Με αφορμή τον σοβαρό τραυματισμό ενός 16χρονου από βουτιά στη θάλασσα, στην περιοχή της Περαίας Θεσσαλονίκης, ο Δημήτρης Αντωνίου απευθύνει μια συγκλονιστική έκκληση προς γονείς, εκπαιδευτικούς και Πολιτεία, ζητώντας να μπει τέλος στη σιωπή γύρω από ένα ατύχημα που, όπως λέει, μπορεί να αλλάξει μια ζωή μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει μια λανθασμένη βουτιά. Σε ηλικία μόλις 16 ετών τραυματίστηκε σοβαρά, υπέστη κάκωση νωτιαίου μυελού και από τότε έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στην ενημέρωση των νέων για την πρόληψη των ατυχημάτων.
«Πόσοι άνθρωποι έχουν σπάσει τη σπονδυλική τους στήλη από βουτιά σε ελληνική παραλία; Κανείς δεν ξέρει», γράφει σε ανάρτησή του, επισημαίνοντας ότι στη χώρα μας δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία που να καταγράφουν αυτά τα περιστατικά.
«Τα παιδιά δεν γνωρίζουν τον κίνδυνο»
Όπως εξηγεί, όταν επισκέπτεται σχολεία για να μιλήσει στους μαθητές για την οδική ασφάλεια, ξεκινά πάντα με μια ερώτηση που τους εκπλήσσει.
Από τους πρώτους οκτώ ανθρώπους που γνώρισε στο νοσοκομείο με κάκωση νωτιαίου μυελού, οι πέντε είχαν τραυματιστεί όχι σε τροχαίο, αλλά από βουτιά σε ρηχά νερά ή σε βραχώδη βυθό.
«Τα περισσότερα παιδιά δεν το έχουν ακούσει ποτέ. Δεν γνωρίζουν ότι μια βουτιά μπορεί να προκαλέσει μόνιμη παράλυση», αναφέρει.
Η ενημέρωση μπορεί να σώσει ζωές
Ο Δημήτρης Αντωνίου υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη ενημέρωσης. Αναρωτιέται πόσοι δήμοι ενημερώνουν συστηματικά τους μαθητές, πόσες παραλίες διαθέτουν προειδοποιητικές πινακίδες και πόσοι νέοι γνωρίζουν πραγματικά τους κινδύνους μιας βουτιάς σε άγνωστα ή ρηχά νερά.
Όπως λέει, όταν ο ίδιος τραυματίστηκε, πίστευε ότι θα αναρρώσει όπως μετά από ένα κάταγμα.
«Όταν ο γιατρός μού είπε ότι έχω σπάσει τρεις σπονδύλους στον αυχένα, του απάντησα “μη στεναχωριέσαι, γιατρέ. Έχω ξανασπάσει χέρι. Θα κολλήσει”. Ήμουν 16 χρονών και δεν ήξερα τι πραγματικά σήμαινε αυτό.»
Η συμβουλή προς τους γονείς
Το μήνυμά του προς τους γονείς είναι ξεκάθαρο: να μιλούν στα παιδιά τους πριν συμβεί το κακό.
«Δεν λέω να μην κάνουμε βουτιές. Κι εγώ τις λάτρευα. Αυτό που λέω είναι να τις κάνουμε με τρόπο που θα μας επιτρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε βουτιές και αύριο, και του χρόνου, και για μια ζωή.»
Η πρόληψη, όπως τονίζει, ξεκινά από τη γνώση: να αποφεύγονται οι βουτιές σε άγνωστα ή ρηχά νερά, να ελέγχεται πάντα το βάθος και ο βυθός πριν από κάθε βουτιά και να ενημερώνονται οι νέοι για έναν κίνδυνο που μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικός.
Με αφορμή τον τραυματισμό του 16χρονου στην Περαία, η μαρτυρία του Δημήτρη Αντωνίου υπενθυμίζει ότι μια στιγμή απροσεξίας μπορεί να αλλάξει οριστικά μια ζωή, ενώ μια απλή συζήτηση με τα παιδιά μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.
Διαβάστε επίσης
Ιός του Δυτικού Νείλου: Το πρώτο κρούσμα του 2026 στην Αττική – Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο
Σχετικά Άρθρα
Google News