Ακτιβίστρια δείχνει τις ουλές από τη διπλή μαστεκτομή και στέλνει ηχηρό μήνυμα σε όλες τις γυναίκες

Το δικό της μήνυμα θέλησε να στείλει η Ericka Hart σε όσες γυναίκες βιώνουν τον εφιάλτη του καρκίνου του μαστού. Η ίδια πέρασε αυτή την περιπέτεια στα 28 χρόνια της και υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή. Από τότε αποφάσισε να μιλάει ανοιχτά για την εμπειρία της, όπως έκανε πρόσφατα μέσα από τον λογαριασμό της στο Instagram.

H ακτιβίστρια Ericka Hart, η οποία δεν ταυτίζεται ούτε με το γυναικείο ούτε με το ανδρικό φύλο, φωτογραφήθηκε δείχνοντας τα σημάδια της μαστεκτομής και έστειλε ένα μήνυμα που έγινε viral.

Δείτε την ανάρτηση:

View this post on Instagram

People love to ask me, ‘how did you come to love your body?’ ⠀ And the question has undertones of fatphobia, ableism and anti blackness. They’d be better off asking, ‘how do you even dare to stand naked where folks can see you without shame and embarrassment?’ Or ‘how are you topless and your body looks the way it does and you STILL don’t hate yourself?’ or ‘you make me feel better about my body cause yours is so fucked!’ ⠀ I think “loving your body” is capitalist a-political body positivity hogwash, as love ain’t gonna cure the years of fatphobia/ableism/anti blackness that I have internalized – calling myself out, getting at the source and not being constrained by something that funny looking white cis men implemented is more guidance towards healing than “just love it”. ⠀ I’m not gonna lie tho, wearing a bikini, being topless while being surrounded by the hot ass sun and ignoring the funny looking white cis man implanted in my brain saying, “are you sure you gonna go topless? “suck it in someone’s looking!” is a newfound kink. ⠀

A post shared by Ericka Hart, M.Ed. She/They (@ihartericka) on Jul 19, 2020 at 4:34pm PDT

«Σε πολλούς αρέσει να με ρωτάνε, “πώς κατάφερες να αγαπήσεις το σώμα σου;”.

Και σε αυτή την ερώτηση υποβόσκουν οι διακρίσεις κατά των ανθρώπων με παραπάνω κιλά, με αναπηρία και των Αφροαμερικανών. Καλύτερα να ρωτούσαν “πώς τολμάς να στέκεσαι εκεί γυμνή, όπου όλοι μπορούν να σε κοιτάξουν, χωρίς να νιώθεις ντροπή ή αμηχανία;”. Ή “πώς μπορείς να είσαι τόπλες, με το σώμα σου να είναι έτσι όπως είναι και συνεχίζεις να μη μισείς τον εαυτό σου;”. Ή “με κάνεις να νιώθω καλύτερα για το σώμα μου, επειδή το δικό σου είναι έτσι!”.

Νομίζω ότι η φράση “αγάπα το σώμα σου” είναι μια καπιταλιστική body positivity μπούρδα, χωρίς πολιτική άποψη. Η αγάπη δεν μπορεί απλά να γιατρέψει τα χρόνια των διακρίσεων λόγω σώματος, αναπηρίας και χρώματος, που έχω υποστεί και εσωτερικεύσει. Να ξεγυμνώνω τον εαυτό μου, να φτάνω στην πηγή και να μην εγκλωβίζομαι σε όσα ένας λευκός cis (τα άτομα που νιώθουν οικεία και αυθεντικά στο φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση) άντρας έχει από μόνος του καθορίσει, είναι περισσότερο λειτουργικό προς την ίαση, από το “απλά αγάπησε το σώμα σου”.

Βέβαια, δε θα πω ψέματα. Να φορώ μπικίνι, να είμαι τόπλες, με τον καυτό ήλιο γύρω μου, να αγνοώ τον λευκό cis άντρα με την περίεργη εμφάνιση που βρίσκεται στο κεφάλι μου και μου λέει “είσαι σίγουρη ότι θες να βγεις τόπλες;” ή “ρούφα την κοιλιά σου, κάποιος σε κοιτάει” είναι το νέο φετίχ μου».