Η τεμπελιά είναι σοφία, καμιά φορά. Είναι μια τάση του σώματος και του νου να ζήσει σύμφωνα με τον φυσικό του ρυθμό που σίγουρα δεν ταυτίζεται ακριβώς με τον τρόπο ζωής μας και την απαιτητική μας καθημερινότητα.
Κάθε χρόνο, μόλις στρώσει ο καιρός, συμβαίνει το ίδιο μικρό δράμα: το σώμα είναι στο μπαλκόνι, το μυαλό σε μια ταράτσα με φίλους, αλλά το laptop επιμένει να μένει ανοιχτό μπροστά μας, απαιτώντας σοβαρότητα. Τα deadlines πιέζουν, ο ήλιος σκάει διαφορετικά μες στο δωμάτιο κι εμείς είμαστε κάπου ανάμεσα στην υπευθυνότητά μας, αλλά και στην ανάγκη μας να ριλαξάρουμε λίγο. Κοινώς, ούτε συγκεντρωνόμαστε όπως θα θέλαμε ούτε χαλαρώνουμε χωρίς ενοχές.
Επιθυμία για ζωή ή τεμπελιά;
Αυτή είναι η εποχή της ανοιξιάτικης τεμπελιάς. Και ίσως της πιο παρεξηγημένης μορφής κόπωσης: αυτής που δεν προέρχεται από υπερκόπωση, αλλά από την έντονη επιθυμία να ζήσεις λίγο έξω από το πρόγραμμα.
Γιατί, ας το παραδεχτούμε, η άνοιξη δεν είναι φτιαγμένη για παραγωγικότητα γραφείου. Είναι φτιαγμένη για ανοιχτά παράθυρα, για απογεύματα που τραβάνε χωρίς λόγο, για βόλτες που ξεκινούν «για έναν καφέ» και καταλήγουν σε τρία ποτά και ένα «δεν πειράζει, αύριο είναι μια άλλη μέρα». Το φως κρατάει περισσότερο, οι δρόμοι γεμίζουν ξανά, η πόλη αποκτά παλμό και ξαφνικά το να κάθεσαι μπροστά σε μια οθόνη μοιάζει με κακή προσωπική επιλογή.
Κάπου εκεί έρχεται και η γνώριμη ενοχή. Αυτό το productivity guilt που έχει τρυπώσει για τα καλά στην καθημερινότητα των ενηλίκων που προσπαθούν να τα προλάβουν όλα. Πρέπει να είσαι συγκεντρωμένη, οργανωμένη, αποδοτική, διαθέσιμη, λειτουργική. Πρέπει να απαντήσεις γρήγορα, να παραδώσεις στην ώρα σου, να είσαι καλή εργαζόμενη, να προλάβεις ίσως και μέρος του όγκου της επόμενης ημέρας. Κι αν δεν το κάνεις, υπάρχει πάντα μια εσωτερική φωνή έτοιμη να σε κατηγορήσει ότι χαλαρώνεις επικίνδυνα.
Μόνο που η αλήθεια είναι λιγότερο δραματική. Δεν γίνεσαι ξαφνικά τεμπέλα επειδή δεν έχεις διάθεση να δουλέψεις με 28 βαθμούς και μισό ανοιξιάτικο απόγευμα να σε περιμένει εκεί έξω. Ούτε η πειθαρχία σου καταρρέει επειδή δυσκολεύεσαι να πάρεις στα σοβαρά ένα meeting όταν από το παράθυρο μπαίνει αυτή η μυρωδιά της νέας εποχής που σε σηκώνει από την καρέκλα.
Η ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να λειτουργεί στον ίδιο ρυθμό δώδεκα μήνες τον χρόνο είναι έτσι κι αλλιώς αυθαίρετη. Το σώμα έχει εποχές, η διάθεση επίσης. Τον χειμώνα κλείνεσαι πιο εύκολα, οργανώνεσαι, αντέχεις περισσότερο το μέσα. Την άνοιξη θες έξω, λογικό δεν είναι; Θες αέρα, παρέα, εκδρομή, μετακίνηση, ένα κάποιο αίσθημα ελευθερίας. Αυτή σου η ανάγκη είναι βιολογική και την μοιράζεσαι με χιλιάδες άλλους ανθρώπους-μην αισθάνεσαι τύψεις!
Επειδή δεν έχουμε όλες οικονομική άνεση, πράγματι είναι αδύνατο να παρατάμε την δουλειά όποτε μάς καπνίσει. Αλλά, σίγουρα, υπάρχουν τρόποι να το ζήσεις λίγο πιο ανέμελα αυτή την εποχή. Περπάτα λίγο περισσότερο στον δρόμο για το γραφείο, κατεβαίνοντας μια στάση νωρίτερα ή επιλέγοντας άλλον δρόμο. Το μεσημεριανό διάλειμμα μπορεί να πραγματοποιηθεί εκτός γραφείου-μια σύντομη βόλτα ή ένα τσιμπολόγημα σε κάποιο από τα τραπεζάκια του κοντινού μαγαζιού, αντί για το τάπερ σου στην κουζίνα.
Έχει πολύ γούστο η άνοιξη και κάνει κάτι πολύ χρήσιμο: σου χαλάει τη φόρα. Σε αναγκάζει να κόψεις λίγο ταχύτητα. Να πας πιο αργά. Να χαζέψεις. Να αφήσεις χώρο για την περιπλάνηση, για μια κουβέντα χωρίς λόγο, για ένα χαζολόγημα, τέλος πάντων. Κι αυτές οι φαινομενικά «άχρηστες» ώρες είναι συχνά οι ώρες που σε επαναφέρουν. Σε ξεκουράζουν πιο βαθιά από όσο θα το έκανε ένα πειθαρχημένο απόγευμα μπροστά από δέκα καρτέλες ανοιχτές μπροστά σου.
Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι τα deadlines εξαφανίζονται επειδή άνθισαν οι νεραντζιές. Ο λογαριασμός πρέπει να πληρωθεί, το κείμενο να σταλεί, η παρουσίαση να ετοιμαστεί. Αλλά ίσως το ζητούμενο δεν είναι να νικήσεις την ανοιξιάτικη τεμπελιά. Ίσως είναι να μάθεις να συνυπάρχεις μαζί της χωρίς να πανικοβάλλεσαι. Να δουλέψεις λίγο πιο ανθρώπινα, λίγο πιο μαλακά, χωρίς να αντιμετωπίζεις κάθε στιγμή χαλάρωσης σαν ηθική αποτυχία.
Και είπαμε: δεν είσαι η μόνη που κοιτάει την οθόνη και νιώθει ότι αν έρθει ακόμα ένα μέιλ, θα χάσει το μυαλό της. Δεν είσαι η μόνη που θέλει να παρατήσει το to-do list για να κάτσει έξω «μόνο μία ωρίτσα», γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτή η μία ώρα δεν θα είναι ποτέ μία.
Είμαστε μαζί σου!
Δείτε επίσης:
Ο Γιάγκος Πλατής μάς μαθαίνει πώς να χάνουμε χρόνο
Σχετικά Άρθρα
Google News