και στην ταινία «Ευτυχία» του Άγγελου Μπέη που αναφέρεται στη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, μίας αντισυμβατικής περσόνας που συνεργάστηκε με όλες τις διάσημες μουσικές προσωπικότητες της χώρας, από τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Απόστολο Καλδάρα, ως τον Μανώλη Χιώτη, τον Αντώνη Ρεπάνη και τον Μάνο Χατζιδάκι, υψώνοντας θαρραλέα ανάστημα, σε έναν σκληρό και τυπικά ανδροκρατούμενο κόσμο.
Μίας περσόνας που μετά τον άτακτο ξεριζωμό της από την Μικρά Ασία πήρε απόφαση να μην αφήσει τη ζωή να την προσπεράσει, αλλά να τη ζήσει όπως εκείνη ήθελε. Και τα κατάφερε. Έγραφε ακατάπαυστα σε ό,τι έπιανε το μελάνι, από χαρτοπετσέτες και κουτιά από τσιγάρα μέχρι υπόλοιπα λογαριασμών. Κάπνιζε, ερωτεύτηκε με πάθος, χαρτόπαιζε με θράσος σε πολυτελή σαλόνια, αλλά και σε παράνομα υπόγεια.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο συγκλονίζει. Κάθε της βλέμμα ιδιαίτερο, αινιγματικό, υπαινικτικό του πόσο αντισυμβατική, δημιουργική και ταλαντούχα στιχουργός ήταν η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.
Σχετικά Άρθρα
Google News